Rechter schorst sluiting van overlastwoning in Zutphen omdat buren geen ernstig gevaar liepen — RBGEL:2026:7370
woningsluiting wegens overlast, artikel 174a Gemeentewet, voorlopige voorziening
Eiser / verzoeker
Bewoner van een flat in Zutphen (verzoeker)
Verweerder / gedaagde
De burgemeester van Zutphen
Verzoek toegewezen: het besluit om de woning drie maanden te sluiten is geschorst tot zes weken na de beslissing op bezwaar; de burgemeester betaalt € 1.868 proceskosten.
- Voor sluiting op grond van artikel 174a Gemeentewet moet de overlast de veiligheid en gezondheid van omwonenden ernstig bedreigen.
- De burgemeester mocht uitgaan van langdurige en ernstige overlast, maar alle incidenten speelden zich af tussen de bewoner, zijn dochter en zijn bezoekers.
- Dat een arrestatieteam de gegijzelde dochter via het balkon van de buren bevrijdde, bracht de buren zelf niet in gevaar.
- Het gooien van glas of bloempotten van het balkon is niet onderbouwd: onduidelijk is wat er gebeurde en wie het deed.
Samenvatting
Al sinds begin 2025 klaagden de buren van een flat in Zutphen over een bewoner die met zijn twee kinderen in een huurwoning op de zevende verdieping woont. Volgens de politie kwamen er dag en nacht mensen over de vloer, onder wie drugsgebruikers. Er was geluidsoverlast, en in en rond de woning waren regelmatig conflicten tussen de man en zijn bezoekers en tussen bezoekers onderling, soms met geweld en soms drugsgerelateerd. Het vermoeden bestond dat er vanaf het balkon glas of bloempotten naar beneden waren gegooid.
Op 1 juli 2026 liep het uit de hand. De man hield zijn meerderjarige dochter tegen haar wil vast in de woning en bedreigde haar. De politie probeerde de deur te forceren, maar dat lukte niet. Een onderhandelaar en de Dienst Speciale Interventies kwamen eraan te pas. Het arrestatieteam haalde de dochter via het balkon van de buren in veiligheid en hield de man in zijn woning aan. Na het incident meldden verschillende buren zich bij de politie: dit was volgens hen er één in een lange reeks.
Op basis van een politierapportage van 21 juni 2026 besloot de burgemeester van Zutphen op 29 juli 2026 de woning vanaf 3 augustus voor drie maanden te sluiten. De man maakte bezwaar en vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Gelderland om een voorlopige voorziening, een spoedmaatregel in afwachting van de beslissing op bezwaar. De zaak werd op 14 september 2026 behandeld. De man kwam zelf niet, maar liet zich vertegenwoordigen. Hij hoefde wegens betalingsonmacht geen griffierecht te betalen.
De burgemeester mag een woning sluiten als gedragingen in die woning de openbare orde rond de woning ernstig verstoren. Volgens vaste rechtspraak van de Raad van State moet het dan gaan om langdurige, regelmatige overlast die maatschappelijk onaanvaardbare vormen heeft aangenomen, en waardoor de veiligheid en gezondheid van mensen in de directe omgeving ernstig worden bedreigd.
De voorzieningenrechter vond dat de burgemeester mocht aannemen dat sprake was van langdurige en ernstige overlast. De man weersprak dat ook niet. Maar aan de tweede eis was volgens haar niet voldaan. Alle conflicten en incidenten in en rond de woning speelden zich af tussen de man, zijn dochter en zijn bezoekers. Van het gooien van glas of bloempotten kon de burgemeester niet duidelijk maken wat er precies gebeurde en wie het deed. Dat de dochter via de balkons van de buren werd bevrijd, betekende niet dat de buren zelf in gevaar waren gekomen, hoe vervelend de situatie ook was. De voorzieningenrechter begreep dat de overlast en het incident van 1 juli gevoelens van onveiligheid gaven, maar de burgemeester maakte niet aannemelijk dat de veiligheid en gezondheid van omwonenden ernstig werd bedreigd.
Na het besluit kwam er op 1 augustus 2026 nog een aanvullende politierapportage over het gijzelingsincident, maar ook die veranderde het oordeel niet. Voorlopig oordeelde de voorzieningenrechter dat de burgemeester de woning op deze grond niet had mogen sluiten.
De voorzieningenrechter wees het verzoek toe en schorste het sluitingsbesluit van 29 juli 2026 tot zes weken nadat de burgemeester op het bezwaar heeft beslist. De burgemeester moet de man € 1.868 aan proceskosten vergoeden.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBDHA:2026:7245, Rechtbank Den Haag, 18-03-2026, NL26.13289
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
ECLI:NL:RBDHA:2026:4800, Rechtbank Den Haag, 06-03-2026, NL26.10145
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
ECLI:NL:RBDHA:2026:4527, Rechtbank Den Haag, 03-03-2026, NL26.7700
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
ECLI:NL:RBDHA:2026:1829, Rechtbank Den Haag, 03-02-2026, NL26.3446
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank GelderlandRechtsgebied
BestuursrechtZaaknummer
ARN 26/4085
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Timing Uitzendbureau uit Apeldoorn kreeg van de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid te horen dat de uitgezonden werknemers van het bedrijf niet meetelden als werkenden in de eigen arbeidsorganisatie. Daardoor liet de minister de projectkosten voor activiteiten ten behoeve van die uitgezonden werknemers buiten beschouwing. Het uitzendbureau stelde op 21 augustus 2025 beroep in tegen de beslissing op bezwaar, die dateert van 16 juli 2025. De rechtbank Gelderland behandelde het beroep op 28 mei 2026 op zitting en deed op 17 juli 2026 een tussenuitspraak. Daarin oordeelde de rechtbank dat de minister ten onrechte van mening was dat de uitgezonden werknemers geen werkenden in de arbeidsorganisatie van het uitzendbureau zijn. De minister kreeg de kans dit gebrek te herstellen, en dat deed hij op 6 augustus 2026 met een nieuwe beslissing op bezwaar. Het uitzendbureau trok daarop het beroep in. Bij die intrekking vroeg het uitzendbureau de rechtbank de minister te veroordelen in de proceskosten. Dat kan in het bestuursrecht als een beroep wordt ingetrokken omdat het bestuursorgaan geheel of gedeeltelijk is tegemoetgekomen aan degene die beroep instelde. De minister liet de rechtbank weten dat hij bereid was de proceskosten te vergoeden. De rechtbank oordeelde dat hij met de nieuwe beslissing inderdaad aan het beroep was tegemoetgekomen en deed zonder zitting uitspraak op het verzoek. De rechtbank stelde de vergoeding vast op basis van het Besluit proceskosten bestuursrecht. Voor de rechtsbijstand van de gemachtigde telde de rechtbank twee punten: één voor het indienen van het beroepschrift en één voor het verschijnen ter zitting. Een punt is € 934 waard bij wegingsfactor 1, wat neerkomt op € 1.868. Andere kosten die voor vergoeding in aanmerking komen, waren er niet. Het griffierecht van € 385 maakt geen deel uit van de veroordeling. De rechtbank wees erop dat de minister dit bedrag moet vergoeden en dat het uitzendbureau zich daarvoor rechtstreeks tot hem moet wenden. Partijen kunnen binnen zes weken na verzending van de uitspraak verzet instellen bij de rechtbank. De rechtbank veroordeelt de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid tot betaling van € 1.868 aan proceskosten aan Timing Uitzendbureau.
Een man die jarenlang met zijn partner samenleefde, krijgt geen compensatie voor de schade die het gezin leed door de toeslagenaffaire. De Dienst Toeslagen wees zijn aanvraag voor de ex-toeslagpartnerregeling af, en de rechtbank vindt dat terecht. De man meldde zich op 4 december 2024 bij de Dienst Toeslagen voor compensatie op grond van de ex-toeslagpartnerregeling. Die regeling is bedoeld voor mensen die ooit toeslagpartner waren van een erkende gedupeerde van de kinderopvangtoeslag en zelf geen aanspraak hebben op herstel. Met een besluit van 8 september 2025 liet de Dienst Toeslagen weten dat hij niet in aanmerking komt. Zijn bezwaar werd bij besluit van 11 mei 2026 ongegrond verklaard. Daarna stapte hij naar de rechtbank, die het beroep op 1 oktober 2026 behandelde. De man was bij de zitting aanwezig met een tolk. Om onder de regeling te vallen moet iemand onder meer toeslagpartner zijn geweest op een moment in een jaar waarvoor de aanvrager recht heeft op een herstelmaatregel, of op het moment van de beschikking waarmee de aanvrager werd gedupeerd. In deze zaak ging het om het jaar 2007 en om de beschikking van 4 november 2011. De man was op beide momenten geen toeslagpartner. Pas vanaf 1 januari 2012 tot 1 april 2022 was hij formeel de toeslagpartner van zijn toenmalige partner. De man voerde aan dat hij en zijn partner al vóór november 2011, vanaf oktober van dat jaar, feitelijk samenwoonden en een gezamenlijk gezin vormden. Een grens van enkele weken, na een relatie van ruim tien jaar waarin alle financiële gevolgen gezamenlijk werden gedragen, vond hij in strijd met het evenredigheidsbeginsel. Ook vond hij dat de Dienst Toeslagen onvoldoende zorgvuldig en gemotiveerd had besloten. De rechtbank volgt hem daarin niet. Feitelijk samenwonen maakt iemand nog geen toeslagpartner in de zin van de wet. Dat is alleen het geval bij een gezamenlijke huishouding van meer dan zes maanden die op hetzelfde adres staat ingeschreven. Tussen partijen was ook niet in geschil dat de man niet aan de voorwaarden voldeed. Voor afwijking van die voorwaarden is volgens de rechtbank geen ruimte: de wetgever heeft er bewust voor gekozen de hardheidsclausule niet van toepassing te laten zijn op deze regeling. Over het evenredigheidsbeginsel wijst de rechtbank erop dat de Wet hersteloperatie toeslagen een wet in formele zin is. Op grond van artikel 120 van de Grondwet beoordeelt een rechter niet of zo'n wet grondwettig is. Alleen bij bijzondere omstandigheden die de wetgever niet heeft meegewogen kan de uitkomst anders zijn. Uit de toelichting op de wet blijkt dat de wetgever uitdrukkelijk heeft gekozen om de aanspraak af te laten hangen van het zijn van toeslagpartner op de peildatum, met het toenmalige toeslagpartnerbegrip. Voor de man is dat het begrip uit de Algemene wet inkomensafhankelijke regelingen van 2011. Ook de klachten over zorgvuldigheid en motivering slagen niet, omdat de Dienst Toeslagen duidelijk heeft opgeschreven waarom hij niet in aanmerking komt. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. De man krijgt geen compensatie, geen terugbetaling van het griffierecht en geen vergoeding van zijn proceskosten.
Op een stuk grond van de gemeente Overbetuwe ligt zand in een sloot. Daardoor is een doorgang ontstaan van de openbare weg naar het perceel, waarschijnlijk om bouwwerkzaamheden mogelijk te maken. Een vergunning voor deze uitweg is nooit verleend. De buurman, eigenaar van een aangrenzend perceel, wil een groenstrook inplanten en voelt zich onveilig omdat voertuigen langs zijn perceel racen. Op 22 april 2024 vroeg hij de gemeente om handhavend op te treden. Het college van burgemeester en wethouders wees dat verzoek op 28 augustus 2024 af. Het erkende dat een uitweg als deze vergunningplichtig is en dat die vergunning er niet was. Een verkeersdeskundige had echter beoordeeld dat vergunningverlening niet mogelijk of wenselijk was. De sloot herstellen is de taak van het waterschap, maar dat liet op zich wachten. Daarom maakte de gemeente de uitweg zelf provisorisch onbruikbaar: zij groef een greppel en legde een verhoging van zand aan. Volgens het college was er daardoor geen overtreding meer, en dus niets om tegen te handhaven. Op 30 januari 2025 liet het college die afwijzing in bezwaar in stand, in lijn met het advies van de bezwaarschriftencommissie. De buurman ging in beroep bij de rechtbank Gelderland, zittingsplaats Arnhem. Hij voerde aan dat de greppel slechts een tijdelijke maatregel is en dat er pas geen uitweg meer is als de sloot is hersteld. Ook vond hij dat het lange bestaan van de situatie geen reden is om niet te handhaven, en dat legalisatie van de uitweg niet mogelijk is. Verder stelde hij dat de greppel is gegraven op grond die van hem is. Op de zitting van 15 oktober 2026 waren hij en zijn gemachtigde met kennisgeving afwezig; alleen de gemachtigde van het college was aanwezig. De rechter gaf het college gelijk. Handhaving kan alleen verplicht zijn als er een overtreding is. Volgens de gemeentelijke regels is een uitweg een voorziening waardoor het mogelijk is van en naar de weg te gaan. Door de greppel en de zandophoging was dat niet meer mogelijk. Dat blijkt ook uit een inspectierapport waarin de toezichthouder vermeldt dat de uitweg niet meer gebruikt kan worden, en de buurman heeft dat niet weersproken. Dat de maatregelen tijdelijk zouden zijn, verandert daar niets aan: ook een tijdelijke maatregel heeft de uitweg onbruikbaar gemaakt. Ter zitting toonde het college bovendien een foto van 12 oktober 2026 waarop de greppel nog steeds te zien is. De buurman legde geen informatie over waaruit anders blijkt. Omdat er geen overtreding was, kwam de rechter niet toe aan de vraag of de lange duur van de situatie of de kans op legalisatie handhaving in de weg zouden staan. Ook het betoog over de eigendom van de grond hoefde niet te worden besproken; de overgelegde kadastrale gegevens en foto's onderbouwden dat overigens niet. De rechtbank verklaarde het beroep op 3 november 2026 ongegrond. De afwijzing van het handhavingsverzoek blijft daarmee in stand. De buurman krijgt zijn griffierecht niet terug en ook geen vergoeding van zijn proceskosten.