Rechtbank veroordeelt man tot 24 maanden cel voor diefstal en mensenhandel — RBLIM:2023:1874
pinpasdiefstal, criminele organisatie en mensenhandel binnen een familie
Eiser / verzoeker
Openbaar Ministerie
Verweerder / gedaagde
verdachte
Verdachte deels vrijgesproken van diefstal, maar veroordeeld tot 24 maanden gevangenisstraf voor diefstal, deelname aan een criminele organisatie en mensenhandel, met herroeping van een eerdere voorwaardelijke invrijheidstelling van 852 dagen
- Bewezenverklaring van medeplegen van drie gekwalificeerde diefstallen met een vaste modus operandi van pincode afkijken en pinpas stelen
- Vrijspraak van twee andere ten laste gelegde diefstalzaken wegens onvoldoende bewijs van betrokkenheid
- Bewezenverklaring van deelname aan een criminele organisatie binnen de eigen familie, gericht op het plegen van deze diefstallen
- Bewezenverklaring van mensenhandel: verdachte en zijn echtgenote zetten hun minderjarige dochter in bij de diefstallen door misbruik van hun overwicht als ouders
- Straf van 24 maanden fors lager dan de geëiste 66 maanden vanwege gedeeltelijke vrijspraak en een kleinere rol dan die van de medeverdachte echtgenote; herroeping van een eerdere voorwaardelijke invrijheidstelling van 852 dagen
Samenvatting
De rechtbank Limburg heeft een man veroordeeld tot 24 maanden gevangenisstraf voor het samen met zijn echtgenote en schoonzus plegen van pinpasdiefstallen bij ouderen, voor deelname aan een criminele organisatie binnen zijn eigen familie en voor mensenhandel van zijn minderjarige dochter. De officier van justitie had 66 maanden gevangenisstraf geëist.
De zaak kwam aan het licht nadat een bank aangifte had gedaan van diefstal bij tientallen klanten. Uit onderzoek bleek dat de man, zijn vrouw en haar zus, vaak samen met de dochters van de man en zijn vrouw, op een vaste manier te werk gingen. Terwijl het slachtoffer in de winkel pinde, keek een van de vrouwen over de schouder mee om de pincode af te kijken, terwijl een van de kinderen voor afleiding zorgde. Later werd de pinpas ontvreemd, werd de opnamelimiet verhoogd, werd geld overgeboekt van de spaar- naar de betaalrekening, en werd het geld gepind, vaak in een andere plaats. Om herkenning te bemoeilijken wisselden de verdachten regelmatig van kleding.
Van de 65 onderzochte gevallen werden aan de man vijf ten laste gelegd. De rechtbank achtte hem bewezen betrokken bij drie diefstallen, onder meer op basis van camerabeelden, herkenningen door de politie en telefoongegevens die hem in de buurt van de slachtoffers plaatsten. Bij twee andere zaken was er onvoldoende bewijs voor zijn betrokkenheid, en werd hij daarvan vrijgesproken.
De rechtbank achtte ook bewezen dat de man deel uitmaakte van een criminele organisatie: een goed georganiseerd samenwerkingsverband van hemzelf, zijn vrouw, zijn schoonzus en hun kinderen, dat zich gedurende maanden bezighield met dit soort diefstallen. Volgens de rechtbank was er sprake van vaste taakverdeling en een duidelijke, herhaalde werkwijze, wat maakte dat het om gerichte en geplande acties ging in plaats van gelegenheidsdiefstallen.
Daarnaast oordeelde de rechtbank dat de man samen met zijn vrouw hun destijds zestienjarige dochter had ingezet bij de diefstallen. De rechtbank overwoog dat het meisje, die bij haar ouders woonde en van hen afhankelijk was voor geld, zorg en onderdak, weinig keuzevrijheid had om zich aan de instructies van haar ouders te onttrekken. Dat zij zelf verklaarde nooit te zijn gedwongen, deed daar volgens de rechtbank niet aan af. Omdat de ouders misbruik maakten van hun overwicht als ouders en van de kwetsbare positie van hun dochter om haar te laten meewerken aan diefstallen, en zij daar zelf financieel van profiteerden, was er sprake van mensenhandel.
Bij het bepalen van de straf hield de rechtbank rekening met de ernst van de feiten, waaronder het gevoel van onveiligheid dat de diefstallen bij veel oudere slachtoffers hadden veroorzaakt, en met een eerdere veroordeling van de man voor een soortgelijk feit. Ook rekende de rechtbank het hem aan dat hij geen inzicht toonde in zijn gedrag en zichzelf als slachtoffer probeerde neer te zetten. De straf viel echter fors lager uit dan de eis, omdat de man van een deel van de tenlastelegging werd vrijgesproken en zijn rol kleiner was dan die van zijn echtgenote. Naast de gevangenisstraf van 24 maanden wees de rechtbank de vordering van het openbaar ministerie toe om de voorwaardelijke invrijheidstelling uit een eerdere buitenlandse drugsveroordeling te herroepen, voor een periode van 852 dagen. Van de benadeelde partijen kreeg alleen de bank een deel van haar vordering toegewezen, voor een bedrag van € 1.270, de overige benadeelden werden niet-ontvankelijk verklaard in hun vordering.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBLIM:2025:10638, Rechtbank Limburg, 29-10-2025, ROE 25/2361
Rechtbank Limburg · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBLIM:2025:9610, Rechtbank Limburg, 07-10-2025, 03.008339.25
Rechtbank Limburg · Strafrecht
ECLI:NL:RBLIM:2025:9478, Rechtbank Limburg, 01-10-2025, 03.273567.24
Rechtbank Limburg · Strafrecht
ECLI:NL:RBLIM:2025:8813, Rechtbank Limburg, 12-09-2025, 03.318884.24
Rechtbank Limburg · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank LimburgRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
03.143379.21 en VI: 99.000664.44
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Formele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- mw. mr. S.A.M.C. van de Winkel
- mw. mr. M.J.H. van den Hombergh
- dhr. mr. V.P. van Deventer
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 13 juni 2023 werden vier mannen in een loods in Sittard gegijzeld, vastgebonden en urenlang mishandeld. Drie van hen werden met een gasbrander verbrand. De daders wilden weten waar 1230 kilo cocaïne was gebleven, een partij die in de nacht van 11 op 12 juni uit dezelfde loods was ontvreemd. Voor zijn rol daarin heeft de rechtbank Limburg een man (geboren in 1984) veroordeeld tot 12 jaar gevangenisstraf. De officier van justitie had 8 jaar geëist. De slachtoffers kwamen rond 13.00 uur op afspraak naar de loods. Een van hen, [slachtoffer 1], fungeerde als distributeur van de cocaïne en schatte de waarde van de verdwenen partij op 25 miljoen euro. Hij wist niet dat de politie de cocaïne al in de nacht van de diefstal had onderschept. Vier mannen bonden de slachtoffers vast met tie-wraps en ducttape, namen hun telefoons af en sloegen en schopten hen. Tegen 19.00 uur kwamen twee andere mannen binnen, die vooraf waren aangekondigd als de 'butchers'. Zij brachten brandwonden toe met een gasbrander die kort daarvoor bij een bouwmarkt was gekocht. De slachtoffers werden ook overgoten met bio-ethanol of terpentine, over hun wonden heen. Na ruim tien uur verlieten de daders de loods en bevrijdden de slachtoffers zich. Een van hen vluchtte naakt en zwaar gewond naar buiten. De verdachte ontkende niet dat hij erbij was. Hij zei dat hij pas arriveerde toen de slachtoffers al waren vastgebonden en dat hij alleen boodschappen doorgaf via een telefoon. De rechtbank vond zijn verklaringen niet geloofwaardig. Hij had bij de politie gezegd dat hij zijn eigen telefoons thuis had gelaten, terwijl uit berichten aan zijn vriendin en uit telefoongegevens bleek dat hij wel een Spaanse prepaid telefoon meenam. Pas ter zitting gaf hij dat toe. Volgens de rechtbank paste hij zijn verhaal telkens aan op het moment dat het forensisch bewijs hem inhaalde. Zijn DNA werd aangetroffen op werkhandschoenen, op de dop van een fles bio-ethanol en op een tie-wrap uit een tas die na afloop in een container was gegooid. Verder pasten de slachtoffers' beschrijvingen van 'man 2', een kale, Hollands sprekende man, bij zijn uiterlijk en kleding op camerabeelden. Zij zeiden dat deze man er vanaf het begin bij was. In een afgeluisterd gesprek met zijn vriendin zei de verdachte bovendien dat hij een man had 'ondervraagd met stompen in het gezicht'. De rechtbank oordeelde dat de verdachte medepleger was van de vrijheidsberoving van alle vier de slachtoffers en van het geweld tegen drie van hen. Bij [slachtoffer 3] en [slachtoffer 4] bleef het letsel juridisch onder de grens van zwaar lichamelijk letsel, maar het toegepaste geweld vormde volgens de rechtbank een poging tot zware mishandeling met voorbedachten rade. Bij [slachtoffer 1] was wel sprake van zwaar letsel: een gebroken oogkasbodem, een gebroken neusbeen, een gescheurd trommelvlies en blijvend verminderd zicht. De vierde man, [slachtoffer 2], kreeg alleen klappen in zijn gezicht van de verdachte zelf. Dat was een mishandeling met voorbedachten rade. Bij de straf ging de rechtbank bewust boven de eis uit. Zij noemde het vastbinden, ontkleden en bewerken van weerloze mensen met een gasbrander mensonterend en sadistisch. De feiten speelden zich af in de georganiseerde drugscriminaliteit en wijzen op gewetenloosheid en koud calculeren. De verdachte zag het als een klus en had er volgens de rechtbank een fors bedrag voor ontvangen. Een redelijke-termijnkorting kwam er niet. De termijn van twee jaar werd met 11 maanden overschreden, maar dat vond de rechtbank in zo'n omvangrijke zaak met meer verdachten en getuigenverhoren te billijken. De rechtbank veroordeelde de verdachte tot 12 jaar gevangenisstraf, met aftrek van voorarrest. Zijn verzoek om de voorlopige hechtenis te schorsen wees zij af, onder meer vanwege de maatschappelijke onrust die ontstaat als iemand na zo'n zware straf vrij blijft en de vrees voor herhaling. Ook gelastte zij de tenuitvoerlegging van een voorwaardelijke taakstraf van 60 uren uit 2022.