ECLI:NL:RBLIM:2025:2632, Rechtbank Limburg, 21-03-2025, ROE 21/913 en 21/914 en 21/1662 en 21/1664 — RBLIM:2025:2632
Samenvatting
Lasten onder dwangsom en invorderingsbeschikkingen. Herroepen lasten 1 en 2 zijn niet te herleiden tot aan het bestuursorgaan te wijten onrechtmatigheid. Lasten 3.1 en 3.2 zijn opgelegd vanwege het niet deugdelijk afgesloten zijn van gebouw 6 en het niet door voorschriften voorgeschreven luchtwassers leiden van de lucht (vanwege mestverwerkingsactiviteiten) uit gebouwen 6 en 7. De rechtbank onderschrijft de vaststelling van de overtreding voor last 3.1 en ziet ook geen aanleiding om te concluderen dat verweerder op grond van concreet zicht op legalisatie had behoren af te zien van handhavend optreden. Verweerder heeft volgens de rechtbank voldoende gemotiveerd dat ook artikel 7.22 van het Bouwbesluit 2012, weliswaar pas in de bestreden besluiten, aan de overtreding ten grondslag kon worden gelegd. De last 3.1 is niet te verstrekkend en verweerder heeft de hoogte van de dwangsom, en het opleggen aan zowel de vergunnninghoudster/drijver van de inrichting als aan de algemeen directeur, voldoende gemotiveerd. Voor last 3.2 is niet in geschil dat eisers de voorschriften hebben overtreden. Geen concreet zicht op legalisatie door vergunning van een andere luchtwasser. Geen bijzondere omstandigheden om van handhaving af te zien door een beroep op de conclusie van Wattel van 28 oktober 2020. Hieruit volgt volgens eisers dat de heroverweging van besluiten met herstelsancties moet leiden tot een doeltreffende, afschrikwekkende maar ook evenredige handhaving van de desbetreffende norm. Daarvoor moet het bestuursorgaan bij de heroverweging feiten en omstandigheden betrekken die hebben geleid tot het eerdere besluit, maar ook nieuwe ontwikkelingen: het installeren van een nieuwe luchtwasser. Niet is aangetoond dat de nieuwe luchtwasser voor afloop van de begunstigingstermijn voldeed. Verweerder heeft de hoogte van de dwangsom voldoende gemotiveerd. Verweerder heeft voldoende gemotiveerd dat de lasten 3.1 en 3.2 zijn overtreden en dat er geen bijzondere omstandigheden zijn om van invordering af te zien of om de dwangsom voor last 3.1 niet bij beide overtreders in te vorderen. De dwangsom voor last 3.2 heeft verweerder voldoende gematigd door zowel maar één keer in te vorderen als het bedrag te verlagen omdat gedeeltelijk wel aan de last is voldaan.
Betrokken advocaten
mr. Y. Schönfeld
eiser
M.A. Brandsma
eiser
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RVS:2025:6364, Raad van State, 24-12-2025, 202204305/1/R4
Raad van State · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBNHO:2025:14811, Rechtbank Noord-Holland, 19-12-2025, HAA 25/3730 en 25/3731
Rechtbank Noord-Holland · Bestuursrecht; Omgevingsrecht
ECLI:NL:RBLIM:2025:11682, Rechtbank Limburg, 27-11-2025, ROE 24/4455
Rechtbank Limburg · Bestuursrecht
ECLI:NL:RVS:2025:5307, Raad van State, 05-11-2025, 202407842/1/A2
Raad van State · Bestuursrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank LimburgRechtsgebied
BestuursrechtZaaknummer
ROE 21/913 en 21/914 en 21/1662 en 21/1664
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- mw. mr. G.J. Krens
- dhr. mr.dr. R.J.G.H. Seerden
- dhr. mr. A. Snijders
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een vrouw uit Kessel fokt aan huis labradoodles onder de bedrijfsnaam 'Capelse Labradoodles'. Omwonenden klaagden bij de gemeente Peel en Maas over geluidsoverlast door de honden. Bij een eerste controle op 17 december 2025 trof een gemeentelijke toezichthouder tien honden en acht puppy's aan in de woning. Bij latere controles op 7 mei en 7 juli 2026 waren dat tien volwassen honden en vier puppy's, en daarna zes volwassen honden en twee puppy's. Op 15 juli 2026 legde het college van burgemeester en wethouders haar een last onder dwangsom op. Zij moest het bedrijfsmatig fokken, houden en verkopen van honden staken door alle honden boven het aantal van zes van het perceel te verwijderen. Daarnaast mocht zij hooguit twee keer per jaar een nestje fokken, waarbij puppy's jonger dan acht weken niet meetellen. Voor elke geconstateerde overtreding per week verbeurt zij € 15.000, tot een maximum van € 60.000. De vrouw maakte bezwaar en vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Limburg om het besluit te schorsen totdat op dat bezwaar is beslist. De voorzieningenrechter vond dat zij een spoedeisend belang had, omdat zij zonder voorziening haar honden moest weghalen voordat op haar bezwaar was beslist. Toch wees hij het verzoek af, omdat het bezwaar volgens hem geen redelijke kans van slagen heeft. Het college mocht aannemen dat de fokkerij in strijd is met het omgevingsplan. Volgens het bestemmingsplan mag bij een woning hooguit 35 m² van de woning en de bijbehorende bouwwerken worden gebruikt voor een beroep of bedrijf aan huis. Het college had aan de hand van de bouwtekeningen uitgelegd dat de woonkamer, de garage en een van de twee kennels daarvoor in gebruik zijn en samen meer dan 35 m² beslaan. Die afmetingen betwistte de vrouw niet, en ze ontkende ook niet dat zij die ruimtes voor de fokkerij gebruikt. Of de fokkerij een bedrijf aan huis is, liet de rechter daarom in het midden: ook als dat zo was, wordt de maximale oppervlakte overschreden. De andere bezwaren van de vrouw slaagden evenmin. De hoogte van de dwangsom is afgestemd op de verkoopprijs per puppy van € 2.600 en het aantal puppy's dat sinds 1 januari 2024 is gefokt, op basis van een verkooplijst die zij zelf overhandigde. Volgens de rechter heeft het college dat voldoende gemotiveerd, en zij onderbouwde niet dat de dwangsom te hoog is. Het college hoeft ook niet te zeggen wanneer het controleert; bij invordering moet het zelf aannemelijk maken dat een dwangsom is verbeurd. Verder is volgens de rechter duidelijk dat zij aan de last voldoet zodra zij het aantal honden terugbrengt tot zes en maximaal twee nestjes per jaar fokt. De voorzieningenrechter wees het verzoek om een voorlopige voorziening af. Griffierecht wordt niet vergoed en het college hoeft de proceskosten niet te betalen. Het oordeel is voorlopig en bindt de rechtbank niet in een eventuele bodemprocedure; hoger beroep of verzet staat niet open.