Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBGEL:2026:7285Bestuursrecht

Lochem moet binnen twee weken beslissen over padelbanen in Gorssel, anders volgt dwangsom — RBGEL:2026:7285

beroep tegen niet tijdig beslissen op aanvraag omgevingsvergunning voor padelbanen

Eiser / verzoeker

man die belanghebbende is bij de vergunning voor de padelbanen

VS

Verweerder / gedaagde

college van burgemeester en wethouders van Lochem

Het college van Lochem moet binnen twee weken beslissen op de vergunningaanvraag voor twee padelbanen, op straffe van € 100 per dag met een maximum van € 15.000, en het griffierecht van € 200 vergoeden.

  • Wie belanghebbende zou zijn bij een vergunning, is ook belanghebbende bij het niet tijdig beslissen erop, ook als hij juist een afwijzing wil.
  • Het college besliste niet binnen de beslistermijn en ook niet binnen twee weken na de ingebrekestelling, dus het beroep is gegrond.
  • Lopend overleg met de aanvrager over het gebruik van gronden is geen bijzonder geval voor een langere beslistermijn.
  • Het college moet binnen twee weken beslissen, met een dwangsom van € 100 per dag tot maximaal € 15.000 volgens landelijk beleid.

Samenvatting

Tennisclub LTC Gorssel wil twee padelbanen aanleggen en vroeg daarvoor op 22 augustus 2025 een omgevingsvergunning aan bij de gemeente Lochem. Een man die bij die vergunning belang heeft, ziet de banen niet zitten. Al in een brief van 9 december 2022 schreef hij dat er geen draagvlak is voor de padelbanen. Toch was hij het die naar de rechter stapte omdat de gemeente niet op tijd over de aanvraag besliste.

Als een overheid niet op tijd beslist, kan een belanghebbende het bestuursorgaan eerst per brief in gebreke stellen: het krijgt dan nog twee weken om alsnog te beslissen. Komt er daarna nog steeds geen besluit, dan staat beroep bij de bestuursrechter open. De man deed dat. Het college van burgemeester en wethouders van Lochem reageerde met een verweerschrift van 12 juni 2026. Omdat het beroep volgens de rechtbank Gelderland kennelijk gegrond was, deed de rechter uitspraak zonder zitting.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Het college vond dat de man niet in zijn beroep kon worden ontvangen. Het verwees naar een uitspraak van de rechtbank Amsterdam uit 2010: de regel dat je een overheid kunt dwingen te beslissen is bedoeld voor wie een verandering wil, niet voor wie gebaat is bij een afwijzing en de bestaande situatie wil houden. Uit zijn eerdere opstelling bleek dat de man alleen belang had bij afwijzing van de aanvraag. Zolang er geen besluit is, verandert er voor hem niets, en dus raakt het uitblijven van een besluit hem volgens het college niet rechtstreeks.

De rechter ging daar niet in mee. Volgens vaste rechtspraak hangt de vraag of iemand belanghebbende is bij het uitblijven van een besluit niet af van wat hij met het uiteindelijke besluit wil bereiken. Wie belanghebbende zou zijn bij de vergunning zelf, is in beginsel ook belanghebbende bij het niet tijdig beslissen erop. De man zou belanghebbende zijn bij een vergunning voor LTC Gorssel, en dus mag hij ook opkomen tegen het uitblijven van een besluit.

Partijen waren het erover eens dat het college niet binnen de wettelijke termijn had beslist. De man stelde het college na afloop van die termijn in gebreke, en de rechtbank ontving zijn beroepschrift twee weken daarna. Omdat het college ook binnen die twee weken niet besliste, en nog altijd niet had beslist, was het beroep ontvankelijk en gegrond.

Blijft het besluit uit, dan geeft de rechter het bestuursorgaan in beginsel twee weken om alsnog te beslissen. Alleen in bijzondere gevallen kan dat een andere termijn zijn. In zijn verweerschrift liet het college weten dat het met LTC Gorssel in overleg was over afspraken over het gebruik van de benodigde gronden, en dat het zou beslissen zodra dat overleg was afgerond. Een termijn noemde het college niet. De man reageerde niet op het verweerschrift. De rechter stelde vast dat het inmiddels september 2026 was en dat er nog steeds geen besluit lag. Een bijzonder geval zag hij daarin niet, en dus kreeg het college de gewone termijn van twee weken.

Om het college aan te sporen legde de rechter ook een dwangsom op: een geldbedrag dat het college moet betalen zolang het niet beslist. Het gaat om € 100 voor elke dag dat het college de nieuwe termijn overschrijdt, met een maximum van € 15.000. Dat bedrag volgt het landelijke beleid van de bestuursrechters. Proceskosten die volgens de wet vergoed kunnen worden, had de man niet gemaakt.

De rechtbank verklaarde het beroep gegrond en vernietigde het niet tijdig beslissen. Het college van Lochem moet binnen twee weken na verzending van de uitspraak alsnog beslissen op de vergunningaanvraag van LTC Gorssel, op straffe van een dwangsom van € 100 per dag met een maximum van € 15.000, en moet het griffierecht van € 200 aan de man terugbetalen.

Betrokken advocaten

M. Oldenboom

verweerder

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Rechtsgebied

Bestuursrecht

Zaaknummer

ARN 26/2694

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechter

  • dhr. mr. W.P.C.G. Derksen
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

Rechtbank veroordeelt minister tot € 1.868 proceskosten voor uitzendbureau na herstel besluit

Timing Uitzendbureau uit Apeldoorn kreeg van de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid te horen dat de uitgezonden werknemers van het bedrijf niet meetelden als werkenden in de eigen arbeidsorganisatie. Daardoor liet de minister de projectkosten voor activiteiten ten behoeve van die uitgezonden werknemers buiten beschouwing. Het uitzendbureau stelde op 21 augustus 2025 beroep in tegen de beslissing op bezwaar, die dateert van 16 juli 2025. De rechtbank Gelderland behandelde het beroep op 28 mei 2026 op zitting en deed op 17 juli 2026 een tussenuitspraak. Daarin oordeelde de rechtbank dat de minister ten onrechte van mening was dat de uitgezonden werknemers geen werkenden in de arbeidsorganisatie van het uitzendbureau zijn. De minister kreeg de kans dit gebrek te herstellen, en dat deed hij op 6 augustus 2026 met een nieuwe beslissing op bezwaar. Het uitzendbureau trok daarop het beroep in. Bij die intrekking vroeg het uitzendbureau de rechtbank de minister te veroordelen in de proceskosten. Dat kan in het bestuursrecht als een beroep wordt ingetrokken omdat het bestuursorgaan geheel of gedeeltelijk is tegemoetgekomen aan degene die beroep instelde. De minister liet de rechtbank weten dat hij bereid was de proceskosten te vergoeden. De rechtbank oordeelde dat hij met de nieuwe beslissing inderdaad aan het beroep was tegemoetgekomen en deed zonder zitting uitspraak op het verzoek. De rechtbank stelde de vergoeding vast op basis van het Besluit proceskosten bestuursrecht. Voor de rechtsbijstand van de gemachtigde telde de rechtbank twee punten: één voor het indienen van het beroepschrift en één voor het verschijnen ter zitting. Een punt is € 934 waard bij wegingsfactor 1, wat neerkomt op € 1.868. Andere kosten die voor vergoeding in aanmerking komen, waren er niet. Het griffierecht van € 385 maakt geen deel uit van de veroordeling. De rechtbank wees erop dat de minister dit bedrag moet vergoeden en dat het uitzendbureau zich daarvoor rechtstreeks tot hem moet wenden. Partijen kunnen binnen zes weken na verzending van de uitspraak verzet instellen bij de rechtbank. De rechtbank veroordeelt de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid tot betaling van € 1.868 aan proceskosten aan Timing Uitzendbureau.

Rechtbank Gelderland·
Bestuursrecht
RBGEL:2026:8706
Rechtbank Gelderland·
Bestuursrecht
RBGEL:2026:8407
Rechtbank Gelderland·
Bestuursrecht
Rechtbank wijst compensatieverzoek van ex-toeslagpartner af: hij was in 2011 geen toeslagpartner

Een man die jarenlang met zijn partner samenleefde, krijgt geen compensatie voor de schade die het gezin leed door de toeslagenaffaire. De Dienst Toeslagen wees zijn aanvraag voor de ex-toeslagpartnerregeling af, en de rechtbank vindt dat terecht. De man meldde zich op 4 december 2024 bij de Dienst Toeslagen voor compensatie op grond van de ex-toeslagpartnerregeling. Die regeling is bedoeld voor mensen die ooit toeslagpartner waren van een erkende gedupeerde van de kinderopvangtoeslag en zelf geen aanspraak hebben op herstel. Met een besluit van 8 september 2025 liet de Dienst Toeslagen weten dat hij niet in aanmerking komt. Zijn bezwaar werd bij besluit van 11 mei 2026 ongegrond verklaard. Daarna stapte hij naar de rechtbank, die het beroep op 1 oktober 2026 behandelde. De man was bij de zitting aanwezig met een tolk. Om onder de regeling te vallen moet iemand onder meer toeslagpartner zijn geweest op een moment in een jaar waarvoor de aanvrager recht heeft op een herstelmaatregel, of op het moment van de beschikking waarmee de aanvrager werd gedupeerd. In deze zaak ging het om het jaar 2007 en om de beschikking van 4 november 2011. De man was op beide momenten geen toeslagpartner. Pas vanaf 1 januari 2012 tot 1 april 2022 was hij formeel de toeslagpartner van zijn toenmalige partner. De man voerde aan dat hij en zijn partner al vóór november 2011, vanaf oktober van dat jaar, feitelijk samenwoonden en een gezamenlijk gezin vormden. Een grens van enkele weken, na een relatie van ruim tien jaar waarin alle financiële gevolgen gezamenlijk werden gedragen, vond hij in strijd met het evenredigheidsbeginsel. Ook vond hij dat de Dienst Toeslagen onvoldoende zorgvuldig en gemotiveerd had besloten. De rechtbank volgt hem daarin niet. Feitelijk samenwonen maakt iemand nog geen toeslagpartner in de zin van de wet. Dat is alleen het geval bij een gezamenlijke huishouding van meer dan zes maanden die op hetzelfde adres staat ingeschreven. Tussen partijen was ook niet in geschil dat de man niet aan de voorwaarden voldeed. Voor afwijking van die voorwaarden is volgens de rechtbank geen ruimte: de wetgever heeft er bewust voor gekozen de hardheidsclausule niet van toepassing te laten zijn op deze regeling. Over het evenredigheidsbeginsel wijst de rechtbank erop dat de Wet hersteloperatie toeslagen een wet in formele zin is. Op grond van artikel 120 van de Grondwet beoordeelt een rechter niet of zo'n wet grondwettig is. Alleen bij bijzondere omstandigheden die de wetgever niet heeft meegewogen kan de uitkomst anders zijn. Uit de toelichting op de wet blijkt dat de wetgever uitdrukkelijk heeft gekozen om de aanspraak af te laten hangen van het zijn van toeslagpartner op de peildatum, met het toenmalige toeslagpartnerbegrip. Voor de man is dat het begrip uit de Algemene wet inkomensafhankelijke regelingen van 2011. Ook de klachten over zorgvuldigheid en motivering slagen niet, omdat de Dienst Toeslagen duidelijk heeft opgeschreven waarom hij niet in aanmerking komt. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. De man krijgt geen compensatie, geen terugbetaling van het griffierecht en geen vergoeding van zijn proceskosten.

Rechtbank Gelderland·
Bestuursrecht
Rechter: gemeente hoeft niet te handhaven tegen uitweg die met greppel is afgesloten

Op een stuk grond van de gemeente Overbetuwe ligt zand in een sloot. Daardoor is een doorgang ontstaan van de openbare weg naar het perceel, waarschijnlijk om bouwwerkzaamheden mogelijk te maken. Een vergunning voor deze uitweg is nooit verleend. De buurman, eigenaar van een aangrenzend perceel, wil een groenstrook inplanten en voelt zich onveilig omdat voertuigen langs zijn perceel racen. Op 22 april 2024 vroeg hij de gemeente om handhavend op te treden. Het college van burgemeester en wethouders wees dat verzoek op 28 augustus 2024 af. Het erkende dat een uitweg als deze vergunningplichtig is en dat die vergunning er niet was. Een verkeersdeskundige had echter beoordeeld dat vergunningverlening niet mogelijk of wenselijk was. De sloot herstellen is de taak van het waterschap, maar dat liet op zich wachten. Daarom maakte de gemeente de uitweg zelf provisorisch onbruikbaar: zij groef een greppel en legde een verhoging van zand aan. Volgens het college was er daardoor geen overtreding meer, en dus niets om tegen te handhaven. Op 30 januari 2025 liet het college die afwijzing in bezwaar in stand, in lijn met het advies van de bezwaarschriftencommissie. De buurman ging in beroep bij de rechtbank Gelderland, zittingsplaats Arnhem. Hij voerde aan dat de greppel slechts een tijdelijke maatregel is en dat er pas geen uitweg meer is als de sloot is hersteld. Ook vond hij dat het lange bestaan van de situatie geen reden is om niet te handhaven, en dat legalisatie van de uitweg niet mogelijk is. Verder stelde hij dat de greppel is gegraven op grond die van hem is. Op de zitting van 15 oktober 2026 waren hij en zijn gemachtigde met kennisgeving afwezig; alleen de gemachtigde van het college was aanwezig. De rechter gaf het college gelijk. Handhaving kan alleen verplicht zijn als er een overtreding is. Volgens de gemeentelijke regels is een uitweg een voorziening waardoor het mogelijk is van en naar de weg te gaan. Door de greppel en de zandophoging was dat niet meer mogelijk. Dat blijkt ook uit een inspectierapport waarin de toezichthouder vermeldt dat de uitweg niet meer gebruikt kan worden, en de buurman heeft dat niet weersproken. Dat de maatregelen tijdelijk zouden zijn, verandert daar niets aan: ook een tijdelijke maatregel heeft de uitweg onbruikbaar gemaakt. Ter zitting toonde het college bovendien een foto van 12 oktober 2026 waarop de greppel nog steeds te zien is. De buurman legde geen informatie over waaruit anders blijkt. Omdat er geen overtreding was, kwam de rechter niet toe aan de vraag of de lange duur van de situatie of de kans op legalisatie handhaving in de weg zouden staan. Ook het betoog over de eigendom van de grond hoefde niet te worden besproken; de overgelegde kadastrale gegevens en foto's onderbouwden dat overigens niet. De rechtbank verklaarde het beroep op 3 november 2026 ongegrond. De afwijzing van het handhavingsverzoek blijft daarmee in stand. De buurman krijgt zijn griffierecht niet terug en ook geen vergoeding van zijn proceskosten.

Rechtbank Gelderland·
Bestuursrecht