Rechtbank zet taakstraf om in boete van € 1.000 voor mishandeling cameraman door trage procedure — RBLIM:2023:6830
mishandeling van een cameraman
Eiser / verzoeker
officier van justitie (Openbaar Ministerie)
Verweerder / gedaagde
verdachte
Verdachte veroordeeld tot een geldboete van € 1.000 wegens mishandeling en moet € 620,63 schadevergoeding betalen aan het slachtoffer.
- Verdachte sloeg een cameraman van een televisiezender in het gezicht tijdens onrust na een dodelijke schietpartij in Blerick
- Verweer dat een ander had geslagen verworpen op basis van getuigenverklaring en de eigen verklaring van verdachte
- Redelijke termijn van twee jaar met bijna vier jaar overschreden, wat leidde tot een geldboete in plaats van de geëiste taakstraf
- Vordering benadeelde partij deels toegewezen (€ 620,63 van € 1.261,89), rest niet-ontvankelijk verklaard
- Schadevergoedingsmaatregel opgelegd met gijzeling van maximaal 12 dagen bij niet betalen
Samenvatting
Een man die in november 2017 een cameraman van een televisiezender mishandelde tijdens onrust in Blerick en Venlo, is door de rechtbank Limburg veroordeeld tot een geldboete van € 1.000. De rechtbank zag af van de door de officier van justitie geëiste taakstraf, omdat de behandeling van de zaak bijna vier jaar langer had geduurd dan redelijk was.
De zaak speelde zich af een dag nadat een 22-jarige man in Blerick bij een schietpartij om het leven was gekomen. Er ontstond hevige onrust in de omgeving en groepen jongeren gingen op zoek naar de daders. Op de plek waar bloemen waren gelegd, waren verschillende media aanwezig om verslag te doen, onder wie een cameraman. Toen deze cameraman begon te filmen, liep de sfeer op en werd hij door een groep jonge mannen achtervolgd. In een voortuin werd hij door een van hen met een tot vuist gebalde hand hard in het gezicht geslagen, waardoor hij op de grond viel.
De verdachte bekende bij de politie dat hij bij de achtervolging betrokken was en herkende zichzelf op een foto die het slachtoffer had gemaakt, maar ontkende ter zitting dat hij had geslagen: hij zou de cameraman alleen tegen de benen hebben geschopt. De rechtbank geloofde deze lezing niet. De aangifte van het slachtoffer werd ondersteund door de verklaring van een getuige die had gezien hoe de verdachte zijn vuist naar achteren haalde en de cameraman in het gezicht raakte, en er was geen aanleiding om aan te nemen dat een ander de klap had uitgedeeld.
De rechtbank noemde het gewelddadige gedrag onacceptabel. Dat de verslaggevers volgens de verdachte een provocerende rol hadden gehad op de plek van het rouwproces, veranderde daar niets aan: fysiek geweld is geen gepaste reactie op als ongewenst ervaren vragen van journalisten. Het slachtoffer had als gevolg van de klap een week lang last van hoofdpijn en duizeligheid en bleef nadien angstig en gespannen tijdens zijn werk.
Op deze mishandeling paste in beginsel een onvoorwaardelijke taakstraf, zoals de officier van justitie ook had geëist. De rechtbank stelde echter vast dat de redelijke termijn van twee jaar voor de berechting met bijna vier jaar was overschreden. Met deze forse overschrijding hield de rechtbank, in lijn met vaste rechtspraak van de Hoge Raad, rekening bij het bepalen van de straf. Om die reden legde de rechtbank uiteindelijk een geldboete op in plaats van de geëiste taakstraf.
Het slachtoffer had zich als benadeelde partij gevoegd met een vordering van in totaal € 1.261,89, bestaande uit materiële schade wegens gemiste inkomsten over drie dagen en immateriële schade. De rechtbank kende alleen de inkomstenderving over één dag toe, omdat onderzoek naar de overige twee dagen een onevenredige belasting van het strafproces zou vormen, en verklaarde de vordering voor dat deel niet-ontvankelijk. De gevorderde immateriële schade van € 300 werd wel volledig toegewezen.
De rechtbank veroordeelde de man tot een geldboete van € 1.000, bij gebreke van betaling of verhaal te vervangen door 20 dagen hechtenis, en wees de vordering van de benadeelde partij toe tot een bedrag van € 620,63, vermeerderd met wettelijke rente, met een schadevergoedingsmaatregel en gijzeling van maximaal 12 dagen bij niet betalen.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBAMS:2025:6325, Rechtbank Amsterdam, 28-08-2025, 13/154643-25
Rechtbank Amsterdam · Strafrecht; Europees Strafrecht
ECLI:NL:RBAMS:2025:7138, Rechtbank Amsterdam, 20-08-2025, 13-266049-24
Rechtbank Amsterdam · Strafrecht
ECLI:NL:RBZWB:2025:5454, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 15-08-2025, 02-820275-16
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Strafrecht
ECLI:NL:RBLIM:2025:3950, Rechtbank Limburg, 25-04-2025, 03.113669.23
Rechtbank Limburg · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank LimburgRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
03.254370.22
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- mw. mr. L. Feuth
- dhr. mr. N.P.J. van de Pasch
- mw. mr. M.J.A.G. van Baal
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 13 juni 2023 werden vier mannen in een loods in Sittard gegijzeld, vastgebonden en urenlang mishandeld. Drie van hen werden met een gasbrander verbrand. De daders wilden weten waar 1230 kilo cocaïne was gebleven, een partij die in de nacht van 11 op 12 juni uit dezelfde loods was ontvreemd. Voor zijn rol daarin heeft de rechtbank Limburg een man (geboren in 1984) veroordeeld tot 12 jaar gevangenisstraf. De officier van justitie had 8 jaar geëist. De slachtoffers kwamen rond 13.00 uur op afspraak naar de loods. Een van hen, [slachtoffer 1], fungeerde als distributeur van de cocaïne en schatte de waarde van de verdwenen partij op 25 miljoen euro. Hij wist niet dat de politie de cocaïne al in de nacht van de diefstal had onderschept. Vier mannen bonden de slachtoffers vast met tie-wraps en ducttape, namen hun telefoons af en sloegen en schopten hen. Tegen 19.00 uur kwamen twee andere mannen binnen, die vooraf waren aangekondigd als de 'butchers'. Zij brachten brandwonden toe met een gasbrander die kort daarvoor bij een bouwmarkt was gekocht. De slachtoffers werden ook overgoten met bio-ethanol of terpentine, over hun wonden heen. Na ruim tien uur verlieten de daders de loods en bevrijdden de slachtoffers zich. Een van hen vluchtte naakt en zwaar gewond naar buiten. De verdachte ontkende niet dat hij erbij was. Hij zei dat hij pas arriveerde toen de slachtoffers al waren vastgebonden en dat hij alleen boodschappen doorgaf via een telefoon. De rechtbank vond zijn verklaringen niet geloofwaardig. Hij had bij de politie gezegd dat hij zijn eigen telefoons thuis had gelaten, terwijl uit berichten aan zijn vriendin en uit telefoongegevens bleek dat hij wel een Spaanse prepaid telefoon meenam. Pas ter zitting gaf hij dat toe. Volgens de rechtbank paste hij zijn verhaal telkens aan op het moment dat het forensisch bewijs hem inhaalde. Zijn DNA werd aangetroffen op werkhandschoenen, op de dop van een fles bio-ethanol en op een tie-wrap uit een tas die na afloop in een container was gegooid. Verder pasten de slachtoffers' beschrijvingen van 'man 2', een kale, Hollands sprekende man, bij zijn uiterlijk en kleding op camerabeelden. Zij zeiden dat deze man er vanaf het begin bij was. In een afgeluisterd gesprek met zijn vriendin zei de verdachte bovendien dat hij een man had 'ondervraagd met stompen in het gezicht'. De rechtbank oordeelde dat de verdachte medepleger was van de vrijheidsberoving van alle vier de slachtoffers en van het geweld tegen drie van hen. Bij [slachtoffer 3] en [slachtoffer 4] bleef het letsel juridisch onder de grens van zwaar lichamelijk letsel, maar het toegepaste geweld vormde volgens de rechtbank een poging tot zware mishandeling met voorbedachten rade. Bij [slachtoffer 1] was wel sprake van zwaar letsel: een gebroken oogkasbodem, een gebroken neusbeen, een gescheurd trommelvlies en blijvend verminderd zicht. De vierde man, [slachtoffer 2], kreeg alleen klappen in zijn gezicht van de verdachte zelf. Dat was een mishandeling met voorbedachten rade. Bij de straf ging de rechtbank bewust boven de eis uit. Zij noemde het vastbinden, ontkleden en bewerken van weerloze mensen met een gasbrander mensonterend en sadistisch. De feiten speelden zich af in de georganiseerde drugscriminaliteit en wijzen op gewetenloosheid en koud calculeren. De verdachte zag het als een klus en had er volgens de rechtbank een fors bedrag voor ontvangen. Een redelijke-termijnkorting kwam er niet. De termijn van twee jaar werd met 11 maanden overschreden, maar dat vond de rechtbank in zo'n omvangrijke zaak met meer verdachten en getuigenverhoren te billijken. De rechtbank veroordeelde de verdachte tot 12 jaar gevangenisstraf, met aftrek van voorarrest. Zijn verzoek om de voorlopige hechtenis te schorsen wees zij af, onder meer vanwege de maatschappelijke onrust die ontstaat als iemand na zo'n zware straf vrij blijft en de vrees voor herhaling. Ook gelastte zij de tenuitvoerlegging van een voorwaardelijke taakstraf van 60 uren uit 2022.