ECLI:NL:RBLIM:2023:4471, Rechtbank Limburg, 27-07-2023, 10517108/AZ/23-44 — RBLIM:2023:4471

Samenvatting

Partijen hebben allereerst discussie over de vraag welk soort dienstverband zij hebben gesloten. De kantonrechter is van oordeel dat het om een dienstverband voor bepaalde tijd voor de duur van een jaar is en geen oproepcontract zoals werkgever betoogt. Geen rechtsgeldig ontslag op staande voet. een ontslag op staande voet een ultimum remedium en hiermee de zwaarste sanctie die het arbeidsrecht kent. Hiermee moet dus zorgvuldig worden omgegaan. Een werknemer mist immers door een ontslag op staande voet alle bescherming van het ontslagrecht. Bij een ontslag op staande voet moet de situatie zo ernstig zijn dat voortzetting van de arbeidsovereenkomst bij wijze van spreken geen dag langer kan plaatsvinden. Het niet verschijnen op een gesprek kan deze strenge toets niet doorstaan. Een minder zware sanctie was meer op zijn plek geweest, zoals het geven van een waarschuwing. Ten overvloede overweegt de kantonrechter nog dat van een werknemer niet geëist kan worden dat een officiële waarschuwing voor akkoord ondertekend moet worden. Een weigering om te ondertekenen kan ook nooit een dringende reden voor een ontslag op staande voet opleveren. De billijke vergoeding wordt vastgesteld op nihil, omdat het gevraagde bedrag van € 29.000,00 niet onderbouwd is. Vordering aan achterstallig loon, de transitievergoeding en de gefixeerde schadevergoeding worden toegewezen.