Naar inhoud
Juristi.nl

Rechter veroordeelt man tot betaling van uitgestelde bruidsgave na echtscheiding — RBLIM:2023:6697

nakoming bruidsgave uit huwelijkscontract na echtscheiding

Eiser / verzoeker

vrouw (eisende partij)

VS

Verweerder / gedaagde

man (gedaagde partij)

Gedaagde veroordeeld tot betaling van 400 gram goud van 21 karaat en 150.000 Egyptische Pond; vorderingen tot wettelijke rente en incassokosten afgewezen.

  • De aanvullende overeenkomst op het huwelijkscontract wordt gekwalificeerd als een bruidsgave naar Egyptisch recht, omdat het huwelijk in Egypte werd gesloten en de overeenkomst alle kenmerken van Egyptisch recht draagt.
  • Toepassing van het Egyptische Khul'-recht, waardoor de vrouw haar financiële rechten zou verliezen door de erkenningsprocedure te starten, is in strijd met de Nederlandse openbare orde en wordt buiten toepassing gelaten.
  • De vordering tot wettelijke rente wordt afgewezen omdat een bruidsgave niet gelijk te stellen is aan een reguliere betalingsverplichting naar Nederlands recht.
  • De incassokosten worden afgewezen omdat geen aanmaning is verstuurd die voldoet aan de eisen van artikel 6:96 lid 6 BW.
  • De proceskosten worden gecompenseerd vanwege de vroegere relatie tussen partijen.

Samenvatting

Een man en vrouw trouwden in Egypte en sloten bij dat huwelijk een aanvullende overeenkomst. Daarin beloofde de man zijn vrouw bij echtscheiding 400 gram goud van 21 karaat te geven, plus 150.000 Egyptische Pond als uitgesteld deel van de bruidsgave. Nadat het huwelijk in 2021 in Nederland werd ontbonden, eiste de vrouw nakoming van die belofte.

De man verweerde zich op meerdere punten. Hij stelde dat de overeenkomst slechts een informele afspraak naar Egyptisch gewoonterecht was zonder juridische kracht, en dat de vrouw haar rechten had verspeeld door zelf de erkenningsprocedure van de echtscheiding in Egypte te starten. Naar Egyptisch recht kan een vrouw die via de zogenoemde Khul' om echtscheiding verzoekt, namelijk haar financiële rechten uit het huwelijk verliezen.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De kantonrechter verwierp dit verweer. Allereerst stelde de rechter vast dat de Nederlandse rechter bevoegd was, omdat de man in Nederland woont. Vervolgens oordeelde de rechter dat Egyptisch recht van toepassing is op de overeenkomst, omdat het huwelijk in Egypte werd gesloten, de overeenkomst in het Arabisch is opgesteld, door Egyptische getuigen is ondertekend en betrekking heeft op een bedrag in Egyptische Ponden.

Dat de overeenkomst geen juridische waarde zou hebben, vond de rechter onvoldoende onderbouwd. De overeenkomst is schriftelijk, ondertekend door de man en twee getuigen, en vermeldt expliciet dat sprake is van een uitgestelde bruidsgave. De tekst maakt duidelijk dat de vrouw bij echtscheiding zonder enige beperking recht heeft op de genoemde bedragen.

Ook het beroep op het Egyptische Khul'-recht wees de kantonrechter af. Zelfs als die regeling naar Egyptisch recht zou betekenen dat de vrouw haar rechten verloor door de erkenningsprocedure te starten, dan kan daaraan in Nederland geen gevolg worden gegeven. Zo'n uitkomst zou in strijd zijn met de openbare orde: het recht om te scheiden geldt in Nederland als een fundamenteel recht voor beide echtgenoten, en dat mag niet worden uitgehold door een financiële strafbepaling.

De rechter wees de vordering tot wettelijke rente wel af, omdat een bruidsgave niet op één lijn kan worden gesteld met een gewone betalingsverplichting naar Nederlands recht. Ook de gevorderde incassokosten werden afgewezen, omdat de vrouw de man nooit een schriftelijke aanmaning heeft gestuurd die voldoet aan de wettelijke eisen.

De kantonrechter veroordeelde de man tot betaling van 400 gram goud van 21 karaat en 150.000 Egyptische Pond aan zijn voormalige echtgenote. De proceskosten werden gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten, gelet op de vroegere relatie tussen partijen.

Betrokken advocaten

mr. E. El-Sharkawi

eiser

El-Sharkawi Advocatuur, 'S-GRAVENHAGE

201 uitspraken
mr. D.J.P.H. Stoelhorst

verweerder

Hoeberechts Advocaten, WEERT

49 uitspraken

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

10247682/CV 22-5899

Procedure

Bodemzaak

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechter

  • mw. mr. E.C.M. Minkenberg
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

Patiënte betaalt VU Brussel € 112,80 plus € 40 in plaats van € 282: voorschotten niet goed verrekend

Een vrouw uit Limburg onderging meerdere medische behandelingen bij de Vrije Universiteit Brussel in België. Volgens de VU Brussel had zij die niet volledig betaald. De instelling dagvaardde haar bij de kantonrechter in Maastricht en vorderde € 282,02, met Belgische wettelijke rente voor consumenten. De vrouw, die zelf procedeerde, voerde aan dat zij de behandelingen vooraf had moeten betalen. Ook zei zij nooit brieven over een achterstand te hebben ontvangen. Omdat de VU Brussel in België zit, moest de kantonrechter eerst bepalen of hij bevoegd was en welk recht gold. Volgens de Europese regels wordt iemand gedagvaard in het land waar hij woont, dus de Nederlandse rechter was bevoegd. Omdat de partijen geen rechtskeuze hadden gemaakt en de VU Brussel de dienstverlener was, gold Belgisch recht. Uit de facturen bleek dat de vrouw voor de meeste behandelingen een voorschot had betaald: van de totale kosten van € 1.387,80 had zij € 1.275 al voldaan. Er stond dus nog € 112,80 open. Daarnaast vorderde de VU Brussel € 40 aan vaste vergoedingen: € 20 per herinnering voor twee facturen, zoals de Belgische wet toestaat. De vrouw had eerst betwist dat zij die herinneringen had gekregen, maar de VU Brussel liet bij repliek zien dat facturen, herinneringen en incassobrieven per post naar haar adres waren gestuurd. Zij reageerde daar niet meer op, zodat de rechter aannam dat zij de ontvangst niet langer betwistte. De € 40 was daarom verschuldigd. De rente pakte anders uit dan gevorderd. De VU Brussel had rente berekend over het volledige bedrag van alle behandelingen samen en pas daarna de voorschotten afgetrokken. Dat was onjuist, omdat de vrouw elk voorschot op de dag van de behandeling had betaald; dat moest eerst per factuur worden verrekend. Bovendien bedraagt de Belgische wettelijke rente voor consumenten sinds 1 januari 2025 4,5 procent per jaar en niet de gestelde 5,75 procent. De kantonrechter veroordeelde de vrouw tot betaling van € 112,80, met Belgische wettelijke rente vanaf de vervaldatum van elke factuur, en € 40 aan vaste vergoedingen. Het meer gevorderde wees hij af. Omdat zij grotendeels in het ongelijk werd gesteld, moet zij ook de proceskosten van € 461,58 betalen.

Rechtbank Limburg·
Civiel Recht; Internationaal Privaatrecht
Rechtbank verklaart zich onbevoegd in geschil tussen Sweco en Duits architectenbureau

Sweco Nederland, een ingenieursbureau in Venlo dat tot voor kort onder de naam Volantis opereerde, sleepte een Duits architectenbureau voor de rechtbank Limburg wegens onbetaalde facturen. Het ging om engineeringswerkzaamheden die het bureau had verricht voor twee bouwprojecten: de realisatie van een datacenter en het herontwerpen van de installaties voor een chocoladefabriek, beide in Duitsland. Voor extra werkzaamheden aan het datacenter had het bureau ruim € 228.000,00 gefactureerd, en voor de chocoladefabriek bleven twee facturen van in totaal bijna € 95.000,00 onbetaald. Het ingenieursbureau vorderde betaling van beide bedragen, vermeerderd met wettelijke handelsrente en buitengerechtelijke incassokosten. Voordat de rechtbank aan de inhoud van die vordering kon toekomen, wierp het Duitse architectenbureau een bevoegdheidsincident op: volgens hen was niet de Nederlandse maar de Duitse rechter bevoegd om over het geschil te oordelen. Beide partijen beriepen zich daarbij op dezelfde bepaling uit de Brussel I-bis Verordening, die regelt welke rechter binnen de Europese Unie bevoegd is bij grensoverschrijdende geschillen over overeenkomsten. Die bepaling wijst de rechter aan van het land waar de diensten volgens de overeenkomst zijn of hadden moeten worden verricht. Het ingenieursbureau meende dat dit Nederland was, omdat het merendeel van het werk feitelijk vanuit het kantoor in Venlo werd uitgevoerd. Het architectenbureau stelde daarentegen dat de diensten naar hun aard aan Duitsland gebonden waren, omdat de projecten daar werden gerealiseerd. De rechtbank overweegt dat bij het bepalen van de bevoegde rechter eerst moet worden gekeken naar de overeenkomst zelf, en pas als die geen uitkomst biedt naar de plaats van feitelijke uitvoering. Uit de correspondentie die de overeenkomst tussen partijen vormde, blijkt dat de projecten waarvoor is gewerkt in Duitsland liggen, dat de opdrachtgever een Duitse partij is en dat de oplevering van het werk ook in Duitsland plaatsvond. Volgens de rechtbank moet daarom worden aangeknoopt bij de plaats waarvoor de werkzaamheden bestemd waren, en dat is Duitsland. Dat het ingenieursbureau zijn ontwerpwerkzaamheden feitelijk vanuit zijn kantoor in Venlo verrichtte, doet daar volgens de rechtbank niets aan af. Dit soort bureauwerk leent zich er juist voor om op afstand te worden gedaan, en zou in theorie vanuit elk willekeurig land ter wereld kunnen worden uitgevoerd. Het zou daarom onwerkbaar zijn om de bevoegdheid van de rechter te laten afhangen van de toevallige locatie waar een dienstverlener zijn bureau heeft staan. Omdat de bepalingen van de overeenkomst wél duidelijkheid gaven over de plaats waarvoor werd gewerkt, hoefde de rechtbank niet aan de vraag toe te komen waar de werkzaamheden feitelijk zijn uitgevoerd. Omdat de rechtbank zich onbevoegd verklaart, komt zij niet meer toe aan het voorwaardelijke verzoek van het architectenbureau om partijen zich eerst te laten uitlaten over het toepasselijke recht. De rechtbank verklaart zich onbevoegd om van de vorderingen in de hoofdzaak kennis te nemen en veroordeelt het ingenieursbureau, dat in het incident in het ongelijk is gesteld, tot betaling van de proceskosten van het incident van in totaal € 842,00.

Rechtbank Limburg·
Civiel Recht; Internationaal Privaatrecht
Kantonrechter ontbindt koop van onderbroeken omdat geleverde partij afwijkt van goedgekeurd voorbeeld

Een Nederlandse ondernemer sloot in maart 2024 een contract met een Portugees bedrijf voor de productie van 2.000 onderbroeken. Vooraf werden meerdere voorbeeldexemplaren gemaakt. Na twee rondes feedback keurde de Nederlandse koper het derde voorbeeldexemplaar goed op 23 september 2024. Toen hij in januari 2025 de volledige partij ontving, bleek deze niet te voldoen aan de goedgekeurde maten. De koper constateerde dat de geleverde onderbroeken qua maatvoering overeenkwamen met het eerste afgekeurde exemplaar, dat te klein was bevonden. Het verschil was zichtbaar op foto's die de koper in de procedure inbracht: de geleverde witte onderbroeken waren duidelijk kleiner dan het goedgekeurde okergele exemplaar. Doordat de maten afweken van gangbare normen voor herenondergoed, was de gehele partij onverkoopbaar. De rechtbank moest eerst vaststellen of zij bevoegd was en welk recht van toepassing was. Omdat de goederen in Nederland waren geleverd, was de Nederlandse rechter bevoegd op grond van Europese bevoegdheidsregels. Omdat zowel Nederland als Portugal zijn aangesloten bij het Weens Koopverdrag, het internationale verdrag voor grensoverschrijdende koopovereenkomsten, was dat verdrag van toepassing. Voor onderwerpen die het verdrag niet regelt, zoals de hoogte van de rente en de buitengerechtelijke incassokosten, gold aanvullend Portugees recht. Het Portugese bedrijf voerde aan dat het de onderbroeken wél had geproduceerd conform het goedgekeurde derde exemplaar en legde formulieren uit het productieproces over. De kantonrechter vond dit verweer onvoldoende onderbouwd: het bedrijf legde niet uit wat die formulieren aantoonden en overlegde ook geen technische tekeningen van het goedgekeurde exemplaar én de geleverde onderbroeken, terwijl het als producent daar wel over beschikte. De stelling van de koper bleef daarmee onweersproken. De kantonrechter oordeelde dat sprake was van een wezenlijke tekortkoming in de nakoming van het contract, wat onder het Weens Koopverdrag vereist is om een overeenkomst te mogen ontbinden. De onderbroeken waren te klein en daarmee onverkoopbaar; de koper kreeg dus in aanmerkelijke mate niet wat hij mocht verwachten. De kantonrechter ontbond de koopovereenkomst en veroordeelde het Portugese bedrijf tot betaling van € 13.131,00. Dit bedrag bestaat uit de terugbetaling van de aankoopprijs van € 11.018,24 en een schadevergoeding van € 2.112,76 voor de hogere kosten die de koper moet maken om elders een nieuwe, correcte partij te laten produceren, inclusief gestegen grondstofprijzen, nieuwe voorbeeldkosten en verzending. Daarbovenop moet het Portugese bedrijf € 908,00 aan buitengerechtelijke incassokosten betalen, alsmede de proceskosten van € 1.874,40. Over alle bedragen is de Portugese wettelijke handelsrente verschuldigd vanaf 12 februari 2025.

Rechtbank Limburg·
Civiel Recht; Internationaal Privaatrecht
Rechtbank verdeelt gemeenschappelijke woning tussen ex-partners na weigering medewerking man

Een vrouw en haar ex-partner waren gezamenlijk eigenaar van een woning in Limburg. De relatie eindigde in 2022, waarna de man naar Duitsland vertrok. De woning, die partijen samen al sinds 2017 in bezit hadden, was belast met een hypotheek die aanmerkelijk lager was dan de taxatiewaarde. De vrouw wilde de woning overgedragen krijgen en de overwaarde verdelen, maar de man werkte nergens aan mee en was voor haar onbereikbaar. Voordat de rechter inhoudelijk kon oordelen, moest worden vastgesteld of de Nederlandse rechter überhaupt bevoegd was. De man woont immers in Duitsland, wat de zaak een internationaal karakter geeft. Normaal gesproken moet je iemand dagvaarden in het land waar die persoon woont. De Europese bevoegdheidsregels maken echter een uitzondering voor zakelijke rechten op onroerend goed: daarvoor is de rechter van het land waar het onroerend goed ligt bevoegd. De rechtbank oordeelde dat het mede-eigenaarschap van de man gelijkgesteld kan worden aan een zakelijk recht in de zin van het Europees recht, waardoor de rechtbank Limburg bevoegd was. Bovendien wees de rechtbank op een praktisch argument: het zou onredelijk zijn als de achterblijvende partner ook nog eens in het buitenland moet procederen. Diegene draait al op voor alle kosten en het onderhoud van de woning, terwijl de vertrokken partner van de situatie kan profiteren doordat stijgende huizenprijzen de overname voor de achterblijver alleen maar duurder maken. Bovendien is het Nederlands recht van toepassing en bestaat de mogelijkheid dat een rechterlijk vonnis de handtekening van de weigerachtige partij kan vervangen, iets wat in Duitsland mogelijk niet bestaat. De man verscheen niet voor de rechtbank en liet verstek gaan. Telefonisch had hij de vrouw eerder laten weten in te stemmen met de door haar gevorderde verdeling. De rechtbank wees de vorderingen van de vrouw grotendeels toe. Eén vordering werd afgewezen: de vrouw had gevraagd dat de man ook toekomstige hypotheeklasten aan haar zou betalen. Dat kan juridisch niet, omdat partijen hoofdelijk aansprakelijk zijn voor de hypotheek. Zolang de vrouw het deel van de man nog niet daadwerkelijk aan de bank heeft betaald, heeft zij nog geen recht om dat van hem terug te vorderen. De rechtbank bepaalde dat de woning aan de vrouw wordt toebedeeld voor een bindende taxatiewaarde van € 225.000, op voorwaarde dat de man wordt ontslagen uit zijn hoofdelijke aansprakelijkheid voor de hypotheek bij ABN AMRO. De man moet binnen een week na een verzoek van de notaris meewerken aan de eigendomsoverdracht. Als hij dat weigert, krijgt de vrouw vervangende toestemming om de leveringsakte namens hem te laten opmaken en te ondertekenen. Daarnaast veroordeelde de rechtbank de man tot betaling van € 5.609,21 aan de vrouw wegens door haar betaalde gemeenschappelijke lasten, te verrekenen met de overwaarde die hij bij de overdracht ontvangt. De proceskosten worden gecompenseerd: iedere partij betaalt de eigen kosten.

Rechtbank Limburg·
Civiel Recht; Internationaal Privaatrecht
Rechter veroordeelt Duitse gedaagde tot betaling van € 62.034,15 na wanbetaling bij koopovereenkomst

Een bedrijf uit Roggel stapte naar de rechtbank nadat een in Duitsland wonende koper zijn betalingsverplichtingen uit een koopovereenkomst niet nakwam. De koper verscheen niet bij de procedure. Voordat de rechtbank inhoudelijk kon oordelen, moest zij eerst vaststellen of zij bevoegd was om de zaak te behandelen. De gedaagde woont in Duitsland, wat grensoverschrijdende bevoegdheidsvragen oproept. De rechtbank had het Roggelse bedrijf eerder gevraagd om nader toe te lichten of het forumkeuzebeding in de algemene voorwaarden geldig was. Dat beding wees de Nederlandse rechtbank aan als bevoegde rechter. Het bedrijf legde uit dat het forumkeuzebeding alleen van toepassing is op de tussen partijen gesloten overeenkomst, niet op andere rechtsbetrekkingen. De Europese bevoegdheidsverordening (de herschikte EEX-Verordening) stelt als eis dat een forumkeuzebeding betrekking heeft op een bepaalde rechtsbetrekking. De rechtbank oordeelde dat hieraan was voldaan: het beding was niet te ruim geformuleerd, en de rechtbank was dus bevoegd. Vervolgens bepaalde de rechtbank welk recht van toepassing was. Op grond van de Europese Rome I-Verordening, die regelt welk nationaal recht geldt bij grensoverschrijdende contracten, kunnen partijen zelf een rechtskeuze maken. De algemene voorwaarden bevatten een keuze voor Nederlands recht, zodat de zaak naar Nederlandse maatstaven werd beoordeeld. Inhoudelijk vorderde het Roggelse bedrijf nakoming van de koopovereenkomst van 17 februari 2023. De koper moest de koopprijs van € 62.034,15 betalen en daarna meewerken aan de juridische levering van het gekochte. Daarnaast vorderde het bedrijf een dwangsom voor het geval de koper niet meewerkt aan de levering, vergoeding van buitengerechtelijke incassokosten en een veroordeling in de proceskosten. De rechtbank paste de gevorderde dwangsom aan: een dwangsom dient als financiële prikkel om naleving te bevorderen, niet als manier om financieel voordeel te behalen. De rechtbank stelde de dwangsom vast op € 100,00 per dag, met een maximum van € 10.000,00. Ook de incassokosten werden aangepast. Het bedrijf vorderde € 2.108,34, maar de rechtbank toetste dit aan het wettelijke Besluit vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten. Bij een hoofdsom van € 62.034,15 bedraagt het wettelijke tarief € 1.395,34. Het meerdere wees de rechtbank af. De rechtbank veroordeelde de gedaagde tot betaling van de koopprijs van € 62.034,15, vermeerderd met de wettelijke handelsrente vanaf 8 juli 2023, en tot medewerking aan de juridische levering op straffe van de dwangsom. Daarnaast moet de gedaagde € 1.395,34 aan incassokosten en € 4.339,03 aan proceskosten betalen. De rechtbank verstrekte ook een Europees certificaat, waarmee het vonnis in andere EU-lidstaten ten uitvoer kan worden gelegd.

Rechtbank Limburg·
Civiel Recht; Internationaal Privaatrecht