ECLI:NL:RBLIM:2024:5374, Rechtbank Limburg, 09-08-2024, ROE 23/874 — RBLIM:2024:5374
Samenvatting
Beroep tegen verleende omgevingsvergunning voor het transformeren van een oude KPN centrale naar 89 appartementen en studio’s. Het geschil spitst zich toe op de vergunde activiteiten ‘bouwen’ en ‘afwijken bestemmingsplan’. De rechtbank ziet in de door eisers gestelde strijdigheid met het Facetbestemmingsplan Parkeren en de parkeernota geen grond voor het oordeel dat verweerder de omgevingsvergunning had moeten weigeren. Verweerder heeft zich voldoende gemotiveerd op het standpunt gesteld dat het plan voldoet aan de normen van de parkeernota en daarmee voorziet in voldoende parkeergelegenheid als bedoeld in het facetbestemmingsplan. Verder ziet de rechtbank geen grond voor het oordeel dat verweerder de afwijkingen van het bestemmingsplan, bestaande uit de verhoging van de binnengevels en de dakkappellen, niet heeft kunnen vergunnen. Verweerder was daartoe bevoegd en heeft van die bevoegdheid gebruik kunnen maken. Ook heeft verweerder mogen uitgaan van het advies van de welstands- en monumentencommissie. Het beroep is ongegrond.
Betrokken advocaten
mr. T. Goessens
eiser
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBLIM:2025:12322, Rechtbank Limburg, 12-12-2025, ROE 25/2447
Rechtbank Limburg · Bestuursrecht
ECLI:NL:RVS:2025:4002, Raad van State, 20-08-2025, 202305514/1/R1
Raad van State · Bestuursrecht; Omgevingsrecht
ECLI:NL:RVS:2025:3919, Raad van State, 18-08-2025, 202502009/2/R1
Raad van State · Bestuursrecht; Omgevingsrecht
ECLI:NL:RBOBR:2025:4948, Rechtbank Oost-Brabant, 05-08-2025, 25/1549
Rechtbank Oost-Brabant · Bestuursrecht; Omgevingsrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank LimburgRechtsgebied
BestuursrechtZaaknummer
ROE 23/874
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een vrouw uit Kessel fokt aan huis labradoodles onder de bedrijfsnaam 'Capelse Labradoodles'. Omwonenden klaagden bij de gemeente Peel en Maas over geluidsoverlast door de honden. Bij een eerste controle op 17 december 2025 trof een gemeentelijke toezichthouder tien honden en acht puppy's aan in de woning. Bij latere controles op 7 mei en 7 juli 2026 waren dat tien volwassen honden en vier puppy's, en daarna zes volwassen honden en twee puppy's. Op 15 juli 2026 legde het college van burgemeester en wethouders haar een last onder dwangsom op. Zij moest het bedrijfsmatig fokken, houden en verkopen van honden staken door alle honden boven het aantal van zes van het perceel te verwijderen. Daarnaast mocht zij hooguit twee keer per jaar een nestje fokken, waarbij puppy's jonger dan acht weken niet meetellen. Voor elke geconstateerde overtreding per week verbeurt zij € 15.000, tot een maximum van € 60.000. De vrouw maakte bezwaar en vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Limburg om het besluit te schorsen totdat op dat bezwaar is beslist. De voorzieningenrechter vond dat zij een spoedeisend belang had, omdat zij zonder voorziening haar honden moest weghalen voordat op haar bezwaar was beslist. Toch wees hij het verzoek af, omdat het bezwaar volgens hem geen redelijke kans van slagen heeft. Het college mocht aannemen dat de fokkerij in strijd is met het omgevingsplan. Volgens het bestemmingsplan mag bij een woning hooguit 35 m² van de woning en de bijbehorende bouwwerken worden gebruikt voor een beroep of bedrijf aan huis. Het college had aan de hand van de bouwtekeningen uitgelegd dat de woonkamer, de garage en een van de twee kennels daarvoor in gebruik zijn en samen meer dan 35 m² beslaan. Die afmetingen betwistte de vrouw niet, en ze ontkende ook niet dat zij die ruimtes voor de fokkerij gebruikt. Of de fokkerij een bedrijf aan huis is, liet de rechter daarom in het midden: ook als dat zo was, wordt de maximale oppervlakte overschreden. De andere bezwaren van de vrouw slaagden evenmin. De hoogte van de dwangsom is afgestemd op de verkoopprijs per puppy van € 2.600 en het aantal puppy's dat sinds 1 januari 2024 is gefokt, op basis van een verkooplijst die zij zelf overhandigde. Volgens de rechter heeft het college dat voldoende gemotiveerd, en zij onderbouwde niet dat de dwangsom te hoog is. Het college hoeft ook niet te zeggen wanneer het controleert; bij invordering moet het zelf aannemelijk maken dat een dwangsom is verbeurd. Verder is volgens de rechter duidelijk dat zij aan de last voldoet zodra zij het aantal honden terugbrengt tot zes en maximaal twee nestjes per jaar fokt. De voorzieningenrechter wees het verzoek om een voorlopige voorziening af. Griffierecht wordt niet vergoed en het college hoeft de proceskosten niet te betalen. Het oordeel is voorlopig en bindt de rechtbank niet in een eventuele bodemprocedure; hoger beroep of verzet staat niet open.