Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBLIM:2015:5231Civiel Recht; Aanbestedingsrecht

ECLI:NL:RBLIM:2015:5231, Rechtbank Limburg, 22-06-2015, C-03-205919 - KG ZA 15-226 — RBLIM:2015:5231

Samenvatting

Aanbesteding. Concurrentiegerichte dialoog. Plaatsbepalingssysteem met korte afstandsradio (KPRS -KAR) ten behoeve van hulpdiensten. Vordering afgewezen: winnende inschrijving heeft afgezet tegen de tweede inschrijver beter gescoord binnen de aangegeven marges, hetgeen door de aanbestedende dienst voldoende is gemotiveerd. Vordering tussenkomende partij tot definitieve gunning afgewezen, omdat test/verificatiefase nog niet is afgerond.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Betrokken advocaten

mr. C. Borstlap

eiser

Dommerholt Advocaten, ZWOLLE

147 uitspraken
mr. M.J. Vidal

gedaagde

My Legal Minute - K12278, 'S-GRAVENHAGE

8 uitspraken

mr. J.B. Th

eiser

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

C-03-205919 - KG ZA 15-226

Procedure

Kort geding

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechter

  • dhr. mr. A.J. Henzen
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBLIM:2026:11183
Rechtbank Limburg·
Civiel Recht; Aanbestedingsrecht
Rechtbank wijst vorderingen The Pepr Company BV af in aanbestedingsgeschil over Kerstmarkt Valkenburg

De gemeente Valkenburg aan de Geul organiseert jaarlijks een Kerstmarkt in de gemeentegrot, een evenement dat veel bezoekers trekt. Voor de coördinatie en organisatie van de edities 2026, 2027 en mogelijk 2028 schreef de gemeente een meervoudig onderhandse aanbesteding uit, waarbij vijf partijen werden uitgenodigd. Twee bedrijven schreven in: The Pepr Company BV (TPC) en Trichter B.V., beide gevestigd in Maastricht. Op prijs scoorden beide inschrijvers hetzelfde maximale aantal punten, omdat hun prijzen identiek waren. Op kwaliteit eindigde TPC nipt lager dan Trichter, met een verschil van 0,87 punt op een schaal van 80. De gemeente maakte op 21 april 2026 bekend voorlopig aan Trichter te willen gunnen. TPC maakte bezwaar en stapte naar de rechter. Haar voornaamste argument: de gemeente had de opdracht helemaal niet meervoudig onderhands mogen aanbesteden, maar had een Europese aanbestedingsprocedure moeten volgen. Een Europese aanbesteding is openbaar en staat in beginsel voor alle Europese ondernemers open. Bij dienstverlening door decentrale overheden geldt een drempelwaarde van ruim € 216.000 voor gewone diensten. Maar voor zogeheten sociale en andere specifieke diensten, aangeduid als SAS-diensten, geldt een veel hogere drempelwaarde van € 750.000. De gemeente had de opdracht aangemerkt als een SAS-dienst, een categorie waarvoor Europese regelgeving een lichter aanbestedingsregime toestaat. TPC bestreed die kwalificatie: de opdracht zou slechts gaan om coördinatie, niet om organisatie van het evenement, en zou daarom onder de lagere drempelwaarde vallen. De totale opdrachtwaarde bedraagt € 495.000 exclusief btw, wat de lagere drempelwaarde wel overschrijdt maar de hogere niet. De voorzieningenrechter volgde TPC niet. Uit de aanbestedingsstukken bleek dat organisatie en coördinatie in de praktijk onlosmakelijk met elkaar zijn verbonden. De gemeente wil ambtelijk zoveel mogelijk worden ontzorgd in zowel de organisatie als de coördinatie van de markt. Ook stond in de aanbestedingsdocumenten dat de opdrachtnemer ervaring moest hebben met het organiseren van evenementen, en was organisatie een gunningscriterium met de hoogste weging. De opdracht was dus terecht als SAS-dienst gekwalificeerd, waarmee de hogere drempelwaarde van toepassing was en een Europese aanbesteding niet verplicht was. Tijdens de zitting voerde TPC nog een nieuw argument aan: omdat de opdracht wordt uitgevoerd in een grensregio en de Kerstmarkt ook buitenlandse bezoekers trekt, zou er een grensoverschrijdend belang zijn, waardoor toch Europese aanbesteding vereist zou zijn. De rechtbank liet dit argument grotendeels buiten beschouwing omdat het te laat was ingebracht. Maar ook inhoudelijk ging het niet op: TPC kon niet concreet onderbouwen waarom buitenlandse ondernemers interesse zouden hebben in déze specifieke opdracht. De gemeente had bovendien aangetoond dat de opdracht een uitgesproken lokaal karakter heeft: communicatie moet in het Nederlands, medewerkers moeten de taal beheersen en de opdrachtnemer moet gebruikmaken van lokale leveranciers en initiatieven. Trichter had zich als derde partij gevoegd in de procedure om zijn positie als beoogd winnaar te verdedigen. De rechtbank wees echter ook de vordering van Trichter af, waarbij de beoogde gunning aan Trichter sowieso al in stand bleef door de afwijzing van de vorderingen van TPC. De rechtbank wees alle vorderingen van TPC af. TPC moet de proceskosten van zowel de gemeente als Trichter betalen: voor elk € 2.101, te vermeerderen met wettelijke rente als niet tijdig wordt betaald.

Rechtbank Limburg·
Civiel Recht; Aanbestedingsrecht
Consul Infra Group verliest aanbestedingsgeschil om ISO 9001-certificaat

Consul Infra Group B.V. uit Heerlen greep naast een gemeentelijke opdracht voor de begeleiding van de vervanging van openbare verlichting in Maastricht, omdat het bedrijf niet beschikte over een ISO 9001-certificaat. De gemeente had dit certificaat als harde geschiktheidseis gesteld. Na een kort geding bij de rechtbank Limburg staat vast dat de gemeente correct heeft gehandeld. De opdracht is omvangrijk: het gaat om de vervanging van 16.000 armaturen en 7.200 lichtmasten, een project met een waarde van € 22 miljoen dat loopt tot en met 2029. Op 25 februari 2026 kondigde de gemeente aan voornemens te zijn de opdracht aan Consul Infra te gunnen. Zij vroeg het bedrijf daarna bewijsstukken aan te leveren, waaronder een geldig ISO 9001-certificaat. In plaats van dat certificaat diende Consul Infra een intern kwaliteitshandboek in. In dat handboek stond bovendien letterlijk dat het bedrijf niet over het certificaat beschikt, maar ernaar streeft dit in de toekomst te behalen. De gemeente trok het gunningsvoornemen op 12 maart 2026 in en kondigde aan de opdracht te gunnen aan de nummer twee in de rangorde. Consul Infra stapte naar de rechter en voerde drie argumenten aan. Ten eerste zou de ISO 9001-eis disproportioneel zijn, omdat het een generieke procesnorm is zonder directe relatie tot de opdracht. Ten tweede had de gemeente moeten beoordelen of het kwaliteitshandboek inhoudelijk gelijkwaardig was aan het certificaat. Ten derde zou de gemeente te laat hebben getoetst, namelijk pas na het gunningsvoornemen, en zou de intrekkingsbrief onvoldoende zijn gemotiveerd. De voorzieningenrechter verwierp alle drie de argumenten. Over de proportionaliteit oordeelde de rechter dat aanbestedende diensten een ruime beoordelingsvrijheid hebben bij het formuleren van geschiktheidseisen. Gezien de omvang en complexiteit van de opdracht houdt de ISO 9001-eis voldoende verband met het werk: de norm ziet op kwaliteitsmanagement en kwaliteitsborging, wat voor een langdurig en kostbaar project als dit relevant is. Over de gelijkwaardigheid van het kwaliteitshandboek verwees de rechter naar de Aanbestedingswet. Op grond van die wet is een aanbestedende dienst alleen verplicht andere bewijzen te accepteren als de ondernemer het certificaat niet tijdig kon verkrijgen om redenen die hem niet zijn aan te rekenen. Consul Infra had op geen enkel moment gesteld of onderbouwd waarom haar niet kan worden aangerekend dat zij geen certificaat had. De mededeling dat het certificaat waarschijnlijk op korte termijn zou worden behaald, voldeed daar niet aan. De gemeente hoefde het handboek dan ook niet inhoudelijk te beoordelen. Het argument dat de toetsing te laat plaatsvond, slaagde evenmin. De wet staat uitdrukkelijk toe dat een aanbestedende dienst bewijsstukken op elk moment kan opvragen en controleren, ook na een voorlopig gunningsvoornemen. Consul Infra had zelf bij het ondertekenen van het aanbestedingsformulier verklaard aan de eisen te voldoen, terwijl dat niet het geval was. De intrekkingsbrief was verder duidelijk genoeg gemotiveerd: de gemeente legde precies uit aan welke eis niet was voldaan en waarom. De voorzieningenrechter wees alle vorderingen van Consul Infra af en veroordeelde het bedrijf in de proceskosten van de gemeente, begroot op € 2.101,00.

Rechtbank Limburg·
Civiel Recht; Aanbestedingsrecht
Gemeente Heerlen moet gunningsbeslissing sport-aanbesteding intrekken wegens motiveringsgebrek

Stichting Welzijn Heerlen, handelend onder de naam Alcander, heeft met succes een kort geding aangespannen tegen de gemeente Heerlen over een aanbesteding voor het Heerlense sport- en beweegstimuleringsprogramma. De gemeente wilde de opdracht gunnen aan concurrent The Move Factory, maar Alcander vond dat de gunningsbeslissing onvoldoende was gemotiveerd. De kern van het geschil draaide om de vraag of de gemeente had voldaan aan haar verplichting om in de gunningsbeslissing niet alleen de scores van de verliezende inschrijver toe te lichten, maar ook de kenmerken en relatieve voordelen van de winnende partij. In de aanbestedingswet staat uitdrukkelijk dat een afgewezen inschrijver recht heeft op alle relevante informatie om effectief bezwaar te kunnen maken. De rechtbank oordeelde dat de gemeente Heerlen dit had nagelaten. De gunningsbeslissing vermeldde wel de eindscores van beide partijen en een toelichting op de beoordeling van Alcander, maar bevatte geen uitleg over wat The Move Factory nu concreet beter had gedaan. Het scoreverschil was bovendien relatief klein: The Move Factory behaalde 92,5 punten tegenover 80 punten voor Alcander op een schaal van 100. Tijdens de zitting probeerde de gemeente alsnog meer uitleg te geven over de voordelen van de winnende inschrijving, maar de rechter accepteerde dat niet. Een aanbestedende dienst mag later alleen bestaande redenen nader toelichten, niet nieuwe redenen introduceren. Omdat de gemeente in de gunningsbeslissing überhaupt geen kenmerken en relatieve voordelen van The Move Factory had opgenomen, was er niets om nader toe te lichten. De rechter achtte het motiveringsgebrek zo fundamenteel dat niet kon worden volstaan met het opstellen van een betere motivering. Zonder herbeoordeling bestaat het risico dat de gemeente achteraf een redenering construeert die de eerder bepaalde uitslag rechtvaardigt. Bovendien bleek dat één lid van de oude beoordelingscommissie, de heer die met naam in het vonnis wordt aangeduid, tot circa twee jaar geleden bij The Move Factory werkzaam was geweest. Hoewel de rechter zijn deskundigheid en integriteit niet in twijfel trok, moet ook de schijn van partijdigheid worden vermeden. De voorzieningenrechter veroordeelde de gemeente Heerlen de gunningsbeslissing van 4 februari 2026 in te trekken en haar te verbieden die gunningsbeslissing uit te voeren. Als de gemeente de opdracht nog wil gunnen, moet zij Alcanders inschrijving opnieuw laten beoordelen door een grotendeels nieuw samengesteld beoordelingsteam, waarbij maximaal twee leden van de oude commissie mogen deelnemen en het voormalige TMF-medewerker wordt uitgesloten. De gemeente moet vervolgens een nieuwe, deugdelijk gemotiveerde gunningsbeslissing nemen met een nieuwe bezwaartermijn. De gemeente Heerlen werd ook veroordeeld in de proceskosten van € 2.252,94.

Rechtbank Limburg·
Civiel Recht; Aanbestedingsrecht
Rechtbank verplicht GGD Zuid-Limburg tot herbeoordeling aanbesteding digitaal dossier jeugdgezondheidszorg

De GGD Zuid-Limburg schreef een Europese aanbesteding uit voor een nieuw digitaal dossier voor de jeugdgezondheidszorg. Drie bedrijven schreven in: Topicus Healthcare, de huidige leverancier van het systeem KD+, een anoniem gebleven tussenkomende partij en een derde partij. Op 9 februari 2026 maakte de GGD bekend de opdracht voorlopig te gunnen aan de tussenkomende partij. Topicus, die tweede werd, ging naar de rechter. Topicus voerde meerdere bezwaren aan. Ten eerste stelde zij dat de aanbestedingsdocumenten onduidelijk waren over het principe 'comply or explain': als een inschrijver over een bepaalde functionaliteit niets schrijft, zou de GGD er automatisch van moeten uitgaan dat die functionaliteit volledig wordt aangeboden en dus de maximale punten geven. De rechtbank verwierp dit. Uit de beoordelingstabel in de aanbestedingsstukken volgt juist dat het niet of onvolledig beschrijven van een aspect tot puntenaftrek leidt. De door Topicus voorgestane uitleg zou inschrijvers bovendien in staat stellen de beoordeling te manipuleren door aspecten bewust onbesproken te laten. Ten tweede klaagde Topicus dat de eis om voorbeelden van adoptieproducten aan te leveren onduidelijk was. Zij had volstaan met opsommingen van producten zoals PowerPoint-modules en instructiekaarten, terwijl het beoordelingsteam de producten zelf verwachtte. De rechtbank volgde de GGD: de tekst van de aanbestedingsstukken laat geen andere uitleg toe dan dat de producten daadwerkelijk moesten worden aangeleverd. 'Aanleveren' is iets anders dan 'opsommen'. Het meest concrete bezwaar betrof de uitvoering van de zogeheten usability test, een proeftraining waarbij inschrijvers het systeem demonstreren aan gebruikers. Topicus constateerde dat tijdens haar testdag één van de deelnemers gedurende dertig tot zestig minuten afwezig was vanwege een andere verplichting. Bij de derde inschrijver was dit niet het geval. De rechtbank erkende dat dit een schending van het gelijkheidsbeginsel oplevert: de afwezige deelnemer kan informatie hebben gemist, wat haar beoordeling en daarmee de einduitkomst kan hebben beïnvloed. Een schending die voldoende aannemelijk is om gevolgen aan te verbinden. Daarnaast beoordeelde de rechtbank achttien gestelde fouten in de inhoudelijke beoordeling van de inschrijving van Topicus. De meeste bezwaren faalden: het beoordelingsteam handelde binnen de aanbestedingskaders en Topicus had zelf onvoldoende informatie verstrekt over bepaalde functionaliteiten. Twee onderdelen van het Transitieplan werden echter wel als foutief aangemerkt. Het beoordelingsteam verweet Topicus ten onrechte dat zij er geen rekening mee had gehouden dat de GGD haar werkprocessen rigoureus zou wijzigen. Uit de aanbestedingsstukken noch de Nota's van Inlichtingen bleek dat Topicus met zulke ingrijpende wijzigingen rekening moest houden. Hetzelfde gold voor het verwijt dat Topicus er ten onrechte van uitging dat contactformulieren automatisch overgezet konden worden. Al met al zag de rechtbank geen reden om de gehele aanbesteding in te trekken of de tussenkomende partij uit te sluiten. Wel verplicht zij de GGD de voorlopige gunningsbeslissing in te trekken en voor alle drie de inschrijvers over te gaan tot herbeoordeling van een aantal specifieke onderdelen van het Oplossingsvoorstel en het Transitieplan, én een nieuwe usability test uit te voeren met een gelijkwaardige samenstelling van deelnemers. Op basis van die herbeoordelingen moet de GGD een nieuwe gunningsbeslissing nemen. De GGD wordt veroordeeld in de proceskosten van Topicus van € 2.229,65.

Rechtbank Limburg·
Civiel Recht; Aanbestedingsrecht