Gezin in schimmelwoning krijgt geen woonurgentie van Nijmegen, rechter verklaart beroep ongegrond — RBGEL:2026:7369
woonurgentieverklaring wegens vocht- en schimmelproblemen, hardheidsclausule
Eiser / verzoeker
Ouders van drie jonge kinderen in een schimmelwoning
Verweerder / gedaagde
Het college van burgemeester en wethouders van Nijmegen
Beroep ongegrond en verzoek om voorlopige voorziening afgewezen: het gezin krijgt geen woonurgentieverklaring.
- Een advies dat voortbouwt op een eerder advies is geen nieuw feit waarover de bezwaarmaker opnieuw moet worden gehoord.
- Zonder aangetoonde directe relatie tussen de woning en de gezondheidsklachten is er geen persoonlijke noodsituatie.
- Een urgentieverklaring is niet bedoeld om gebreken aan een huurwoning op te lossen; daarvoor staat een procedure tegen de verhuurder open.
- Bij grote woningschaarste mag de gemeente de hardheidsclausule beperken tot zeer uitzonderlijke situaties.
Samenvatting
Een echtpaar woont met drie jonge kinderen, onder wie een baby, in een huurwoning van woningcorporatie Woonwaarts. Kort na de verhuizing ontstonden problemen met vocht, schimmel, ventilatie en verwarming. Volgens de ouders worden de kinderen ziek van het binnenklimaat en hebben zij vaak luchtweginfecties en oorpijn. Daarnaast voelt het gezin zich geïsoleerd: familie en vrienden wonen vooral in Druten, en de vader durft sinds een scooterongeluk nauwelijks auto te rijden. Het gezin vroeg de gemeente Nijmegen daarom om een woonurgentieverklaring, waarmee het voorrang krijgt bij het vinden van een andere woning.
Het college van burgemeester en wethouders wees de aanvraag op 18 maart 2026 af en hield die afwijzing op 21 mei 2026 in bezwaar in stand. Een voorzieningenrechter vernietigde die beslissing op 28 mei 2026. Zij vond dat de gemeente te veel was afgegaan op een advies van een extern adviesbureau van 9 februari 2026. Dat advies ging niet in op de vraag of het medisch verantwoord was om het gezin met een baby nog vier maanden in deze woning te laten wonen. Ook was onduidelijk waarop de conclusie was gebaseerd dat het binnenklimaat met maatregelen te verbeteren was. De gemeente moest opnieuw beslissen.
De ouders leverden daarop een journaal van de huisarts aan. Het adviesbureau beoordeelde dat op 22 juli 2026 en bleef bij zijn advies. Een dag later wees het college het bezwaar opnieuw af. De ouders gingen in beroep en vroegen om een voorlopige voorziening. De voorzieningenrechter van de rechtbank Gelderland behandelde de zaak op 14 september 2026 en besliste, omdat nader onderzoek niets zou toevoegen, meteen ook op het beroep.
Volgens de ouders had de gemeente hen moeten horen over het nieuwe advies van 22 juli. De voorzieningenrechter vond dat niet nodig: het advies bouwde voort op het eerdere advies en was geen geheel nieuw deskundigenoordeel. Volgens vaste rechtspraak hoeft een bestuursorgaan dan niet opnieuw te horen.
De kern was of het gezin in een persoonlijke noodsituatie zit. Volgens de Nijmeegse regels moet het probleem dan een directe relatie hebben met de woning, en moet het onverantwoord zijn de situatie langer dan vier maanden te laten voortduren. De arts van het adviesbureau zag in het huisartsenjournaal geen afwijkend vaak voorkomende klachten; de frequentie lag zelfs onder wat bij kinderen van die leeftijd normaal is. De ouders zeiden dat hun kinderen veel vaker ziek waren en dan bij de huisartsenpost terechtkwamen, maar dat hadden zij niet onderbouwd met stukken. Niet gebleken is dus dat de woning de directe oorzaak is van de klachten of dat vier maanden langer wonen medisch onverantwoord is. Een urgentieverklaring is volgens de voorzieningenrechter niet bedoeld om gebreken aan een huurwoning op te lossen; daarvoor is een procedure tegen de verhuurder bedoeld, en die zijn de ouders inmiddels begonnen. Omdat er geen noodsituatie is, hoefde de gemeente ook niet te onderzoeken of de woning duurzaam te verbeteren is.
De ouders vroegen tot slot om toepassing van de hardheidsclausule, waarmee de gemeente in bijzondere gevallen van de regels kan afwijken. Door het grote tekort aan sociale huurwoningen mag de gemeente die clausule alleen in zeer uitzonderlijke situaties gebruiken, en dat betwistten de ouders niet. Hoe vervelend ook, de situatie van dit gezin onderscheidt zich volgens de voorzieningenrechter onvoldoende van die van andere gezinnen in een onwenselijke woonsituatie.
De voorzieningenrechter verklaarde het beroep ongegrond en wees het verzoek om een voorlopige voorziening af. Het gezin krijgt geen woonurgentie, geen griffierecht terug en geen vergoeding van de proceskosten.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
Rechtbank wijst bijstandsaanvraag af, kent wel schadevergoeding toe voor trage rechtsgang
Rechtbank Gelderland · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
ECLI:NL:RVS:2026:1742, Raad van State, 25-03-2026, 202406126/1/A3
Raad van State · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBGEL:2026:1938, Rechtbank Gelderland, 12-03-2026, 26_569
Rechtbank Gelderland · Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
ECLI:NL:RBNHO:2026:1699, Rechtbank Noord-Holland, 19-02-2026, HAA 25/6170
Rechtbank Noord-Holland · Bestuursrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank GelderlandRechtsgebied
BestuursrechtZaaknummer
ARN 26/3992
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Timing Uitzendbureau uit Apeldoorn kreeg van de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid te horen dat de uitgezonden werknemers van het bedrijf niet meetelden als werkenden in de eigen arbeidsorganisatie. Daardoor liet de minister de projectkosten voor activiteiten ten behoeve van die uitgezonden werknemers buiten beschouwing. Het uitzendbureau stelde op 21 augustus 2025 beroep in tegen de beslissing op bezwaar, die dateert van 16 juli 2025. De rechtbank Gelderland behandelde het beroep op 28 mei 2026 op zitting en deed op 17 juli 2026 een tussenuitspraak. Daarin oordeelde de rechtbank dat de minister ten onrechte van mening was dat de uitgezonden werknemers geen werkenden in de arbeidsorganisatie van het uitzendbureau zijn. De minister kreeg de kans dit gebrek te herstellen, en dat deed hij op 6 augustus 2026 met een nieuwe beslissing op bezwaar. Het uitzendbureau trok daarop het beroep in. Bij die intrekking vroeg het uitzendbureau de rechtbank de minister te veroordelen in de proceskosten. Dat kan in het bestuursrecht als een beroep wordt ingetrokken omdat het bestuursorgaan geheel of gedeeltelijk is tegemoetgekomen aan degene die beroep instelde. De minister liet de rechtbank weten dat hij bereid was de proceskosten te vergoeden. De rechtbank oordeelde dat hij met de nieuwe beslissing inderdaad aan het beroep was tegemoetgekomen en deed zonder zitting uitspraak op het verzoek. De rechtbank stelde de vergoeding vast op basis van het Besluit proceskosten bestuursrecht. Voor de rechtsbijstand van de gemachtigde telde de rechtbank twee punten: één voor het indienen van het beroepschrift en één voor het verschijnen ter zitting. Een punt is € 934 waard bij wegingsfactor 1, wat neerkomt op € 1.868. Andere kosten die voor vergoeding in aanmerking komen, waren er niet. Het griffierecht van € 385 maakt geen deel uit van de veroordeling. De rechtbank wees erop dat de minister dit bedrag moet vergoeden en dat het uitzendbureau zich daarvoor rechtstreeks tot hem moet wenden. Partijen kunnen binnen zes weken na verzending van de uitspraak verzet instellen bij de rechtbank. De rechtbank veroordeelt de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid tot betaling van € 1.868 aan proceskosten aan Timing Uitzendbureau.
Een man die jarenlang met zijn partner samenleefde, krijgt geen compensatie voor de schade die het gezin leed door de toeslagenaffaire. De Dienst Toeslagen wees zijn aanvraag voor de ex-toeslagpartnerregeling af, en de rechtbank vindt dat terecht. De man meldde zich op 4 december 2024 bij de Dienst Toeslagen voor compensatie op grond van de ex-toeslagpartnerregeling. Die regeling is bedoeld voor mensen die ooit toeslagpartner waren van een erkende gedupeerde van de kinderopvangtoeslag en zelf geen aanspraak hebben op herstel. Met een besluit van 8 september 2025 liet de Dienst Toeslagen weten dat hij niet in aanmerking komt. Zijn bezwaar werd bij besluit van 11 mei 2026 ongegrond verklaard. Daarna stapte hij naar de rechtbank, die het beroep op 1 oktober 2026 behandelde. De man was bij de zitting aanwezig met een tolk. Om onder de regeling te vallen moet iemand onder meer toeslagpartner zijn geweest op een moment in een jaar waarvoor de aanvrager recht heeft op een herstelmaatregel, of op het moment van de beschikking waarmee de aanvrager werd gedupeerd. In deze zaak ging het om het jaar 2007 en om de beschikking van 4 november 2011. De man was op beide momenten geen toeslagpartner. Pas vanaf 1 januari 2012 tot 1 april 2022 was hij formeel de toeslagpartner van zijn toenmalige partner. De man voerde aan dat hij en zijn partner al vóór november 2011, vanaf oktober van dat jaar, feitelijk samenwoonden en een gezamenlijk gezin vormden. Een grens van enkele weken, na een relatie van ruim tien jaar waarin alle financiële gevolgen gezamenlijk werden gedragen, vond hij in strijd met het evenredigheidsbeginsel. Ook vond hij dat de Dienst Toeslagen onvoldoende zorgvuldig en gemotiveerd had besloten. De rechtbank volgt hem daarin niet. Feitelijk samenwonen maakt iemand nog geen toeslagpartner in de zin van de wet. Dat is alleen het geval bij een gezamenlijke huishouding van meer dan zes maanden die op hetzelfde adres staat ingeschreven. Tussen partijen was ook niet in geschil dat de man niet aan de voorwaarden voldeed. Voor afwijking van die voorwaarden is volgens de rechtbank geen ruimte: de wetgever heeft er bewust voor gekozen de hardheidsclausule niet van toepassing te laten zijn op deze regeling. Over het evenredigheidsbeginsel wijst de rechtbank erop dat de Wet hersteloperatie toeslagen een wet in formele zin is. Op grond van artikel 120 van de Grondwet beoordeelt een rechter niet of zo'n wet grondwettig is. Alleen bij bijzondere omstandigheden die de wetgever niet heeft meegewogen kan de uitkomst anders zijn. Uit de toelichting op de wet blijkt dat de wetgever uitdrukkelijk heeft gekozen om de aanspraak af te laten hangen van het zijn van toeslagpartner op de peildatum, met het toenmalige toeslagpartnerbegrip. Voor de man is dat het begrip uit de Algemene wet inkomensafhankelijke regelingen van 2011. Ook de klachten over zorgvuldigheid en motivering slagen niet, omdat de Dienst Toeslagen duidelijk heeft opgeschreven waarom hij niet in aanmerking komt. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. De man krijgt geen compensatie, geen terugbetaling van het griffierecht en geen vergoeding van zijn proceskosten.
Op een stuk grond van de gemeente Overbetuwe ligt zand in een sloot. Daardoor is een doorgang ontstaan van de openbare weg naar het perceel, waarschijnlijk om bouwwerkzaamheden mogelijk te maken. Een vergunning voor deze uitweg is nooit verleend. De buurman, eigenaar van een aangrenzend perceel, wil een groenstrook inplanten en voelt zich onveilig omdat voertuigen langs zijn perceel racen. Op 22 april 2024 vroeg hij de gemeente om handhavend op te treden. Het college van burgemeester en wethouders wees dat verzoek op 28 augustus 2024 af. Het erkende dat een uitweg als deze vergunningplichtig is en dat die vergunning er niet was. Een verkeersdeskundige had echter beoordeeld dat vergunningverlening niet mogelijk of wenselijk was. De sloot herstellen is de taak van het waterschap, maar dat liet op zich wachten. Daarom maakte de gemeente de uitweg zelf provisorisch onbruikbaar: zij groef een greppel en legde een verhoging van zand aan. Volgens het college was er daardoor geen overtreding meer, en dus niets om tegen te handhaven. Op 30 januari 2025 liet het college die afwijzing in bezwaar in stand, in lijn met het advies van de bezwaarschriftencommissie. De buurman ging in beroep bij de rechtbank Gelderland, zittingsplaats Arnhem. Hij voerde aan dat de greppel slechts een tijdelijke maatregel is en dat er pas geen uitweg meer is als de sloot is hersteld. Ook vond hij dat het lange bestaan van de situatie geen reden is om niet te handhaven, en dat legalisatie van de uitweg niet mogelijk is. Verder stelde hij dat de greppel is gegraven op grond die van hem is. Op de zitting van 15 oktober 2026 waren hij en zijn gemachtigde met kennisgeving afwezig; alleen de gemachtigde van het college was aanwezig. De rechter gaf het college gelijk. Handhaving kan alleen verplicht zijn als er een overtreding is. Volgens de gemeentelijke regels is een uitweg een voorziening waardoor het mogelijk is van en naar de weg te gaan. Door de greppel en de zandophoging was dat niet meer mogelijk. Dat blijkt ook uit een inspectierapport waarin de toezichthouder vermeldt dat de uitweg niet meer gebruikt kan worden, en de buurman heeft dat niet weersproken. Dat de maatregelen tijdelijk zouden zijn, verandert daar niets aan: ook een tijdelijke maatregel heeft de uitweg onbruikbaar gemaakt. Ter zitting toonde het college bovendien een foto van 12 oktober 2026 waarop de greppel nog steeds te zien is. De buurman legde geen informatie over waaruit anders blijkt. Omdat er geen overtreding was, kwam de rechter niet toe aan de vraag of de lange duur van de situatie of de kans op legalisatie handhaving in de weg zouden staan. Ook het betoog over de eigendom van de grond hoefde niet te worden besproken; de overgelegde kadastrale gegevens en foto's onderbouwden dat overigens niet. De rechtbank verklaarde het beroep op 3 november 2026 ongegrond. De afwijzing van het handhavingsverzoek blijft daarmee in stand. De buurman krijgt zijn griffierecht niet terug en ook geen vergoeding van zijn proceskosten.