Rechtbank Limburg verlaagt straf voor hennepteelt met 3 maanden wegens trage procedure, legt 6 maanden cel op — RBLIM:2015:3747
hennepteelt en bezit henneptoppen (Opiumwet)
Eiser / verzoeker
Openbaar Ministerie
Verweerder / gedaagde
verdachte
Verdachte veroordeeld tot 6 maanden gevangenisstraf voor hennepteelt, vrijgesproken van diefstal van elektriciteit, met 3 maanden strafvermindering wegens overschrijding van de redelijke termijn.
- Rechtbank acht bewezen dat verdachte een hennepkwekerij met 1254 planten en 6088 gram henneptoppen teelde en aanwezig had
- Vrijspraak voor diefstal van elektriciteit omdat alleen een aangifte in het dossier zat en het wettelijk bewijsminimum niet was gehaald
- Verweer tegen niet-ontvankelijkheid van het OM wegens termijnoverschrijding verworpen onder verwijzing naar vaste rechtspraak van de Hoge Raad
- Rechtbank vermindert de straf van 9 naar 6 maanden gevangenisstraf wegens overschrijding van de redelijke termijn
- Eerdere veroordeling voor hennepteelt in 2008 weegt mee in de strafmaat vanwege recidive
Samenvatting
Een man uit de gemeente Nederweert stond terecht voor het telen van hennep en het bezit van gedroogde henneptoppen. De politie trof in september 2011, na een anonieme melding en een positieve netmeting, in een stal op zijn bedrijfsterrein in Ospel een werkende hennepkwekerij aan. Verspreid over meerdere ruimtes stonden 1254 hennepplanten en lag 6088 gram gedroogde henneptoppen. Verbalisanten vonden ook sporen van eerdere oogsten, zoals stof op de assimilatielampen, hennepafval, knipschaartjes met hennepaanslag en een agenda waaruit een eerdere oogst bleek.
De verdachte ontkende betrokkenheid en zijn advocaat bepleitte vrijspraak, met als argument dat er onvoldoende direct bewijs was voor zijn wetenschap en dat de stal feitelijk niet door hem werd gebruikt. De rechtbank verwierp dat verweer. De moeder van de verdachte had tegenover de politie verklaard dat het bedrijfsterrein van haar zoon was, dat hij de stallen altijd zelf afsloot en dat zij geen onbekenden op het erf had gezien. Omdat de verdachte eerder al eens voor hennepteelt was veroordeeld en dus gewaarschuwd was, achtte de rechtbank het ongeloofwaardig dat hij niets had gemerkt van de illegale activiteiten in zijn eigen stal. De teelt van de hennepplanten en het aanwezig hebben van de henneptoppen achtte de rechtbank daarom wettig en overtuigend bewezen.
Voor een tweede tenlastegelegd feit, diefstal van elektriciteit voor de kwekerij, sprak de rechtbank de man vrij. In het dossier zat voor dat feit alleen een aangifte van de benadeelde energieleverancier, en dat is volgens de rechtbank onvoldoende bewijs: het wettelijk vereiste dat een verklaring wordt ondersteund door ander bewijsmateriaal ontbrak.
De verdediging voerde daarnaast aan dat het openbaar ministerie niet-ontvankelijk moest worden verklaard omdat de redelijke termijn voor afronding van de strafzaak in ernstige mate was overschreden: het ging om een feit van bijna vier jaar oud. De rechtbank verwees naar vaste rechtspraak van de Hoge Raad dat termijnoverschrijding nooit tot niet-ontvankelijkheid leidt, ook niet in uitzonderlijke gevallen, en verwierp dit verweer. Wel liet de rechtbank de overschrijding meewegen bij het bepalen van de strafmaat.
Bij de strafoplegging betrok de rechtbank de omvang van de kwekerij, het winstbejag van de verdachte en zijn eerdere veroordeling voor hennepteelt in 2008, die hem er kennelijk niet van had weerhouden opnieuw te telen. Zonder het tijdsverloop had de rechtbank een gevangenisstraf van 9 maanden passend gevonden. Vanwege de overschrijding van de redelijke termijn kwam de rechtbank uit op een lagere straf. De rechtbank veroordeelde de man tot 6 maanden gevangenisstraf, met aftrek van voorarrest, en sprak hem vrij van de diefstal van elektriciteit. Het inbeslaggenomen kweekschema werd onttrokken aan het verkeer.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBLIM:2025:12538, Rechtbank Limburg, 16-12-2025, 03.329460.23
Rechtbank Limburg · Strafrecht
ECLI:NL:RBLIM:2025:9459, Rechtbank Limburg, 30-09-2025, 03.404498.24
Rechtbank Limburg · Strafrecht
ECLI:NL:RBLIM:2024:7724, Rechtbank Limburg, 30-10-2024, 03/082000-24
Rechtbank Limburg · Strafrecht
ECLI:NL:RBLIM:2024:3881, Rechtbank Limburg, 28-06-2024, 03/085390-22
Rechtbank Limburg · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank LimburgRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
04/801265-11
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- mw. mr. P.H.M. Kuster
- mw. mr. W.A.M. de Loo
- dhr. mr. P. Bos
- dhr. mr. L.P. Bosma
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 13 juni 2023 werden vier mannen in een loods in Sittard gegijzeld, vastgebonden en urenlang mishandeld. Drie van hen werden met een gasbrander verbrand. De daders wilden weten waar 1230 kilo cocaïne was gebleven, een partij die in de nacht van 11 op 12 juni uit dezelfde loods was ontvreemd. Voor zijn rol daarin heeft de rechtbank Limburg een man (geboren in 1984) veroordeeld tot 12 jaar gevangenisstraf. De officier van justitie had 8 jaar geëist. De slachtoffers kwamen rond 13.00 uur op afspraak naar de loods. Een van hen, [slachtoffer 1], fungeerde als distributeur van de cocaïne en schatte de waarde van de verdwenen partij op 25 miljoen euro. Hij wist niet dat de politie de cocaïne al in de nacht van de diefstal had onderschept. Vier mannen bonden de slachtoffers vast met tie-wraps en ducttape, namen hun telefoons af en sloegen en schopten hen. Tegen 19.00 uur kwamen twee andere mannen binnen, die vooraf waren aangekondigd als de 'butchers'. Zij brachten brandwonden toe met een gasbrander die kort daarvoor bij een bouwmarkt was gekocht. De slachtoffers werden ook overgoten met bio-ethanol of terpentine, over hun wonden heen. Na ruim tien uur verlieten de daders de loods en bevrijdden de slachtoffers zich. Een van hen vluchtte naakt en zwaar gewond naar buiten. De verdachte ontkende niet dat hij erbij was. Hij zei dat hij pas arriveerde toen de slachtoffers al waren vastgebonden en dat hij alleen boodschappen doorgaf via een telefoon. De rechtbank vond zijn verklaringen niet geloofwaardig. Hij had bij de politie gezegd dat hij zijn eigen telefoons thuis had gelaten, terwijl uit berichten aan zijn vriendin en uit telefoongegevens bleek dat hij wel een Spaanse prepaid telefoon meenam. Pas ter zitting gaf hij dat toe. Volgens de rechtbank paste hij zijn verhaal telkens aan op het moment dat het forensisch bewijs hem inhaalde. Zijn DNA werd aangetroffen op werkhandschoenen, op de dop van een fles bio-ethanol en op een tie-wrap uit een tas die na afloop in een container was gegooid. Verder pasten de slachtoffers' beschrijvingen van 'man 2', een kale, Hollands sprekende man, bij zijn uiterlijk en kleding op camerabeelden. Zij zeiden dat deze man er vanaf het begin bij was. In een afgeluisterd gesprek met zijn vriendin zei de verdachte bovendien dat hij een man had 'ondervraagd met stompen in het gezicht'. De rechtbank oordeelde dat de verdachte medepleger was van de vrijheidsberoving van alle vier de slachtoffers en van het geweld tegen drie van hen. Bij [slachtoffer 3] en [slachtoffer 4] bleef het letsel juridisch onder de grens van zwaar lichamelijk letsel, maar het toegepaste geweld vormde volgens de rechtbank een poging tot zware mishandeling met voorbedachten rade. Bij [slachtoffer 1] was wel sprake van zwaar letsel: een gebroken oogkasbodem, een gebroken neusbeen, een gescheurd trommelvlies en blijvend verminderd zicht. De vierde man, [slachtoffer 2], kreeg alleen klappen in zijn gezicht van de verdachte zelf. Dat was een mishandeling met voorbedachten rade. Bij de straf ging de rechtbank bewust boven de eis uit. Zij noemde het vastbinden, ontkleden en bewerken van weerloze mensen met een gasbrander mensonterend en sadistisch. De feiten speelden zich af in de georganiseerde drugscriminaliteit en wijzen op gewetenloosheid en koud calculeren. De verdachte zag het als een klus en had er volgens de rechtbank een fors bedrag voor ontvangen. Een redelijke-termijnkorting kwam er niet. De termijn van twee jaar werd met 11 maanden overschreden, maar dat vond de rechtbank in zo'n omvangrijke zaak met meer verdachten en getuigenverhoren te billijken. De rechtbank veroordeelde de verdachte tot 12 jaar gevangenisstraf, met aftrek van voorarrest. Zijn verzoek om de voorlopige hechtenis te schorsen wees zij af, onder meer vanwege de maatschappelijke onrust die ontstaat als iemand na zo'n zware straf vrij blijft en de vrees voor herhaling. Ook gelastte zij de tenuitvoerlegging van een voorwaardelijke taakstraf van 60 uren uit 2022.