ECLI:NL:RBLIM:2025:4748, Rechtbank Limburg, 07-05-2025, C/03/339356 / FT RK 25/104 — RBLIM:2025:4748
Samenvatting
Afwijzing wsnp- verzoek, geen problematische schulden.
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBLIM:2018:176, Rechtbank Limburg, 10-01-2018, 6302329 CV EXPL 17-7239
Rechtbank Limburg · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:RBLIM:2018:175, Rechtbank Limburg, 10-01-2018, 6233415 CV EXPL 17-6584
Rechtbank Limburg · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:RBLIM:2017:12519, Rechtbank Limburg, 21-12-2017, 6460928 \ CV EXPL 17-8834
Rechtbank Limburg · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:RBLIM:2017:11902, Rechtbank Limburg, 06-12-2017, 6224712 CV 17-6577
Rechtbank Limburg · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank LimburgRechtsgebied
Civiel Recht; InsolventierechtZaaknummer
C/03/339356 / FT RK 25/104
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- mw. mr. J. Schreurs-van de Langemheen
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een man uit de regio Maastricht met schulden van bijna € 830.000 kan niet in de wettelijke schuldsaneringsregeling (WSNP), een wettelijk traject waarin iemand drie jaar lang zo veel mogelijk aflost en daarna van zijn resterende schulden wordt verlost. De rechtbank Limburg wees zijn verzoek af. Hij heeft volgens de rechter niet aannemelijk gemaakt dat hij te goeder trouw was bij het ontstaan en onbetaald laten van zijn schulden. De man werd op 7 januari 2025 failliet verklaard. Op 23 juli 2026 vroeg hij de rechtbank om zijn faillissement om te zetten in een schuldsaneringsregeling. De curator, mr. T.J.A. Caron, bracht daarover advies uit en leverde aanvullende stukken aan. Op 30 september 2026 werd de man ter zitting gehoord, in aanwezigheid van de curator. Voor toelating tot de schuldsanering moet iemand over de drie jaar voorafgaand aan het verzoek te goeder trouw zijn geweest. De rechter kijkt daarbij naar alle omstandigheden: de aard en omvang van de schulden, het moment waarop ze zijn ontstaan, wat de schuldenaar te verwijten valt en wat hij heeft gedaan om te betalen. De schuldenaar moet zijn goede trouw zelf aannemelijk maken. De schuldenlast was volgens het overzicht bijna € 830.000. De man verklaarde ter zitting dat de schuld veel lager is, mogelijk niet meer dan € 400.000 tot € 450.000. Volgens de rechtbank maakt dat weinig uit: ook dan is de schuldenlast enorm hoog, en bovendien ontstaan binnen drie jaar voor het verzoek. Zo'n schuld zou volgens de rechter een aanzienlijk langere looptijd rechtvaardigen dan de gebruikelijke 18 maanden. Daarnaast wees de rechtbank op het gedrag van de man tijdens het faillissement. De curator had erop aangedrongen dat hij fulltime zou gaan werken, maar hij werkte maar een beperkt aantal uren. In anderhalf jaar droeg hij daardoor slechts € 1.474,36 af aan de boedel. De man stelde dat hij veel had gesolliciteerd, maar onderbouwde dat niet. Zijn beroep op zijn psychische gesteldheid hielp hem evenmin. Ter zitting bleek bovendien dat de opvang van zijn zoontje niet goed was geregeld, waardoor hij ook niet meer uren kon werken. Omdat de arbeidsmarkt gunstig was en de man verder gezond is, vond de rechtbank niet aannemelijk dat hij niet fulltime kon werken. Dat roept volgens de rechter ook twijfel op of hij tijdens een schuldsanering aan de arbeidsverplichting zou kunnen voldoen. Tot slot bleek dat de man in het jaar voor zijn faillissement ten minste € 27.000 heeft vergokt. Dat geld gebruikte hij dus niet om, al was het maar deels, zijn schulden af te lossen. Ook dat valt binnen de termijn van drie jaar waarop de goede trouw wordt beoordeeld. De rechtbank wees het verzoek om toepassing van de schuldsaneringsregeling af. De man kan alleen via een advocaat binnen acht dagen hoger beroep instellen bij het gerechtshof.
Een echtpaar uit Limburg probeerde via de rechter te voorkomen dat hun woning werd geveild en dat het beslag op hun loon werd voortgezet. Zij verzochten de rechtbank om een voorlopige voorziening die de schuldeiser zes maanden zou verbieden deze maatregelen door te zetten, in afwachting van een mogelijke toelating tot de wettelijke schuldsaneringsregeling (Wsnp). De schuldeiser verzette zich tegen het verzoek. De vordering was ontstaan in 2022 en 2023, toen de man als ondernemer omvangrijke bestellingen had geplaatst, waaronder circa 1.200 banden, zonder daarvoor te betalen. De vermoedelijke omzet van de doorverkoop van die banden bedroeg naar schatting € 300.000, maar daarvan is niets gebruikt om de schuld te voldoen. Ook bij de verkoop van het bedrijf in april 2023, met een opbrengst van vermoedelijk tussen de € 100.000 en € 150.000, is de vordering niet afgelost. In de periode 2023 tot en met 2025 bedroegen de privéopnames uit de onderneming bovendien ruim € 169.000. De rechtbank stelde vast dat een deugdelijk minnelijk traject ontbrak: er was slechts een aanbod van € 25.000 gedaan aan deze ene schuldeiser, zonder berekening van de afloscapaciteit en zonder een evenredig aanbod aan alle schuldeisers. De rechtbank vond het daardoor hoogst onaannemelijk dat het echtpaar zou worden toegelaten tot de schuldsanering. De goede trouw leek te ontbreken: van de verkoopopbrengst van het bedrijf was onder andere een auto gekocht voor € 9.000, terwijl de enkele reisafstand naar het werk van de vrouw slechts 7 kilometer bedraagt. Beide verzoekers werkten al geruime tijd niet fulltime, zonder dat daarvoor een medische of andere beperking bestond. Over de woning oordeelde de rechtbank dat behoud sowieso niet mogelijk is. Ook in een schuldsaneringsregeling moet de woning worden verkocht: een schuldenaar kan na het verkrijgen van een zogeheten schone lei niet een vermogensbestanddeel behouden met een overwaarde van vermoedelijk circa € 150.000. Het belang van het echtpaar om de woning te bewaren kon de rechter dan ook niet honoreren. Ten aanzien van het loonbeslag woog het belang van de schuldeiser evenmin zwaarder dan dat van het echtpaar, zeker nu de vrouw aangaf dat zij van het resterende inkomen de vaste lasten nog steeds kon betalen. De rechtbank wees de verzoeken tot het treffen van een voorlopige voorziening af. De schuldeiser mag de veiling van de woning en het loonbeslag dus voortzetten. De verzoeken tot daadwerkelijke toelating tot de schuldsaneringsregeling hield de rechtbank aan: het echtpaar moet uiterlijk 10 juli 2026 laten weten of zij die verzoeken nog ter zitting behandeld willen hebben of intrekken.
Een echtpaar uit Limburg met een gezamenlijke schuld van bijna € 949.000 vroeg de rechtbank twee weigerachtige schuldeisers te dwingen in te stemmen met een schuldregeling. ASN Bank en ING België weigerden het aanbod te accepteren. De rechtbank gaf hen daarin gelijk en wees het verzoek af. Het echtpaar bood zijn schuldeisers 5% van de totale schuld aan, gefinancierd door een bijdrage van € 54.766 van de zus van de man. Dat bedrag is gebaseerd op de oorspronkelijke schuldenlast van bijna € 1,1 miljoen. De twee weigerachtige schuldeisers, ASN Bank met een vordering van ruim € 316.000 en het Belgische ING met een vordering van bijna € 291.000, vertegenwoordigen samen 64% van de totale schuld. De rechtbank stelde vast dat het aanbod op meerdere punten tekortschiet. Ten eerste is niet aangetoond dat 5% het maximaal haalbare is. Er ontbreekt een zogenoemde VTLB-berekening, de standaardberekening waarmee in schuldsaneringstrajecten wordt bepaald wat iemand maandelijks kan afdragen. Bovendien is de berekening die wel is overgelegd niet toegepast op de feitelijke situatie: de man zit sinds 3 juli 2025 in detentie en komt naar verwachting niet eerder dan november 2027 vrij. Voor de berekening had moeten worden uitgegaan van een alleenstaande, niet van een echtpaar. Een tweede groot bezwaar betreft de koopwoning van het echtpaar. Die is bewust buiten het aanbod gelaten. Het echtpaar stelde dat de woning mogelijk minder waard is dan de taxatiewaarde, onder meer omdat de man in hun dorp bekend zou staan vanwege zijn detentie en omdat er achterstallig onderhoud is aan het dak. De rechtbank verwierp dat betoog. Op basis van het taxatierapport uit november 2024 bedraagt de marktwaarde € 450.000. Recente WOZ-gegevens en een woningwaardeoverzicht van Calcasa wijzen zelfs op een waarde van € 474.000 in mei 2026. Na aftrek van de hypotheekschuld van € 300.000 resteert een overwaarde van circa € 99.000. Daarbij komt een beleggingsrekening die aan de hypotheek is gekoppeld, met een saldo van € 61.290 per begin 2025. Samen levert dat een overwaarde op van meer dan € 160.000, ruim drie keer het gedane aanbod. Ook twee levensverzekeringen en een auto zijn niet meegenomen in het aanbod, terwijl dat wel had gemoeten. Ten derde is het aanbod niet gelijk verdeeld over alle schuldeisers. Concurrente schuldeisers kregen aanbiedingen die uiteenliepen van 5% tot 8,4%, terwijl het bij een eerlijk aanbod de bedoeling is dat alle concurrente schuldeisers hetzelfde percentage ontvangen. Ook de vraag of de Nederlandse rechter bevoegd was om over het verzoek ten aanzien van het Belgische ING te oordelen beantwoordde de rechtbank, en wel bevestigend. De schade van een weigering doet zich voor in Nederland, zodat de Nederlandse rechter op grond van Europese regelgeving bevoegd is en Nederlands recht van toepassing is. Het subsidiaire verzoek om een wettelijke schuldsaneringsregeling toe te passen had het echtpaar ter zitting ingetrokken. De rechtbank wees het dwangakkoord af: ASN Bank en ING België hoeven niet te instemmen met de aangeboden schuldregeling.
Een man uit Roermond die sinds augustus 2024 onder de schuldsaneringsregeling valt, krijgt zijn schulden voorlopig niet kwijtgescholden. De rechtbank Limburg verlengde de schuldsanering omdat er te veel onzekerheid bestaat over een lopende procedure rond zijn bijstandsuitkering. De bewindvoerder had de rechtbank ingelicht dat de man zijn verplichtingen onvoldoende was nagekomen. Ten eerste had hij een boedelachterstand opgebouwd van minimaal € 4.077,74, vermeerderd met nog niet betaalde afdrachten over twee weken. Hoewel de man zei dat hij het geld wel op zijn rekening had staan, toonde hij dat niet aan met bankafschriften. Als verklaring gaf hij dat het hem niet duidelijk was wat hij moest afdragen en dat de bewindvoerder zijn vragen onbeantwoord liet. Ter zitting liet hij alsnog zijn saldo zien op zijn telefoon, waaruit bleek dat er voldoende geld stond om de achterstand in één keer in te lopen. Een groter probleem is een herzieningsbesluit van de gemeente Roermond van 23 maart 2026. Na onderzoek naar zijn hoofdverblijfplaats concludeerde de gemeente dat de man tussen 11 januari 2024 en 14 januari 2025 niet daadwerkelijk woonde op het adres waarop hij stond ingeschreven. Daardoor kon de gemeente niet vaststellen of hij in die periode recht had op bijstand. De uitkering werd medio juli 2025 beëindigd en het benadelingsbedrag werd vastgesteld op € 19.591,30. De gemeente kondigt een apart terugvorderingsbesluit aan en doet onderzoek naar een eventuele boete. De man heeft bezwaar aangetekend tegen het herzieningsbesluit; een zitting daarvoor stond gepland op 30 juni 2026. De gemachtigde van de man pleitte ervoor om nu al een beslissing te nemen en hem de zogenoemde schone lei te verlenen, het officiële einde van de schuldsanering waarbij resterende schulden worden kwijtgescholden. Hij wees erop dat zijn cliënt zijn overige verplichtingen wel was nagekomen en dat het onwenselijk is hem en zijn schuldeisers lang in onzekerheid te laten. De rechtbank volgde dat verzoek niet. Zolang niet vaststaat of de gemeente gelijk krijgt, is het te vroeg voor een schone lei. Als de gemeente in het gelijk wordt gesteld, betekent dat namelijk ook dat de man zijn informatieplicht tijdens de schuldsanering heeft geschonden, dat herberekeningen nodig zijn van wat hij had moeten afdragen, en dat er een nieuwe schuld definitief vaststaat. De rechtbank erkende dat de man lang in onzekerheid blijft, maar wees erop dat het alternatief, de schone lei weigeren, eveneens in zijn nadeel zou zijn. Eerdere rechtspraak in vergelijkbare gevallen leert dat wordt gewacht tot alle besluiten van de gemeente definitief zijn. De rechtbank verlengde de schuldsaneringsregeling tot maximaal vijf jaar vanaf de oorspronkelijke uitspraak, dus uiterlijk tot 13 augustus 2029. De regeling eindigt eerder zodra het herzienings- en terugvorderingsbesluit onherroepelijk zijn geworden én de boedelachterstand is ingelopen. Vanaf 13 juni 2026 wordt de maandelijkse boedelbijdrage beperkt tot het salaris van de bewindvoerder. De man moet de bewindvoerder uit zichzelf blijven informeren over het verloop van de bezwaar- en terugvorderingsprocedures.