Rechtbank vernietigt vergunning plattelandswoning naast pluimveebedrijf in Echt-Susteren — RBLIM:2026:10024
omgevingsvergunning voor omzetting agrarische bedrijfswoning naar plattelandswoning
Eiser / verzoeker
veehouders en andere omwonenden van de woning
Verweerder / gedaagde
college van burgemeester en wethouders van Echt-Susteren
Beroep gegrond, beslissing op bezwaar vernietigd; het college moet opnieuw beslissen, € 385 griffierecht vergoeden en € 1.868 proceskosten betalen
- In bezwaar moet ex nunc worden getoetst: het college had het inmiddels geldende Initieel Omgevingsplan moeten toepassen en gebruikte een onjuiste grondslag (artikel 7:11 Awb)
- Bij een goede ruimtelijke ordening moet ook het leefklimaat in de vergunde tuin worden beoordeeld; feitelijk ander gebruik van de tuin is niet relevant
- De voorwaarden voor een bestemmingswijziging naar plattelandswoning gelden niet rechtstreeks, maar kleuren de motiveringsplicht bij binnenplanse afwijking in
- Representatieve invulling van de maximale planologische mogelijkheden van omliggende bedrijven en cumulatieve milieugevolgen zijn onvoldoende onderzocht
- Rechtsgevolgen niet in stand gelaten en niet zelf voorzien; college moet nieuw besluit op bezwaar nemen
Samenvatting
Een vrouw woont in de bedrijfswoning van een intensieve veehouderij in de gemeente Echt-Susteren, waar een boer pluimvee en rundvee houdt. Met dat bedrijf heeft zij niets te maken. Het bestemmingsplan stond niet toe dat zo'n agrarische bedrijfswoning door een buitenstaander wordt bewoond. Daarom vroeg zij in juli 2023 een omgevingsvergunning aan om de woning om te zetten in een plattelandswoning: een voormalige bedrijfswoning die door derden mag worden bewoond. Het college van burgemeester en wethouders verleende die vergunning op 5 juli 2024, samen met een vergunning voor een verbouwing van het dak.
De veehouder op het erf, een melkveehouderij ten noorden van de woning en enkele andere betrokkenen maakten bezwaar. Zij vrezen onder meer dat de bewoonster van een plattelandswoning hun bedrijfsvoering gaat hinderen, en dat zij zelf in een slecht woon- en leefklimaat komt te zitten. Het college verklaarde hun bezwaar op 21 mei 2025 ongegrond, waarna zij in beroep gingen bij de rechtbank Limburg.
Op een aantal punten krijgen zij geen gelijk. Dat de vergunning per ongeluk op naam van de partner van de bewoonster was gesteld, heeft het college hersteld door de beslissing op bezwaar aan haar gemachtigde te sturen. Uit de bouwtekening blijkt ook duidelijk hoe groot de vergunde woning is, en dat toilet en badkamer aanvankelijk niet waren ingetekend maakt de vergunning niet in strijd met het Bouwbesluit.
Op de kern van de zaak gaat het echter mis voor het college. Tussen de vergunning en de beslissing op bezwaar trad in december 2024 het Initieel Omgevingsplan Echt-Susteren in werking, dat het oude bestemmingsplan verving. Bij de heroverweging in bezwaar moet een gemeente uitgaan van het recht dat op dat moment geldt. Het college toetste toch aan de oude regels, en daarmee gebruikte het een verkeerde grondslag. De rechtbank vernietigt de beslissing daarom.
De rechtbank onderzocht daarna of zij de gevolgen van het besluit toch in stand kon laten, omdat het nieuwe plan dezelfde afwijkingsmogelijkheid kent als het oude. Dat kan niet. Het college had volgens de rechtbank ook het leefklimaat in de tuin bij de woning moeten beoordelen, en niet alleen in de woning zelf. Dat de buitenruimte nu vooral als erf en parkeerplaats wordt gebruikt, doet er niet toe, want dat gebruik kan altijd veranderen. De tuin ligt op 6 meter van de stallen van de melkveehouderij. Het college had daarnaast de voorwaarden moeten betrekken die de gemeenteraad in het omgevingsplan stelt aan het omzetten naar een plattelandswoning, waaronder een afstand van minstens 50 meter tussen woning plus tuin en het dichtstbijzijnde dierenverblijf van een ander bedrijf. Die voorwaarden gelden niet rechtstreeks, maar geven aan wat de raad verstaat onder een goede ruimtelijke ordening.
Ook het milieuonderzoek schiet tekort. Er is niet beschreven wat het nieuwe omgevingsplan maximaal toestaat op het pluimveebedrijf, zodat niet te beoordelen is of de onderzochte uitbreidingsscenario's representatief zijn. Voor de twee andere bedrijven in de buurt is helemaal niet onderzocht wat hun uitbreidingsmogelijkheden betekenen voor geur, geluid en luchtkwaliteit bij de woning, ook niet in samenhang.
De rechtbank verklaart het beroep gegrond en vernietigt de beslissing op bezwaar. Zelf de vergunning intrekken doet zij niet, omdat niet vaststaat dat een nieuw besluit anders uitvalt. Het college moet opnieuw op de bezwaren beslissen, het griffierecht van € 385 vergoeden en € 1.868 aan proceskosten betalen.
Betrokken advocaten
mr. D.H.A.S. Gidding
verweerder
mr. N.M. Buddingh-Ubink
vergunninghoudster
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RVS:2025:6180, Raad van State, 17-12-2025, 202303108/1/R4
Raad van State · Bestuursrecht
ECLI:NL:CBB:2025:622, College van Beroep voor het bedrijfsleven, 25-11-2025, 23/648 en 23/1319
College van Beroep voor het bedrijfsleven · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBDHA:2025:20340, Rechtbank Den Haag, 06-11-2025, SGR 23/8407
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Omgevingsrecht
ECLI:NL:RBZWB:2025:7324, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 28-10-2025, AWB 24_6379
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Bestuursrecht; Omgevingsrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank LimburgRechtsgebied
BestuursrechtZaaknummer
ROE 25/1750
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een vrouw uit Kessel fokt aan huis labradoodles onder de bedrijfsnaam 'Capelse Labradoodles'. Omwonenden klaagden bij de gemeente Peel en Maas over geluidsoverlast door de honden. Bij een eerste controle op 17 december 2025 trof een gemeentelijke toezichthouder tien honden en acht puppy's aan in de woning. Bij latere controles op 7 mei en 7 juli 2026 waren dat tien volwassen honden en vier puppy's, en daarna zes volwassen honden en twee puppy's. Op 15 juli 2026 legde het college van burgemeester en wethouders haar een last onder dwangsom op. Zij moest het bedrijfsmatig fokken, houden en verkopen van honden staken door alle honden boven het aantal van zes van het perceel te verwijderen. Daarnaast mocht zij hooguit twee keer per jaar een nestje fokken, waarbij puppy's jonger dan acht weken niet meetellen. Voor elke geconstateerde overtreding per week verbeurt zij € 15.000, tot een maximum van € 60.000. De vrouw maakte bezwaar en vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Limburg om het besluit te schorsen totdat op dat bezwaar is beslist. De voorzieningenrechter vond dat zij een spoedeisend belang had, omdat zij zonder voorziening haar honden moest weghalen voordat op haar bezwaar was beslist. Toch wees hij het verzoek af, omdat het bezwaar volgens hem geen redelijke kans van slagen heeft. Het college mocht aannemen dat de fokkerij in strijd is met het omgevingsplan. Volgens het bestemmingsplan mag bij een woning hooguit 35 m² van de woning en de bijbehorende bouwwerken worden gebruikt voor een beroep of bedrijf aan huis. Het college had aan de hand van de bouwtekeningen uitgelegd dat de woonkamer, de garage en een van de twee kennels daarvoor in gebruik zijn en samen meer dan 35 m² beslaan. Die afmetingen betwistte de vrouw niet, en ze ontkende ook niet dat zij die ruimtes voor de fokkerij gebruikt. Of de fokkerij een bedrijf aan huis is, liet de rechter daarom in het midden: ook als dat zo was, wordt de maximale oppervlakte overschreden. De andere bezwaren van de vrouw slaagden evenmin. De hoogte van de dwangsom is afgestemd op de verkoopprijs per puppy van € 2.600 en het aantal puppy's dat sinds 1 januari 2024 is gefokt, op basis van een verkooplijst die zij zelf overhandigde. Volgens de rechter heeft het college dat voldoende gemotiveerd, en zij onderbouwde niet dat de dwangsom te hoog is. Het college hoeft ook niet te zeggen wanneer het controleert; bij invordering moet het zelf aannemelijk maken dat een dwangsom is verbeurd. Verder is volgens de rechter duidelijk dat zij aan de last voldoet zodra zij het aantal honden terugbrengt tot zes en maximaal twee nestjes per jaar fokt. De voorzieningenrechter wees het verzoek om een voorlopige voorziening af. Griffierecht wordt niet vergoed en het college hoeft de proceskosten niet te betalen. Het oordeel is voorlopig en bindt de rechtbank niet in een eventuele bodemprocedure; hoger beroep of verzet staat niet open.