Rechtbank legt taakstraf van 200 uur op voor verduistering van € 7.654 bij kinderboerderij — RBLIM:2018:7350
verduistering door penningmeester van een stichting
Eiser / verzoeker
Stichting (kinderboerderij), benadeelde partij
Verweerder / gedaagde
verdachte, voormalig penningmeester van de stichting
Verdachte veroordeeld tot een taakstraf van 200 uur en een voorwaardelijke gevangenisstraf van één maand wegens verduistering, en moet € 7.654,67 schadevergoeding betalen.
- Verdachte verduisterde als penningmeester van een kinderboerderij € 7.654,67 in bijna twee jaar tijd
- Zaak werd bij verstek behandeld omdat verdachte niet op de zitting verscheen
- Rechtbank achtte gestelde diefstal van bankpas en administratie niet aannemelijk gemaakt
- Geen overschrijding van de redelijke termijn ondanks ruim 3,5 jaar tussen aanhouding en berechting
- Vordering van de stichting tot schadevergoeding volledig toegewezen met schadevergoedingsmaatregel
Samenvatting
Een man die als penningmeester van de stichting achter een kinderboerderij in Maastricht optrad, gebruikte gedurende bijna twee jaar geld van de stichting voor zichzelf. Hij pinde bedragen van de bankrekening, betaalde reparaties aan zijn eigen auto, een nieuwe bril en boodschappen bij de Bijenkorf met de pas van de stichting, en nam ook contant kasgeld mee dat bestemd was voor een vrieskast en voor de verkoop van dieren. In totaal ging het om 27 opnames en betalingen.
De zaak kwam aan het licht toen deurwaarders en incassobureaus de stichting benaderden en de stroom werd afgesloten. Het bestuur liet daarop de administratie bekijken, waarna de voorzitter aangifte deed van verduistering. De verdachte verscheen niet op de zitting; hij werd bij verstek berecht, wat betekent dat de zaak zonder zijn aanwezigheid werd behandeld. Hij had zelf verklaard dat een deel van de administratie, samen met de bankpas en contant geld, bij een inbraak in België was gestolen, maar de rechtbank vond dat verhaal niet aannemelijk gemaakt.
De rechtbank kwam via bankafschriften, getuigenverklaringen en een deel van zijn eigen verklaringen tot de conclusie dat de man tussen augustus 2012 en juni 2014 in totaal € 7.654,67 wederrechtelijk had toegeëigend. Voor negen van de posten had hij zelf al bekend dat hij geld voor privédoeleinden had gebruikt; voor de overige posten kon hij geen aannemelijke verklaring geven, terwijl dat als penningmeester wel van hem verwacht mocht worden. Twee keer had hij een bedrag van € 200 teruggestort, maar dat deed volgens de rechtbank niets af aan het feit dat hij eerder willens en wetens geld had opgenomen voor eigen gebruik.
De officier van justitie vorderde een taakstraf van 200 uur en een voorwaardelijke gevangenisstraf van één maand met een proeftijd van twee jaar, mede omdat de verdachte niet eerder was veroordeeld en er veel tijd was verstreken sinds zijn aanhouding. De rechtbank overwoog dat de verdachte de kinderboerderij, die draait op vrijwilligers en deels op subsidie, financieel aan de rand van de afgrond had gebracht en zijn vertrouwenspositie als bestuurslid ernstig had misbruikt. Hoewel er ruim 3,5 jaar zat tussen zijn aanhouding en de berechting, oordeelde de rechtbank dat de redelijke termijn niet was overschreden, omdat de zaak al in september 2017 voor het eerst op zitting stond.
De rechtbank veroordeelde de verdachte tot een taakstraf van 200 uur, bij niet nakomen te vervangen door 100 dagen hechtenis, en een voorwaardelijke gevangenisstraf van één maand met een proeftijd van twee jaar. Daarnaast moet hij € 7.654,67 schadevergoeding aan de stichting betalen, vermeerderd met wettelijke rente, met een vervangende hechtenis van 72 dagen als hij niet betaalt.
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBDHA:2026:4119, Rechtbank Den Haag, 02-03-2026, NL25.60162
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
ECLI:NL:RBLIM:2026:805, Rechtbank Limburg, 27-01-2026, 03.235241.22
Rechtbank Limburg · Strafrecht
ECLI:NL:RBLIM:2025:6429, Rechtbank Limburg, 07-07-2025, 03.159927.21
Rechtbank Limburg · Strafrecht
ECLI:NL:RBLIM:2024:6615, Rechtbank Limburg, 23-09-2024, 03.282032.23
Rechtbank Limburg · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank LimburgRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
03-213557-15
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- mw. mr. C. Drent
- dhr. mr. M.B. Bax
- mw. mr. M.E.M.W. Nuijts
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 13 juni 2023 werden vier mannen in een loods in Sittard gegijzeld, vastgebonden en urenlang mishandeld. Drie van hen werden met een gasbrander verbrand. De daders wilden weten waar 1230 kilo cocaïne was gebleven, een partij die in de nacht van 11 op 12 juni uit dezelfde loods was ontvreemd. Voor zijn rol daarin heeft de rechtbank Limburg een man (geboren in 1984) veroordeeld tot 12 jaar gevangenisstraf. De officier van justitie had 8 jaar geëist. De slachtoffers kwamen rond 13.00 uur op afspraak naar de loods. Een van hen, [slachtoffer 1], fungeerde als distributeur van de cocaïne en schatte de waarde van de verdwenen partij op 25 miljoen euro. Hij wist niet dat de politie de cocaïne al in de nacht van de diefstal had onderschept. Vier mannen bonden de slachtoffers vast met tie-wraps en ducttape, namen hun telefoons af en sloegen en schopten hen. Tegen 19.00 uur kwamen twee andere mannen binnen, die vooraf waren aangekondigd als de 'butchers'. Zij brachten brandwonden toe met een gasbrander die kort daarvoor bij een bouwmarkt was gekocht. De slachtoffers werden ook overgoten met bio-ethanol of terpentine, over hun wonden heen. Na ruim tien uur verlieten de daders de loods en bevrijdden de slachtoffers zich. Een van hen vluchtte naakt en zwaar gewond naar buiten. De verdachte ontkende niet dat hij erbij was. Hij zei dat hij pas arriveerde toen de slachtoffers al waren vastgebonden en dat hij alleen boodschappen doorgaf via een telefoon. De rechtbank vond zijn verklaringen niet geloofwaardig. Hij had bij de politie gezegd dat hij zijn eigen telefoons thuis had gelaten, terwijl uit berichten aan zijn vriendin en uit telefoongegevens bleek dat hij wel een Spaanse prepaid telefoon meenam. Pas ter zitting gaf hij dat toe. Volgens de rechtbank paste hij zijn verhaal telkens aan op het moment dat het forensisch bewijs hem inhaalde. Zijn DNA werd aangetroffen op werkhandschoenen, op de dop van een fles bio-ethanol en op een tie-wrap uit een tas die na afloop in een container was gegooid. Verder pasten de slachtoffers' beschrijvingen van 'man 2', een kale, Hollands sprekende man, bij zijn uiterlijk en kleding op camerabeelden. Zij zeiden dat deze man er vanaf het begin bij was. In een afgeluisterd gesprek met zijn vriendin zei de verdachte bovendien dat hij een man had 'ondervraagd met stompen in het gezicht'. De rechtbank oordeelde dat de verdachte medepleger was van de vrijheidsberoving van alle vier de slachtoffers en van het geweld tegen drie van hen. Bij [slachtoffer 3] en [slachtoffer 4] bleef het letsel juridisch onder de grens van zwaar lichamelijk letsel, maar het toegepaste geweld vormde volgens de rechtbank een poging tot zware mishandeling met voorbedachten rade. Bij [slachtoffer 1] was wel sprake van zwaar letsel: een gebroken oogkasbodem, een gebroken neusbeen, een gescheurd trommelvlies en blijvend verminderd zicht. De vierde man, [slachtoffer 2], kreeg alleen klappen in zijn gezicht van de verdachte zelf. Dat was een mishandeling met voorbedachten rade. Bij de straf ging de rechtbank bewust boven de eis uit. Zij noemde het vastbinden, ontkleden en bewerken van weerloze mensen met een gasbrander mensonterend en sadistisch. De feiten speelden zich af in de georganiseerde drugscriminaliteit en wijzen op gewetenloosheid en koud calculeren. De verdachte zag het als een klus en had er volgens de rechtbank een fors bedrag voor ontvangen. Een redelijke-termijnkorting kwam er niet. De termijn van twee jaar werd met 11 maanden overschreden, maar dat vond de rechtbank in zo'n omvangrijke zaak met meer verdachten en getuigenverhoren te billijken. De rechtbank veroordeelde de verdachte tot 12 jaar gevangenisstraf, met aftrek van voorarrest. Zijn verzoek om de voorlopige hechtenis te schorsen wees zij af, onder meer vanwege de maatschappelijke onrust die ontstaat als iemand na zo'n zware straf vrij blijft en de vrees voor herhaling. Ook gelastte zij de tenuitvoerlegging van een voorwaardelijke taakstraf van 60 uren uit 2022.