Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBLIM:2026:10025Strafrecht

Rechtbank spreekt vrouw vrij van bezit van xtc, hasj en ketamine in woning Schinveld — RBLIM:2026:10025

opzettelijk aanwezig hebben van harddrugs, softdrugs en ketamine

Eiser / verzoeker

officier van justitie

VS

Verweerder / gedaagde

verdachte

Rechtbank spreekt de vrouw integraal vrij van het aanwezig en in voorraad hebben van MDMA, hasjiesj, hennep en ketamine, en wijst de vordering tot tenuitvoerlegging van een eerdere voorwaardelijke celstraf van 2 weken af.

  • Politie trof op 5 februari 2026 in een woning in Schinveld MDMA, hasjiesj, hennep en ketamine aan
  • Rechtbank oordeelt dat niet buiten redelijke twijfel vaststaat dat verdachte wetenschap had van de aanwezigheid van de middelen
  • Rijbewijs en paspoort van verdachte in de buurt van de drugs zijn onvoldoende bewijs voor wetenschap of beschikkingsmacht
  • Verdachte integraal vrijgesproken van alle tenlastegelegde feiten
  • Vordering tot tenuitvoerlegging van eerder opgelegde voorwaardelijke gevangenisstraf van 2 weken afgewezen

Samenvatting

Op 5 februari 2026 trof de politie in een woning in Schinveld een grote hoeveelheid verdovende middelen aan: ruim 633 gram MDMA en bijna 120 gram 4-MMC, bijna 450 gram hasjiesj en meer dan 7 kilo hennep, en ruim 1,8 kilo ketamine. Een vrouw die daar die nacht had geslapen, samen met haar partner die eigenaar was van het huis, stond terecht voor het opzettelijk aanwezig hebben van deze middelen en het in voorraad hebben van de ketamine zonder de vereiste registratie.

De officier van justitie vond het niet aannemelijk dat de vrouw niets van de drugs had gemerkt. Volgens de politie lagen de middelen deels open en in het zicht, stonden in een van de slaapkamers de kasten deels open, werd haar paspoort in die kamer aangetroffen en had zij zich in een andere slaapkamer omgekleed waar vrouwelijke verzorgingsproducten lagen. In een nachtkastje met ketamine lag ook haar rijbewijs. Volgens de officier van justitie kon dit alles, samen met aanwijzingen voor dealactiviteiten in en rond de woning en de relatie tussen de vrouw en haar partner, niet anders betekenen dan dat zij wist van de drugs en daarover kon beschikken.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De raadsman van de vrouw bepleitte volledige vrijspraak. Hij wees erop dat voor het aanwezig hebben van verdovende middelen wetenschap van de aanwezigheid en feitelijke macht daarover vereist zijn, en dat het enkele feit dat iemand in een woning verblijft daarvoor niet voldoende is. De vrouw verklaarde dat zij pas op 4 februari 2026 laat in de avond in de woning was aangekomen, had gedoucht en was gaan slapen, zonder iets van drugs te zien of te ruiken. Volgens de raadsman bevatte het dossier bovendien onjuistheden, zoals de bewering dat haar koffer op de slaapkamer stond terwijl deze op foto's in de gang te zien was.

De rechtbank Limburg in Maastricht volgde de verdediging. Van een groot deel van de aangetroffen middelen was niet duidelijk waar deze precies lagen en of ze voor de vrouw zichtbaar waren geweest. Zo bevonden afgesloten sporttassen zich achter een bed buiten het zicht, was een kast met ketamine gesloten en bleek uit foto's van een kast met hennep niet dat de inhoud daarvan zichtbaar was, terwijl ook niet was vastgesteld dat er een hennepgeur waarneembaar was. Dat naast het zakje ketamine in het nachtkastje haar rijbewijs lag, kon volgens de rechtbank niet aantonen dat zij wist wat in dat zakje zat, en ook haar persoonlijke spullen in de woning waren op zichzelf onvoldoende om wetenschap van de drugs aan te nemen. De rechtbank kwam daardoor niet meer toe aan het verweer over onduidelijkheden in de nummering van de onderzochte drugsmonsters.

De rechtbank sprak de vrouw daarom integraal vrij van alle tenlastegelegde feiten. Omdat de officier van justitie ook had gevorderd dat een eerder aan de vrouw opgelegde voorwaardelijke gevangenisstraf van 2 weken alsnog ten uitvoer zou worden gelegd wegens het niet naleven van de algemene voorwaarde om geen nieuwe strafbare feiten te plegen, moest de rechtbank ook die vordering beoordelen. Omdat de vrouw van de nieuwe feiten werd vrijgesproken, kon niet worden vastgesteld dat zij die voorwaarde had overtreden. De rechtbank wees de vordering tot tenuitvoerlegging daarom af en hief het tegen de vrouw geschorste bevel tot voorlopige hechtenis op.

Betrokken advocaten

mr. A.A.T.X. Vonken

verdachte

Vonken & Maessen Strafrecht, MAASTRICHT

113 uitspraken

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Rechtsgebied

Strafrecht

Zaaknummer

03.037624.26, 03.366523.24 (tul)

Procedure

Eerste aanleg - meervoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBLIM:2026:12329
Rechtbank Limburg·
Strafrecht
RBLIM:2026:12323
Rechtbank Limburg·
Strafrecht
Rechtbank legt 12 jaar cel op voor foltering in loods Sittard, vier jaar boven de eis

Op 13 juni 2023 werden vier mannen in een loods in Sittard gegijzeld, vastgebonden en urenlang mishandeld. Drie van hen werden met een gasbrander verbrand. De daders wilden weten waar 1230 kilo cocaïne was gebleven, een partij die in de nacht van 11 op 12 juni uit dezelfde loods was ontvreemd. Voor zijn rol daarin heeft de rechtbank Limburg een man (geboren in 1984) veroordeeld tot 12 jaar gevangenisstraf. De officier van justitie had 8 jaar geëist. De slachtoffers kwamen rond 13.00 uur op afspraak naar de loods. Een van hen, [slachtoffer 1], fungeerde als distributeur van de cocaïne en schatte de waarde van de verdwenen partij op 25 miljoen euro. Hij wist niet dat de politie de cocaïne al in de nacht van de diefstal had onderschept. Vier mannen bonden de slachtoffers vast met tie-wraps en ducttape, namen hun telefoons af en sloegen en schopten hen. Tegen 19.00 uur kwamen twee andere mannen binnen, die vooraf waren aangekondigd als de 'butchers'. Zij brachten brandwonden toe met een gasbrander die kort daarvoor bij een bouwmarkt was gekocht. De slachtoffers werden ook overgoten met bio-ethanol of terpentine, over hun wonden heen. Na ruim tien uur verlieten de daders de loods en bevrijdden de slachtoffers zich. Een van hen vluchtte naakt en zwaar gewond naar buiten. De verdachte ontkende niet dat hij erbij was. Hij zei dat hij pas arriveerde toen de slachtoffers al waren vastgebonden en dat hij alleen boodschappen doorgaf via een telefoon. De rechtbank vond zijn verklaringen niet geloofwaardig. Hij had bij de politie gezegd dat hij zijn eigen telefoons thuis had gelaten, terwijl uit berichten aan zijn vriendin en uit telefoongegevens bleek dat hij wel een Spaanse prepaid telefoon meenam. Pas ter zitting gaf hij dat toe. Volgens de rechtbank paste hij zijn verhaal telkens aan op het moment dat het forensisch bewijs hem inhaalde. Zijn DNA werd aangetroffen op werkhandschoenen, op de dop van een fles bio-ethanol en op een tie-wrap uit een tas die na afloop in een container was gegooid. Verder pasten de slachtoffers' beschrijvingen van 'man 2', een kale, Hollands sprekende man, bij zijn uiterlijk en kleding op camerabeelden. Zij zeiden dat deze man er vanaf het begin bij was. In een afgeluisterd gesprek met zijn vriendin zei de verdachte bovendien dat hij een man had 'ondervraagd met stompen in het gezicht'. De rechtbank oordeelde dat de verdachte medepleger was van de vrijheidsberoving van alle vier de slachtoffers en van het geweld tegen drie van hen. Bij [slachtoffer 3] en [slachtoffer 4] bleef het letsel juridisch onder de grens van zwaar lichamelijk letsel, maar het toegepaste geweld vormde volgens de rechtbank een poging tot zware mishandeling met voorbedachten rade. Bij [slachtoffer 1] was wel sprake van zwaar letsel: een gebroken oogkasbodem, een gebroken neusbeen, een gescheurd trommelvlies en blijvend verminderd zicht. De vierde man, [slachtoffer 2], kreeg alleen klappen in zijn gezicht van de verdachte zelf. Dat was een mishandeling met voorbedachten rade. Bij de straf ging de rechtbank bewust boven de eis uit. Zij noemde het vastbinden, ontkleden en bewerken van weerloze mensen met een gasbrander mensonterend en sadistisch. De feiten speelden zich af in de georganiseerde drugscriminaliteit en wijzen op gewetenloosheid en koud calculeren. De verdachte zag het als een klus en had er volgens de rechtbank een fors bedrag voor ontvangen. Een redelijke-termijnkorting kwam er niet. De termijn van twee jaar werd met 11 maanden overschreden, maar dat vond de rechtbank in zo'n omvangrijke zaak met meer verdachten en getuigenverhoren te billijken. De rechtbank veroordeelde de verdachte tot 12 jaar gevangenisstraf, met aftrek van voorarrest. Zijn verzoek om de voorlopige hechtenis te schorsen wees zij af, onder meer vanwege de maatschappelijke onrust die ontstaat als iemand na zo'n zware straf vrij blijft en de vrees voor herhaling. Ook gelastte zij de tenuitvoerlegging van een voorwaardelijke taakstraf van 60 uren uit 2022.

Rechtbank Limburg·
Strafrecht
RBLIM:2026:12130
Rechtbank Limburg·
Strafrecht
RBLIM:2026:12129
Rechtbank Limburg·
Strafrecht