Venlose man veroordeeld tot 15 maanden cel voor opslag van cocaïne, heroïne en MDMA — RBLIM:2021:5208
medeplichtigheid aan opslag van harddrugs (Opiumwet)
Eiser / verzoeker
het openbaar ministerie
Verweerder / gedaagde
de verdachte
Verdachte vrijgesproken van medeplegen van harddrugsbezit en van hasjiesjbezit, maar veroordeeld tot 15 maanden gevangenisstraf waarvan 10 maanden voorwaardelijk wegens medeplichtigheid aan het aanwezig hebben van cocaïne, heroïne en MDMA.
- Rechtbank spreekt verdachte vrij van medeplegen van harddrugsbezit en van het bezit van hasjiesj, en bewijst alleen medeplichtigheid aan opslag van cocaïne, heroïne en MDMA
- Rechtbank volgt het LOVS-oriëntatiepunt van 30 maanden voor 10 tot 20 kilogram harddrugs en vermindert dit met een derde wegens medeplichtigheid
- Verslavingsproblematiek van verdachte en zijn inmiddels gevolgde klinische behandeling wegen mee in het voordeel bij de strafmaat
- Redelijke termijn met twee maanden overschreden, wat leidt tot één maand strafvermindering
- Aangetroffen drugs, wapens en verpakkingsmateriaal onttrokken aan het verkeer, een kluis en geldbedragen verbeurd verklaard
Samenvatting
Een man uit Venlo stond terecht omdat de politie in mei 2019 in zijn woning grote hoeveelheden drugs aantrof: bijna 475 gram cocaïne, ruim 319 gram heroïne, 13,41 kilogram pillen met MDMA en 910 gram hasjiesj. De spullen lagen deels in een muurkast op de overloop en deels in een kluis. De officier van justitie vervolgde de man voor het aanwezig hebben van deze drugs, primair als medepleger en subsidiair als medeplichtige.
De politie had de woning voorafgaand aan de inval enkele dagen geobserveerd en zag andere mannen, onder wie twee medeverdachten, er regelmatig in en uit lopen. Op berichten van een aangetroffen telefoon stond bovendien codetaal die volgens de politie op drugshandel wees. De verdachte zelf verklaarde dat hij ongeveer twee maanden voor de inval door zijn dealer was benaderd met de vraag of er pillen in zijn woning konden worden opgeslagen. In ruil daarvoor kreeg hij cocaïne en heroïne. Hij gaf een sleutel van de woning af en stelde een kast ter beschikking, waarna steeds meer drugs werden binnengebracht en er dagelijks mannen langskwamen om spullen te tellen en te verpakken.
De rechtbank stelde vast dat de verdachte zelf geen sleutel van de afgesloten muurkast had en dus niet kon beschikken over de drugs die daarin lagen. Zijn rol beperkte zich tot het beschikbaar stellen van zijn woning en een kast, zonder dat hij zelf toegang had tot de opgeslagen middelen. Dat maakt hem geen medepleger maar medeplichtige: hij is anderen opzettelijk behulpzaam geweest bij het aanwezig hebben van de drugs. Omdat hij wist dat er pillen werden opgeslagen, zag hoe cocaïne en heroïne in zijn woning werden geteld en zelf in die middelen werd betaald, achtte de rechtbank ook bewezen dat hij minst genomen voorwaardelijk opzet had op alle aangetroffen soorten drugs. Voor het feit met de hasjiesj was alleen medeplegen ten laste gelegd en geen medeplichtigheid, zodat de rechtbank de verdachte daarvan vrijsprak, net als van het primair ten laste gelegde medeplegen van de harddrugs.
Bij de strafmaat keek de rechtbank naar de landelijke oriëntatiepunten voor straftoemeting, waarin het aanwezig hebben van 10 tot 20 kilogram harddrugs een gevangenisstraf van 30 maanden als uitgangspunt kent. Voor medeplichtigheid wordt daar doorgaans een derde van afgetrokken. In het voordeel van de verdachte woog mee dat hij ten tijde van het delict verslaafd was en dat de medeverdachten misbruik maakten van zijn kwetsbare positie. Inmiddels heeft hij een klinische behandeling ondergaan, gebruikt hij geen drugs meer en toont hij volgens de reclassering motivatie om uit het criminele milieu te blijven. Een taakstraf vond de rechtbank bij deze hoeveelheden drugs niet passend.
De rechtbank stelde ook vast dat de redelijke termijn voor berechting met twee maanden was overschreden, waarvoor zij een korting van één maand op de straf toepaste. De officier van justitie had 2 jaar gevangenisstraf geëist, waarvan 6 maanden voorwaardelijk. De rechtbank sprak de verdachte vrij van het medeplegen van het bezit van harddrugs en van het bezit van hasjiesj, maar veroordeelde hem voor medeplichtigheid aan het aanwezig hebben van cocaïne, heroïne en MDMA tot een gevangenisstraf van 15 maanden, waarvan 10 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar en bijzondere voorwaarden zoals een meldplicht bij de reclassering en opname in een zorginstelling. De in beslag genomen drugs, wapens en verpakkingsmaterialen werden onttrokken aan het verkeer, twee geldbedragen en een kluis werden verbeurd verklaard, en twee mobiele telefoons en een deel van het geld kreeg de verdachte terug.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBDHA:2026:593, Rechtbank Den Haag, 06-01-2026, 09/817892-18
Rechtbank Den Haag · Strafrecht
ECLI:NL:RBLIM:2025:11395, Rechtbank Limburg, 19-11-2025, 03.027920.23
Rechtbank Limburg · Strafrecht
ECLI:NL:RBLIM:2025:11142, Rechtbank Limburg, 11-11-2025, 03.298522.24
Rechtbank Limburg · Strafrecht
ECLI:NL:GHARL:2025:6207, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 25-09-2025, P25-149
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Strafrecht; Penitentiair Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank LimburgRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
03/123306-19
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 13 juni 2023 werden vier mannen in een loods in Sittard gegijzeld, vastgebonden en urenlang mishandeld. Drie van hen werden met een gasbrander verbrand. De daders wilden weten waar 1230 kilo cocaïne was gebleven, een partij die in de nacht van 11 op 12 juni uit dezelfde loods was ontvreemd. Voor zijn rol daarin heeft de rechtbank Limburg een man (geboren in 1984) veroordeeld tot 12 jaar gevangenisstraf. De officier van justitie had 8 jaar geëist. De slachtoffers kwamen rond 13.00 uur op afspraak naar de loods. Een van hen, [slachtoffer 1], fungeerde als distributeur van de cocaïne en schatte de waarde van de verdwenen partij op 25 miljoen euro. Hij wist niet dat de politie de cocaïne al in de nacht van de diefstal had onderschept. Vier mannen bonden de slachtoffers vast met tie-wraps en ducttape, namen hun telefoons af en sloegen en schopten hen. Tegen 19.00 uur kwamen twee andere mannen binnen, die vooraf waren aangekondigd als de 'butchers'. Zij brachten brandwonden toe met een gasbrander die kort daarvoor bij een bouwmarkt was gekocht. De slachtoffers werden ook overgoten met bio-ethanol of terpentine, over hun wonden heen. Na ruim tien uur verlieten de daders de loods en bevrijdden de slachtoffers zich. Een van hen vluchtte naakt en zwaar gewond naar buiten. De verdachte ontkende niet dat hij erbij was. Hij zei dat hij pas arriveerde toen de slachtoffers al waren vastgebonden en dat hij alleen boodschappen doorgaf via een telefoon. De rechtbank vond zijn verklaringen niet geloofwaardig. Hij had bij de politie gezegd dat hij zijn eigen telefoons thuis had gelaten, terwijl uit berichten aan zijn vriendin en uit telefoongegevens bleek dat hij wel een Spaanse prepaid telefoon meenam. Pas ter zitting gaf hij dat toe. Volgens de rechtbank paste hij zijn verhaal telkens aan op het moment dat het forensisch bewijs hem inhaalde. Zijn DNA werd aangetroffen op werkhandschoenen, op de dop van een fles bio-ethanol en op een tie-wrap uit een tas die na afloop in een container was gegooid. Verder pasten de slachtoffers' beschrijvingen van 'man 2', een kale, Hollands sprekende man, bij zijn uiterlijk en kleding op camerabeelden. Zij zeiden dat deze man er vanaf het begin bij was. In een afgeluisterd gesprek met zijn vriendin zei de verdachte bovendien dat hij een man had 'ondervraagd met stompen in het gezicht'. De rechtbank oordeelde dat de verdachte medepleger was van de vrijheidsberoving van alle vier de slachtoffers en van het geweld tegen drie van hen. Bij [slachtoffer 3] en [slachtoffer 4] bleef het letsel juridisch onder de grens van zwaar lichamelijk letsel, maar het toegepaste geweld vormde volgens de rechtbank een poging tot zware mishandeling met voorbedachten rade. Bij [slachtoffer 1] was wel sprake van zwaar letsel: een gebroken oogkasbodem, een gebroken neusbeen, een gescheurd trommelvlies en blijvend verminderd zicht. De vierde man, [slachtoffer 2], kreeg alleen klappen in zijn gezicht van de verdachte zelf. Dat was een mishandeling met voorbedachten rade. Bij de straf ging de rechtbank bewust boven de eis uit. Zij noemde het vastbinden, ontkleden en bewerken van weerloze mensen met een gasbrander mensonterend en sadistisch. De feiten speelden zich af in de georganiseerde drugscriminaliteit en wijzen op gewetenloosheid en koud calculeren. De verdachte zag het als een klus en had er volgens de rechtbank een fors bedrag voor ontvangen. Een redelijke-termijnkorting kwam er niet. De termijn van twee jaar werd met 11 maanden overschreden, maar dat vond de rechtbank in zo'n omvangrijke zaak met meer verdachten en getuigenverhoren te billijken. De rechtbank veroordeelde de verdachte tot 12 jaar gevangenisstraf, met aftrek van voorarrest. Zijn verzoek om de voorlopige hechtenis te schorsen wees zij af, onder meer vanwege de maatschappelijke onrust die ontstaat als iemand na zo'n zware straf vrij blijft en de vrees voor herhaling. Ook gelastte zij de tenuitvoerlegging van een voorwaardelijke taakstraf van 60 uren uit 2022.