Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBLIM:2013:4538Strafrecht

Vrouw krijgt 15 jaar cel voor doodschieten van man in Duitse woning — RBLIM:2013:4538

moord

Eiser / verzoeker

Officier van justitie

VS

Verweerder / gedaagde

Verdachte

Verdachte veroordeeld tot 15 jaar onvoorwaardelijke gevangenisstraf wegens moord

  • Rechtbank hecht om betrouwbaarheidsredenen weinig waarde aan verklaringen van medeverdachten en getuigen die van horen zeggen spraken
  • Bewijs voor een tweede schutter naast verdachte vindt onvoldoende steun in het dossier
  • Verweer dat sprake was van doodslag door plotselinge hevige gemoedsopwelling wordt verworpen omdat verdachte tijd had zich voor te bereiden
  • Rechtbank hanteert uitgangspunt van 12 tot 15 jaar gevangenisstraf bij moord en ziet geen strafverminderende omstandigheden
  • Veroordeling tot de maximaal gebruikelijke straf van 15 jaar onvoorwaardelijke gevangenisstraf

Samenvatting

De rechtbank Limburg heeft een vrouw veroordeeld tot vijftien jaar gevangenisstraf voor moord. Zij schoot op 6 augustus 2011 in de woning van haar gezin in Duitsland meermalen met een vuurwapen op een man die naar de familie was gekomen. Het slachtoffer overleed aan zijn verwondingen. Zijn lichaam is nadien in een ton met zoutzuur en zwavelzuur opgelost en via het riool verdwenen, zodat het nooit is teruggevonden.

De zaak kwam voort uit een langlopend conflict. Het slachtoffer had eerder gedreigd naar de politie te stappen over een hennepplantage van de echtgenoot van verdachte en eiste geld, anders zou hij de familie verraden. Hij stuurde die nacht tientallen sms-berichten en dreigde de familie te laten boeten. De volgende ochtend ging hij naar de woning, waar behalve verdachte en haar man ook hun kinderen en een huisvriend aanwezig waren.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De rechtbank moest uitzoeken wat er in de woning precies gebeurde, want de verklaringen van de aanwezigen liepen sterk uiteen en veranderden in de loop van het onderzoek herhaaldelijk. De rechtbank hechtte om die reden weinig waarde aan een deel van de getuigenverklaringen, waaronder die van een huisvriend die zijn verhaal telkens gedetailleerder maakte terwijl dat bij eerlijke herinneringen juist andersom zou moeten gaan. Ook verklaringen van vrienden en kennissen die 'van horen zeggen' spraken, en die van een undercover agent, achtte de rechtbank te onbetrouwbaar om als bewijs te gebruiken.

Wel stond voor de rechtbank vast dat verdachte op meerdere momenten met een vuurwapen op het slachtoffer heeft geschoten en dat hij aan die verwondingen is overleden. Voor een tweede schutter, zoals de huisvriend op een gegeven moment had verklaard, vond de rechtbank onvoldoende steun in ander bewijs. De verdediging voerde aan dat verdachte handelde in een plotselinge hevige gemoedsopwelling, wat de kwalificatie zou verlagen naar doodslag in plaats van moord. De rechtbank verwierp dat verweer: verdachte wist al uren van tevoren dat het slachtoffer zou komen en waarom, had dus tijd zich voor te bereiden, en de weg die zij binnenshuis aflegde om het wapen te pakken vergde volgens de rechtbank te veel tijd voor een ogenblikkelijke drift. Van een aangevoerde doodsbedreiging aan het adres van haar echtgenoot die de aanleiding zou zijn geweest, is bovendien niets gebleken.

De officier van justitie eiste vijftien jaar gevangenisstraf, de verdediging bepleitte bij een bewezenverklaring ten hoogste tien jaar. De rechtbank overwoog dat bij moord doorgaans een gevangenisstraf van twaalf tot vijftien jaar wordt opgelegd en zag in de omstandigheden van verdachte, ook op basis van gedragskundige rapportage, geen enkele strafverminderende factor. De rechtbank verklaarde het tenlastegelegde bewezen als moord en veroordeelde verdachte tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van vijftien jaar, met aftrek van de tijd in voorarrest doorgebracht.

Betrokken advocaten

mr. S.F.J. Bergmans

verdachte

Bergmans & Partners Advocaten, SITTARD

76 uitspraken

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Rechtsgebied

Strafrecht

Zaaknummer

03-700689-11

Procedure

Eerste aanleg - meervoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Vermoedelijke eerste aanleg

Rechtspraak.nl legt bij deze uitspraak geen verwijzing naar de eerste aanleg. Juristi heeft die gezocht op het parketnummer dat in de uitspraak zelf staat. Dat klopt vrijwel altijd, maar is niet door de Rechtspraak bevestigd.

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechters

  • mw. mr.drs. S.V. Pelsser
  • dhr. mr. R.A.J. van Leeuwen
  • mw. mr. J.M.E. Kessels
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBLIM:2026:12329
Rechtbank Limburg·
Strafrecht
RBLIM:2026:12323
Rechtbank Limburg·
Strafrecht
Rechtbank legt 12 jaar cel op voor foltering in loods Sittard, vier jaar boven de eis

Op 13 juni 2023 werden vier mannen in een loods in Sittard gegijzeld, vastgebonden en urenlang mishandeld. Drie van hen werden met een gasbrander verbrand. De daders wilden weten waar 1230 kilo cocaïne was gebleven, een partij die in de nacht van 11 op 12 juni uit dezelfde loods was ontvreemd. Voor zijn rol daarin heeft de rechtbank Limburg een man (geboren in 1984) veroordeeld tot 12 jaar gevangenisstraf. De officier van justitie had 8 jaar geëist. De slachtoffers kwamen rond 13.00 uur op afspraak naar de loods. Een van hen, [slachtoffer 1], fungeerde als distributeur van de cocaïne en schatte de waarde van de verdwenen partij op 25 miljoen euro. Hij wist niet dat de politie de cocaïne al in de nacht van de diefstal had onderschept. Vier mannen bonden de slachtoffers vast met tie-wraps en ducttape, namen hun telefoons af en sloegen en schopten hen. Tegen 19.00 uur kwamen twee andere mannen binnen, die vooraf waren aangekondigd als de 'butchers'. Zij brachten brandwonden toe met een gasbrander die kort daarvoor bij een bouwmarkt was gekocht. De slachtoffers werden ook overgoten met bio-ethanol of terpentine, over hun wonden heen. Na ruim tien uur verlieten de daders de loods en bevrijdden de slachtoffers zich. Een van hen vluchtte naakt en zwaar gewond naar buiten. De verdachte ontkende niet dat hij erbij was. Hij zei dat hij pas arriveerde toen de slachtoffers al waren vastgebonden en dat hij alleen boodschappen doorgaf via een telefoon. De rechtbank vond zijn verklaringen niet geloofwaardig. Hij had bij de politie gezegd dat hij zijn eigen telefoons thuis had gelaten, terwijl uit berichten aan zijn vriendin en uit telefoongegevens bleek dat hij wel een Spaanse prepaid telefoon meenam. Pas ter zitting gaf hij dat toe. Volgens de rechtbank paste hij zijn verhaal telkens aan op het moment dat het forensisch bewijs hem inhaalde. Zijn DNA werd aangetroffen op werkhandschoenen, op de dop van een fles bio-ethanol en op een tie-wrap uit een tas die na afloop in een container was gegooid. Verder pasten de slachtoffers' beschrijvingen van 'man 2', een kale, Hollands sprekende man, bij zijn uiterlijk en kleding op camerabeelden. Zij zeiden dat deze man er vanaf het begin bij was. In een afgeluisterd gesprek met zijn vriendin zei de verdachte bovendien dat hij een man had 'ondervraagd met stompen in het gezicht'. De rechtbank oordeelde dat de verdachte medepleger was van de vrijheidsberoving van alle vier de slachtoffers en van het geweld tegen drie van hen. Bij [slachtoffer 3] en [slachtoffer 4] bleef het letsel juridisch onder de grens van zwaar lichamelijk letsel, maar het toegepaste geweld vormde volgens de rechtbank een poging tot zware mishandeling met voorbedachten rade. Bij [slachtoffer 1] was wel sprake van zwaar letsel: een gebroken oogkasbodem, een gebroken neusbeen, een gescheurd trommelvlies en blijvend verminderd zicht. De vierde man, [slachtoffer 2], kreeg alleen klappen in zijn gezicht van de verdachte zelf. Dat was een mishandeling met voorbedachten rade. Bij de straf ging de rechtbank bewust boven de eis uit. Zij noemde het vastbinden, ontkleden en bewerken van weerloze mensen met een gasbrander mensonterend en sadistisch. De feiten speelden zich af in de georganiseerde drugscriminaliteit en wijzen op gewetenloosheid en koud calculeren. De verdachte zag het als een klus en had er volgens de rechtbank een fors bedrag voor ontvangen. Een redelijke-termijnkorting kwam er niet. De termijn van twee jaar werd met 11 maanden overschreden, maar dat vond de rechtbank in zo'n omvangrijke zaak met meer verdachten en getuigenverhoren te billijken. De rechtbank veroordeelde de verdachte tot 12 jaar gevangenisstraf, met aftrek van voorarrest. Zijn verzoek om de voorlopige hechtenis te schorsen wees zij af, onder meer vanwege de maatschappelijke onrust die ontstaat als iemand na zo'n zware straf vrij blijft en de vrees voor herhaling. Ook gelastte zij de tenuitvoerlegging van een voorwaardelijke taakstraf van 60 uren uit 2022.

Rechtbank Limburg·
Strafrecht
RBLIM:2026:12130
Rechtbank Limburg·
Strafrecht
RBLIM:2026:12129
Rechtbank Limburg·
Strafrecht