ECLI:NL:RBLIM:2021:3115, Rechtbank Limburg, 09-04-2021, ROE 20/1343 — RBLIM:2021:3115
Samenvatting
Eisers hebben bezwaar gemaakt tegen gedeeltelijke weigering van de door hun buren aangevraagde omgevingsvergunning voor het kappen van bomen in de tuin van de buren. Verweerder heeft dit bezwaar niet-ontvankelijk verklaard vanwege het ontbreken van (proces)belang omdat de buren hebben aangegeven te berusten in de weigering. De rechtbank oordeelt dat eisers belanghebbende zijn bij de weigering en dat zij een procesbelang hadden en nog steeds hebben. Dat procesbelang is gelegen in een civielrechtelijke procedure die eisers kunnen starten en die zij in beginsel ook voornemens zijn te starten. In dat kader hebben eisers er immers belang bij dat de weigering om de kapvergunning te verlenen niet onherroepelijk wordt, zodat hen in die civielrechtelijke procedure niet kan worden tegengeworpen dat vaststaat dat kap niet mogelijk is omdat de weigering van de daarvoor vereiste bestuursrechtelijke toestemming in rechte vast staat. Het bestreden besluit wordt vernietigd en de rechtbank voorziet zelf in de zaak op basis van de huidige feiten en omstandigheden. Die feiten en omstandigheden houden in dat de buren inmiddels de aanvraag (voor de bomen waarvoor de vergunning is geweigerd) hebben ingetrokken. Dat betekent dat het primaire besluit voor zover dat ziet op deze bomen en dus voor zover dit weigering van de vergunning inhoudt, moet worden herroepen omdat daaraan geen aanvraag meer ten grondslag ligt.
Betrokken advocaten
mr. L.M.A. Schrieder
eiser
mr. O.V. Wilkens
eiser
mr. V.M.H. Poels
eiser
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RVS:2025:5875, Raad van State, 03-12-2025, 202304093/1/R3
Raad van State · Bestuursrecht; Omgevingsrecht
ECLI:NL:RVS:2025:5474, Raad van State, 12-11-2025, 202401791/1/R3
Raad van State · Bestuursrecht
ECLI:NL:RVS:2025:4132, Raad van State, 27-08-2025, 202304184/1/R2
Raad van State · Bestuursrecht; Omgevingsrecht
ECLI:NL:RBROT:2025:8633, Rechtbank Rotterdam, 15-07-2025, ROT 24/2700
Rechtbank Rotterdam · Bestuursrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank LimburgRechtsgebied
BestuursrechtZaaknummer
ROE 20/1343
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- dhr. mr. A. Snijders
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een vrouw uit Kessel fokt aan huis labradoodles onder de bedrijfsnaam 'Capelse Labradoodles'. Omwonenden klaagden bij de gemeente Peel en Maas over geluidsoverlast door de honden. Bij een eerste controle op 17 december 2025 trof een gemeentelijke toezichthouder tien honden en acht puppy's aan in de woning. Bij latere controles op 7 mei en 7 juli 2026 waren dat tien volwassen honden en vier puppy's, en daarna zes volwassen honden en twee puppy's. Op 15 juli 2026 legde het college van burgemeester en wethouders haar een last onder dwangsom op. Zij moest het bedrijfsmatig fokken, houden en verkopen van honden staken door alle honden boven het aantal van zes van het perceel te verwijderen. Daarnaast mocht zij hooguit twee keer per jaar een nestje fokken, waarbij puppy's jonger dan acht weken niet meetellen. Voor elke geconstateerde overtreding per week verbeurt zij € 15.000, tot een maximum van € 60.000. De vrouw maakte bezwaar en vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Limburg om het besluit te schorsen totdat op dat bezwaar is beslist. De voorzieningenrechter vond dat zij een spoedeisend belang had, omdat zij zonder voorziening haar honden moest weghalen voordat op haar bezwaar was beslist. Toch wees hij het verzoek af, omdat het bezwaar volgens hem geen redelijke kans van slagen heeft. Het college mocht aannemen dat de fokkerij in strijd is met het omgevingsplan. Volgens het bestemmingsplan mag bij een woning hooguit 35 m² van de woning en de bijbehorende bouwwerken worden gebruikt voor een beroep of bedrijf aan huis. Het college had aan de hand van de bouwtekeningen uitgelegd dat de woonkamer, de garage en een van de twee kennels daarvoor in gebruik zijn en samen meer dan 35 m² beslaan. Die afmetingen betwistte de vrouw niet, en ze ontkende ook niet dat zij die ruimtes voor de fokkerij gebruikt. Of de fokkerij een bedrijf aan huis is, liet de rechter daarom in het midden: ook als dat zo was, wordt de maximale oppervlakte overschreden. De andere bezwaren van de vrouw slaagden evenmin. De hoogte van de dwangsom is afgestemd op de verkoopprijs per puppy van € 2.600 en het aantal puppy's dat sinds 1 januari 2024 is gefokt, op basis van een verkooplijst die zij zelf overhandigde. Volgens de rechter heeft het college dat voldoende gemotiveerd, en zij onderbouwde niet dat de dwangsom te hoog is. Het college hoeft ook niet te zeggen wanneer het controleert; bij invordering moet het zelf aannemelijk maken dat een dwangsom is verbeurd. Verder is volgens de rechter duidelijk dat zij aan de last voldoet zodra zij het aantal honden terugbrengt tot zes en maximaal twee nestjes per jaar fokt. De voorzieningenrechter wees het verzoek om een voorlopige voorziening af. Griffierecht wordt niet vergoed en het college hoeft de proceskosten niet te betalen. Het oordeel is voorlopig en bindt de rechtbank niet in een eventuele bodemprocedure; hoger beroep of verzet staat niet open.