Actie tweede fles wijn 50% korting van Gall & Gall overtreedt Alcoholwet niet, oordeelt rechtbank — RBGEL:2026:7236
handhavingsverzoek tegen kortingsactie op wijn (artikel 2a Alcoholwet)
Eiser / verzoeker
ondernemer (verzoeker om handhaving)
Verweerder / gedaagde
staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport
Beroep ongegrond: de staatssecretaris heeft het handhavingsverzoek tegen de kortingsactie terecht afgewezen; geen vergoeding van griffierecht of proceskosten.
- Artikel 2a, tweede lid, Alcoholwet verbiedt alcoholacties die de indruk wekken van meer dan 25% korting op de gebruikelijke prijs.
- Of die indruk wordt gewekt, moet objectief worden vastgesteld; handhaving op een louter subjectieve uitleg is niet mogelijk.
- 50% korting op de tweede fles wijn komt neer op 25% korting op het totaal en suggereert objectief geen voordeel van meer dan 25%.
- Advertenties van na het bestreden besluit kunnen in de beroepsprocedure niet worden beoordeeld.
Samenvatting
Op 20 maart 2025 adverteerde Gall & Gall in De Gelderlander met een actie van vier dagen: 50% korting op de tweede fles wijn, met de aanduiding 50% sterk uitvergroot. Een ondernemer meldde dat bij de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit (NVWA) en vroeg de staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport om op te treden. Volgens hem wekte de advertentie de indruk dat alcohol met meer dan 25% korting werd verkocht, wat de Alcoholwet verbiedt.
Een toezichthouder van de NVWA onderzocht de actie en zag geen overtreding: 50% korting op de tweede fles is 25% korting op het totaal. De staatssecretaris wees het handhavingsverzoek op 14 mei 2025 af en handhaafde dat op 29 augustus 2025 in bezwaar. De ondernemer ging in beroep. Hij wees erop dat de voorbeelden in de wetsgeschiedenis niet uitputtend zijn en dat de grote letters 50% korting juist de indruk van meer dan 25% korting wekken.
De rechtbank Gelderland volgt hem niet. De Alcoholwet verbiedt in het algemeen alcohol te verkopen met meer dan 25% korting op de gebruikelijke prijs. Daarnaast is het verboden de indruk te wekken dat de prijs lager is dan 75% van de gebruikelijke prijs, om impulsaankopen te voorkomen. Wanneer die indruk wordt gewekt, heeft de wetgever niet omschreven. Uit de voorbeelden in de wetsgeschiedenis, zoals een van-voorprijs terwijl de verkoopprijs structureel is, leidt de rechtbank af dat het om een objectieve maatstaf gaat. Wat de ene consument misleidt, hoeft een ander niet te misleiden, en handhaven op een louter subjectieve uitleg kan niet. Bij deze advertentie is niet objectief vast te stellen dat een voordeel van meer dan 25% wordt gesuggereerd. Dat iemand de advertentie verkeerd kan begrijpen, zeker door de grote letters, is subjectief; voor een ander is direct duidelijk dat de korting in totaal 25% is.
De ondernemer wees ook op latere advertenties van november 2025 en januari 2026. Die zijn van na het bestreden besluit en de staatssecretaris heeft ze niet beoordeeld, dus de rechtbank kan ze in deze zaak niet meenemen.
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. De ondernemer krijgt zijn griffierecht niet terug en ook geen proceskostenvergoeding.
Betrokken advocaten
mr. M. Lagerweij
derde-partij
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
Rechtbank verklaart beroep tegen compensatiebedrag toeslagenaffaire ongegrond
Rechtbank Gelderland · Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
Rechtbank verbiedt UP International gelijkende stuiterbal na inbreuk op rechten van Waboba
Rechtbank Den Haag · Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht
Rechtbank Den Haag verbiedt handel in namaak Satisfyer-producten en veroordeelt verkoper tot schadevergoeding
Rechtbank Den Haag · Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht
Rechtbank Den Haag handhaaft Janssen-octrooi op ustekinumab-therapie voor colitis ulcerosa
Rechtbank Den Haag · Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank GelderlandRechtsgebied
BestuursrechtZaaknummer
ARN 25/4572
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- dhr. mr. S.A. van Hoof
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Timing Uitzendbureau uit Apeldoorn kreeg van de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid te horen dat de uitgezonden werknemers van het bedrijf niet meetelden als werkenden in de eigen arbeidsorganisatie. Daardoor liet de minister de projectkosten voor activiteiten ten behoeve van die uitgezonden werknemers buiten beschouwing. Het uitzendbureau stelde op 21 augustus 2025 beroep in tegen de beslissing op bezwaar, die dateert van 16 juli 2025. De rechtbank Gelderland behandelde het beroep op 28 mei 2026 op zitting en deed op 17 juli 2026 een tussenuitspraak. Daarin oordeelde de rechtbank dat de minister ten onrechte van mening was dat de uitgezonden werknemers geen werkenden in de arbeidsorganisatie van het uitzendbureau zijn. De minister kreeg de kans dit gebrek te herstellen, en dat deed hij op 6 augustus 2026 met een nieuwe beslissing op bezwaar. Het uitzendbureau trok daarop het beroep in. Bij die intrekking vroeg het uitzendbureau de rechtbank de minister te veroordelen in de proceskosten. Dat kan in het bestuursrecht als een beroep wordt ingetrokken omdat het bestuursorgaan geheel of gedeeltelijk is tegemoetgekomen aan degene die beroep instelde. De minister liet de rechtbank weten dat hij bereid was de proceskosten te vergoeden. De rechtbank oordeelde dat hij met de nieuwe beslissing inderdaad aan het beroep was tegemoetgekomen en deed zonder zitting uitspraak op het verzoek. De rechtbank stelde de vergoeding vast op basis van het Besluit proceskosten bestuursrecht. Voor de rechtsbijstand van de gemachtigde telde de rechtbank twee punten: één voor het indienen van het beroepschrift en één voor het verschijnen ter zitting. Een punt is € 934 waard bij wegingsfactor 1, wat neerkomt op € 1.868. Andere kosten die voor vergoeding in aanmerking komen, waren er niet. Het griffierecht van € 385 maakt geen deel uit van de veroordeling. De rechtbank wees erop dat de minister dit bedrag moet vergoeden en dat het uitzendbureau zich daarvoor rechtstreeks tot hem moet wenden. Partijen kunnen binnen zes weken na verzending van de uitspraak verzet instellen bij de rechtbank. De rechtbank veroordeelt de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid tot betaling van € 1.868 aan proceskosten aan Timing Uitzendbureau.
Een man die jarenlang met zijn partner samenleefde, krijgt geen compensatie voor de schade die het gezin leed door de toeslagenaffaire. De Dienst Toeslagen wees zijn aanvraag voor de ex-toeslagpartnerregeling af, en de rechtbank vindt dat terecht. De man meldde zich op 4 december 2024 bij de Dienst Toeslagen voor compensatie op grond van de ex-toeslagpartnerregeling. Die regeling is bedoeld voor mensen die ooit toeslagpartner waren van een erkende gedupeerde van de kinderopvangtoeslag en zelf geen aanspraak hebben op herstel. Met een besluit van 8 september 2025 liet de Dienst Toeslagen weten dat hij niet in aanmerking komt. Zijn bezwaar werd bij besluit van 11 mei 2026 ongegrond verklaard. Daarna stapte hij naar de rechtbank, die het beroep op 1 oktober 2026 behandelde. De man was bij de zitting aanwezig met een tolk. Om onder de regeling te vallen moet iemand onder meer toeslagpartner zijn geweest op een moment in een jaar waarvoor de aanvrager recht heeft op een herstelmaatregel, of op het moment van de beschikking waarmee de aanvrager werd gedupeerd. In deze zaak ging het om het jaar 2007 en om de beschikking van 4 november 2011. De man was op beide momenten geen toeslagpartner. Pas vanaf 1 januari 2012 tot 1 april 2022 was hij formeel de toeslagpartner van zijn toenmalige partner. De man voerde aan dat hij en zijn partner al vóór november 2011, vanaf oktober van dat jaar, feitelijk samenwoonden en een gezamenlijk gezin vormden. Een grens van enkele weken, na een relatie van ruim tien jaar waarin alle financiële gevolgen gezamenlijk werden gedragen, vond hij in strijd met het evenredigheidsbeginsel. Ook vond hij dat de Dienst Toeslagen onvoldoende zorgvuldig en gemotiveerd had besloten. De rechtbank volgt hem daarin niet. Feitelijk samenwonen maakt iemand nog geen toeslagpartner in de zin van de wet. Dat is alleen het geval bij een gezamenlijke huishouding van meer dan zes maanden die op hetzelfde adres staat ingeschreven. Tussen partijen was ook niet in geschil dat de man niet aan de voorwaarden voldeed. Voor afwijking van die voorwaarden is volgens de rechtbank geen ruimte: de wetgever heeft er bewust voor gekozen de hardheidsclausule niet van toepassing te laten zijn op deze regeling. Over het evenredigheidsbeginsel wijst de rechtbank erop dat de Wet hersteloperatie toeslagen een wet in formele zin is. Op grond van artikel 120 van de Grondwet beoordeelt een rechter niet of zo'n wet grondwettig is. Alleen bij bijzondere omstandigheden die de wetgever niet heeft meegewogen kan de uitkomst anders zijn. Uit de toelichting op de wet blijkt dat de wetgever uitdrukkelijk heeft gekozen om de aanspraak af te laten hangen van het zijn van toeslagpartner op de peildatum, met het toenmalige toeslagpartnerbegrip. Voor de man is dat het begrip uit de Algemene wet inkomensafhankelijke regelingen van 2011. Ook de klachten over zorgvuldigheid en motivering slagen niet, omdat de Dienst Toeslagen duidelijk heeft opgeschreven waarom hij niet in aanmerking komt. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. De man krijgt geen compensatie, geen terugbetaling van het griffierecht en geen vergoeding van zijn proceskosten.
Op een stuk grond van de gemeente Overbetuwe ligt zand in een sloot. Daardoor is een doorgang ontstaan van de openbare weg naar het perceel, waarschijnlijk om bouwwerkzaamheden mogelijk te maken. Een vergunning voor deze uitweg is nooit verleend. De buurman, eigenaar van een aangrenzend perceel, wil een groenstrook inplanten en voelt zich onveilig omdat voertuigen langs zijn perceel racen. Op 22 april 2024 vroeg hij de gemeente om handhavend op te treden. Het college van burgemeester en wethouders wees dat verzoek op 28 augustus 2024 af. Het erkende dat een uitweg als deze vergunningplichtig is en dat die vergunning er niet was. Een verkeersdeskundige had echter beoordeeld dat vergunningverlening niet mogelijk of wenselijk was. De sloot herstellen is de taak van het waterschap, maar dat liet op zich wachten. Daarom maakte de gemeente de uitweg zelf provisorisch onbruikbaar: zij groef een greppel en legde een verhoging van zand aan. Volgens het college was er daardoor geen overtreding meer, en dus niets om tegen te handhaven. Op 30 januari 2025 liet het college die afwijzing in bezwaar in stand, in lijn met het advies van de bezwaarschriftencommissie. De buurman ging in beroep bij de rechtbank Gelderland, zittingsplaats Arnhem. Hij voerde aan dat de greppel slechts een tijdelijke maatregel is en dat er pas geen uitweg meer is als de sloot is hersteld. Ook vond hij dat het lange bestaan van de situatie geen reden is om niet te handhaven, en dat legalisatie van de uitweg niet mogelijk is. Verder stelde hij dat de greppel is gegraven op grond die van hem is. Op de zitting van 15 oktober 2026 waren hij en zijn gemachtigde met kennisgeving afwezig; alleen de gemachtigde van het college was aanwezig. De rechter gaf het college gelijk. Handhaving kan alleen verplicht zijn als er een overtreding is. Volgens de gemeentelijke regels is een uitweg een voorziening waardoor het mogelijk is van en naar de weg te gaan. Door de greppel en de zandophoging was dat niet meer mogelijk. Dat blijkt ook uit een inspectierapport waarin de toezichthouder vermeldt dat de uitweg niet meer gebruikt kan worden, en de buurman heeft dat niet weersproken. Dat de maatregelen tijdelijk zouden zijn, verandert daar niets aan: ook een tijdelijke maatregel heeft de uitweg onbruikbaar gemaakt. Ter zitting toonde het college bovendien een foto van 12 oktober 2026 waarop de greppel nog steeds te zien is. De buurman legde geen informatie over waaruit anders blijkt. Omdat er geen overtreding was, kwam de rechter niet toe aan de vraag of de lange duur van de situatie of de kans op legalisatie handhaving in de weg zouden staan. Ook het betoog over de eigendom van de grond hoefde niet te worden besproken; de overgelegde kadastrale gegevens en foto's onderbouwden dat overigens niet. De rechtbank verklaarde het beroep op 3 november 2026 ongegrond. De afwijzing van het handhavingsverzoek blijft daarmee in stand. De buurman krijgt zijn griffierecht niet terug en ook geen vergoeding van zijn proceskosten.