Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBLIM:2019:4291Strafrecht

Rechtbank schrapt 6 maanden van celstraf voor gewapende woningoverval wegens trage rechtsgang — RBLIM:2019:4291

Gewapende woningoverval en drugsbezit

Eiser / verzoeker

openbaar ministerie

VS

Verweerder / gedaagde

verdachte

Verdachte veroordeeld tot 18 maanden gevangenisstraf, waarvan 6 maanden voorwaardelijk, voor een gewapende woningoverval en amfetaminebezit, met vrijspraak voor de telefoondiefstal.

  • Rechtbank acht bewezen dat verdachte met drie anderen een gewapende overval op een woning pleegde
  • Amfetaminebezit van ongeveer 130 gram bewezen, telefoondiefstal leidt tot vrijspraak
  • Redelijke termijn geschonden met 2 jaar en 9 maanden, toe te rekenen aan het openbaar ministerie, maar geen niet-ontvankelijkheid
  • Straf verlaagd met 25 procent (6 maanden) wegens de termijnoverschrijding
  • Vordering van het slachtoffer tot schadevergoeding afgewezen omdat mededaders het bedrag al hadden betaald

Samenvatting

Een man stond terecht voor een gewapende overval op een woning in Venray, voor het aanwezig hebben van amfetamine en voor de diefstal van een mobiele telefoon. De rechtbank Limburg deed op 8 mei 2019 uitspraak, ruim vijf jaar na de feiten.

De overval vond plaats in de nacht van 1 op 2 maart 2014. Vier mannen, onder wie de verdachte, drongen een appartement binnen waar het slachtoffer verbleef. Twee van hen sloegen hem meermalen met kracht in het gezicht en tegen het lichaam, terwijl een derde persoon een op een vuurwapen gelijkend voorwerp op hem gericht hield en dit meerdere keren doorlaadde. De daders doorzochten de woning en namen onder meer een beeldscherm en mobiele telefoons mee. Verklaringen van twee mededaders wezen de verdachte aan als een van de vier overvallers; zijn alibi achtte de rechtbank niet geloofwaardig. De rechtbank achtte bewezen dat de verdachte, samen met de anderen, deze diefstal met geweld pleegde.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Bij een doorzoeking van zijn woning op 18 maart 2014 werd bovendien ongeveer 130 gram amfetamine aangetroffen, verspreid over verschillende plekken in huis. De verdachte had zelf al ter zitting verklaard dat hij wist van de aanwezigheid van de drugs en dat hij deze samen met anderen had gekocht. Van het derde feit, de diefstal van een telefoon in juni 2014, sprak de rechtbank hem vrij: hij had verklaard de telefoon te hebben meegenomen om deze aan de vermeende eigenaar terug te geven, en werd kort daarna aangehouden voordat hij dat kon doen. De rechtbank achtte niet bewezen dat hij het oogmerk had zich de telefoon toe te eigenen.

De verdediging had voorafgaand aan de inhoudelijke behandeling betoogd dat het openbaar ministerie niet-ontvankelijk moest worden verklaard vanwege een extreme overschrijding van de redelijke termijn en schending van andere beginselen van een goede procesorde. De rechtbank stelde vast dat de redelijke termijn inderdaad was geschonden: vanaf de aanhouding op 18 maart 2014 tot de intrekking van een eerdere dagvaarding tot het opnieuw aanbrengen van de zaak op 12 december 2018 was een periode van 2 jaar en 9 maanden verstreken die aan het openbaar ministerie moest worden toegerekend. De rechtbank zag hierin echter geen reden voor niet-ontvankelijkheid, en verwierp ook de overige verweren over geschonden vertrouwen en een eerder sepot.

De officier van justitie eiste, mede vanwege de forse termijnoverschrijding, een gevangenisstraf van 26 maanden. De rechtbank nam als uitgangspunt voor deze feiten een gevangenisstraf van minimaal 24 maanden, maar verlaagde die vanwege de overschrijding van de redelijke termijn met 25 procent, oftewel 6 maanden. Ook hield de rechtbank rekening met eerdere veroordelingen van de verdachte voor soortgelijke feiten en met zijn gewijzigde persoonlijke omstandigheden: hij draagt sinds 2016 grotendeels de zorg voor zijn dochter met het syndroom van Down. De reclassering adviseerde daarom een voorwaardelijke straf zonder onvoorwaardelijk deel, maar de rechtbank nam dat advies niet over omdat zij vooral de woningoverval te ernstig vond voor een geheel voorwaardelijke straf.

Het slachtoffer van de overval vorderde € 2.750 aan immateriële schadevergoeding. De rechtbank stelde vast dat de schade € 1.500 bedroeg, maar wees de vordering af omdat dit bedrag al volledig door de mededaders van de verdachte aan het slachtoffer was betaald.

De rechtbank veroordeelde de man tot een gevangenisstraf van 18 maanden, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar, en wees de vordering van de benadeelde partij af.

Betrokken advocaten

mr. J.K.T. Schoffelen

verdachte

Schoffelen Advocatuur, ROERMOND

52 uitspraken

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Rechtsgebied

Strafrecht

Zaaknummer

03-702530-14

Procedure

Eerste aanleg - meervoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechters

  • mw. mr. J.H.J.M. Mertens-Steeghs
  • mw. mr. A.P.A. Bisscheroux
  • dhr. mr.dr. R. Verkijk
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBLIM:2026:12329
Rechtbank Limburg·
Strafrecht
RBLIM:2026:12323
Rechtbank Limburg·
Strafrecht
Rechtbank legt 12 jaar cel op voor foltering in loods Sittard, vier jaar boven de eis

Op 13 juni 2023 werden vier mannen in een loods in Sittard gegijzeld, vastgebonden en urenlang mishandeld. Drie van hen werden met een gasbrander verbrand. De daders wilden weten waar 1230 kilo cocaïne was gebleven, een partij die in de nacht van 11 op 12 juni uit dezelfde loods was ontvreemd. Voor zijn rol daarin heeft de rechtbank Limburg een man (geboren in 1984) veroordeeld tot 12 jaar gevangenisstraf. De officier van justitie had 8 jaar geëist. De slachtoffers kwamen rond 13.00 uur op afspraak naar de loods. Een van hen, [slachtoffer 1], fungeerde als distributeur van de cocaïne en schatte de waarde van de verdwenen partij op 25 miljoen euro. Hij wist niet dat de politie de cocaïne al in de nacht van de diefstal had onderschept. Vier mannen bonden de slachtoffers vast met tie-wraps en ducttape, namen hun telefoons af en sloegen en schopten hen. Tegen 19.00 uur kwamen twee andere mannen binnen, die vooraf waren aangekondigd als de 'butchers'. Zij brachten brandwonden toe met een gasbrander die kort daarvoor bij een bouwmarkt was gekocht. De slachtoffers werden ook overgoten met bio-ethanol of terpentine, over hun wonden heen. Na ruim tien uur verlieten de daders de loods en bevrijdden de slachtoffers zich. Een van hen vluchtte naakt en zwaar gewond naar buiten. De verdachte ontkende niet dat hij erbij was. Hij zei dat hij pas arriveerde toen de slachtoffers al waren vastgebonden en dat hij alleen boodschappen doorgaf via een telefoon. De rechtbank vond zijn verklaringen niet geloofwaardig. Hij had bij de politie gezegd dat hij zijn eigen telefoons thuis had gelaten, terwijl uit berichten aan zijn vriendin en uit telefoongegevens bleek dat hij wel een Spaanse prepaid telefoon meenam. Pas ter zitting gaf hij dat toe. Volgens de rechtbank paste hij zijn verhaal telkens aan op het moment dat het forensisch bewijs hem inhaalde. Zijn DNA werd aangetroffen op werkhandschoenen, op de dop van een fles bio-ethanol en op een tie-wrap uit een tas die na afloop in een container was gegooid. Verder pasten de slachtoffers' beschrijvingen van 'man 2', een kale, Hollands sprekende man, bij zijn uiterlijk en kleding op camerabeelden. Zij zeiden dat deze man er vanaf het begin bij was. In een afgeluisterd gesprek met zijn vriendin zei de verdachte bovendien dat hij een man had 'ondervraagd met stompen in het gezicht'. De rechtbank oordeelde dat de verdachte medepleger was van de vrijheidsberoving van alle vier de slachtoffers en van het geweld tegen drie van hen. Bij [slachtoffer 3] en [slachtoffer 4] bleef het letsel juridisch onder de grens van zwaar lichamelijk letsel, maar het toegepaste geweld vormde volgens de rechtbank een poging tot zware mishandeling met voorbedachten rade. Bij [slachtoffer 1] was wel sprake van zwaar letsel: een gebroken oogkasbodem, een gebroken neusbeen, een gescheurd trommelvlies en blijvend verminderd zicht. De vierde man, [slachtoffer 2], kreeg alleen klappen in zijn gezicht van de verdachte zelf. Dat was een mishandeling met voorbedachten rade. Bij de straf ging de rechtbank bewust boven de eis uit. Zij noemde het vastbinden, ontkleden en bewerken van weerloze mensen met een gasbrander mensonterend en sadistisch. De feiten speelden zich af in de georganiseerde drugscriminaliteit en wijzen op gewetenloosheid en koud calculeren. De verdachte zag het als een klus en had er volgens de rechtbank een fors bedrag voor ontvangen. Een redelijke-termijnkorting kwam er niet. De termijn van twee jaar werd met 11 maanden overschreden, maar dat vond de rechtbank in zo'n omvangrijke zaak met meer verdachten en getuigenverhoren te billijken. De rechtbank veroordeelde de verdachte tot 12 jaar gevangenisstraf, met aftrek van voorarrest. Zijn verzoek om de voorlopige hechtenis te schorsen wees zij af, onder meer vanwege de maatschappelijke onrust die ontstaat als iemand na zo'n zware straf vrij blijft en de vrees voor herhaling. Ook gelastte zij de tenuitvoerlegging van een voorwaardelijke taakstraf van 60 uren uit 2022.

Rechtbank Limburg·
Strafrecht
RBLIM:2026:12130
Rechtbank Limburg·
Strafrecht
RBLIM:2026:12129
Rechtbank Limburg·
Strafrecht