Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBLIM:2026:10026Strafrecht

Rechtbank wijst onttrekking van kermisattractie met vervalst VIN-nummer af, gelast teruggave — RBLIM:2026:10026

onttrekking aan het verkeer van voertuig met vervalst VIN-nummer

Eiser / verzoeker

officier van justitie

VS

Verweerder / gedaagde

belanghebbende

Rechtbank wijst de vordering tot onttrekking aan het verkeer van de kermisattractie af en gelast de teruggave aan de belanghebbende.

  • Kermisattractie met vervalst VIN-nummer in beslag genomen na aangifte van diefstal door de eigenaar zelf
  • Rechtbank oordeelt dat de vordering formeel op de onjuiste wettelijke grondslag was gebaseerd, maar beoordeelt haar op de juiste grondslag
  • Onderzoek wijst uit dat het spoor naar een mogelijk gestolen trailer met het oorspronkelijke VIN-nummer doodloopt
  • Documenten van de belanghebbende worden echt en betrouwbaar geacht; RDW zal waarschijnlijk het originele VIN-nummer herstellen
  • Vordering tot onttrekking aan het verkeer afgewezen en teruggave van de kermisattractie aan de belanghebbende gelast

Samenvatting

Een man deed melding van diefstal van zijn kermisattractie, een aanhanger met daarop gemonteerde grijpautomaten waarmee hij zijn brood verdiende. Dankzij een GPS-tracker die hij zelf had aangebracht, werd de attractie op 14 april 2024 door de politie aangetroffen in een loods in 's-Gravendeel en in beslag genomen. Bij onderzoek bleek dat het voertuigidentificatienummer (VIN) op beide draaistellen was aangepast: de laatste cijfers waren veranderd van 147 naar 156. De officier van justitie vorderde daarom dat de rechtbank de kermisattractie zou onttrekken aan het verkeer, omdat het ongecontroleerde bezit van een voertuig met een vervalst identificatienummer volgens vaste rechtspraak in strijd is met het algemeen belang.

De man, die als belanghebbende in de procedure was aangemerkt, verzette zich tegen de vordering. Hij overlegde documenten waaruit bleek dat hij de kermisattractie in 2022 te goeder trouw had gekocht van een Franse verkoper, met onder meer een Frans kentekenbewijs, een gelijkvormigheidsattest en een verklaring van de Franse autoriteiten dat het voertuig niet van diefstal afkomstig was. Volgens hem had het aangepaste VIN-nummer niets te maken met enig strafbaar feit en was hij bereid de RDW te laten verzoeken het oorspronkelijke nummer opnieuw in te slaan. Ook voerde hij aan dat de grijpautomaten die op de trailer waren gemonteerd, samen met munten en pluche prijzen, een zelfstandig eigendom vormden dat niets met het VIN-nummer van het chassis te maken had.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De rechtbank Limburg in Maastricht, zittinghoudend in Maastricht, stelde eerst vast dat zij bevoegd was omdat de man aangifte had gedaan in Weert, en dat de officier van justitie ontvankelijk was in de vordering omdat hij had toegezegd de man niet te zullen vervolgen voor het bezit van de trailer. Verder constateerde de rechtbank dat de vordering formeel op de verkeerde wettelijke grondslag was gestoeld, omdat de man nooit als verdachte was aangemerkt, maar beoordeelde de vordering vervolgens inhoudelijk op de juiste grondslag.

Uit onderzoek bleek dat het VIN-nummer met de eindcijfers 147 hoorde bij een trailer die vanaf 2001 stond geregistreerd op naam van een Franse vrouw die desgevraagd verklaarde nooit een kermisattractie te hebben gehad en nooit iets aan iemand in Nederland te hebben verkocht. Het spoor naar een mogelijk gestolen trailer met dat nummer liep daarmee dood. De rechtbank had geen reden om te twijfelen aan de echtheid van de door de man overgelegde documenten, en ook forensisch onderzoek had geen valsheidskenmerken in die documenten aangetroffen. Onder verwijzing naar een arrest van de Hoge Raad uit 2006, waarin de stelregel dat elk voertuig met een vervalst VIN-nummer moet worden onttrokken aan het verkeer werd genuanceerd, oordeelde de rechtbank dat aannemelijk is dat de RDW het oorspronkelijke VIN-nummer weer zal inslaan en dat de kermisattractie daarom geen voorwerp is waarvan het ongecontroleerde bezit in strijd is met de wet of het algemeen belang.

Omdat de wet niet uitdrukkelijk regelt wat er met een voorwerp moet gebeuren als een vordering tot onttrekking wordt afgewezen, moest de rechtbank ook beslissen of zij een last tot teruggave kon geven. Zij deed dat wel, mede omdat een eerder door de man ingediend klaagschrift over de inbeslagname destijds ongegrond was verklaard en de termijn om opnieuw zo'n klaagschrift in te dienen inmiddels was verstreken, zodat hij anders zonder verhaal zou blijven.

De rechtbank wees de vordering van de officier van justitie tot onttrekking aan het verkeer van de kermisattractie af en gelastte de teruggave van de attractie aan de man.

Betrokken advocaten

mr. L. de Leon

belanghebbende

Advocatenkantoor De Leon, UTRECHT

380 uitspraken

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Rechtsgebied

Strafrecht

Zaaknummer

26-005699

Procedure

Rekestprocedure

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBLIM:2026:12329
Rechtbank Limburg·
Strafrecht
RBLIM:2026:12323
Rechtbank Limburg·
Strafrecht
Rechtbank legt 12 jaar cel op voor foltering in loods Sittard, vier jaar boven de eis

Op 13 juni 2023 werden vier mannen in een loods in Sittard gegijzeld, vastgebonden en urenlang mishandeld. Drie van hen werden met een gasbrander verbrand. De daders wilden weten waar 1230 kilo cocaïne was gebleven, een partij die in de nacht van 11 op 12 juni uit dezelfde loods was ontvreemd. Voor zijn rol daarin heeft de rechtbank Limburg een man (geboren in 1984) veroordeeld tot 12 jaar gevangenisstraf. De officier van justitie had 8 jaar geëist. De slachtoffers kwamen rond 13.00 uur op afspraak naar de loods. Een van hen, [slachtoffer 1], fungeerde als distributeur van de cocaïne en schatte de waarde van de verdwenen partij op 25 miljoen euro. Hij wist niet dat de politie de cocaïne al in de nacht van de diefstal had onderschept. Vier mannen bonden de slachtoffers vast met tie-wraps en ducttape, namen hun telefoons af en sloegen en schopten hen. Tegen 19.00 uur kwamen twee andere mannen binnen, die vooraf waren aangekondigd als de 'butchers'. Zij brachten brandwonden toe met een gasbrander die kort daarvoor bij een bouwmarkt was gekocht. De slachtoffers werden ook overgoten met bio-ethanol of terpentine, over hun wonden heen. Na ruim tien uur verlieten de daders de loods en bevrijdden de slachtoffers zich. Een van hen vluchtte naakt en zwaar gewond naar buiten. De verdachte ontkende niet dat hij erbij was. Hij zei dat hij pas arriveerde toen de slachtoffers al waren vastgebonden en dat hij alleen boodschappen doorgaf via een telefoon. De rechtbank vond zijn verklaringen niet geloofwaardig. Hij had bij de politie gezegd dat hij zijn eigen telefoons thuis had gelaten, terwijl uit berichten aan zijn vriendin en uit telefoongegevens bleek dat hij wel een Spaanse prepaid telefoon meenam. Pas ter zitting gaf hij dat toe. Volgens de rechtbank paste hij zijn verhaal telkens aan op het moment dat het forensisch bewijs hem inhaalde. Zijn DNA werd aangetroffen op werkhandschoenen, op de dop van een fles bio-ethanol en op een tie-wrap uit een tas die na afloop in een container was gegooid. Verder pasten de slachtoffers' beschrijvingen van 'man 2', een kale, Hollands sprekende man, bij zijn uiterlijk en kleding op camerabeelden. Zij zeiden dat deze man er vanaf het begin bij was. In een afgeluisterd gesprek met zijn vriendin zei de verdachte bovendien dat hij een man had 'ondervraagd met stompen in het gezicht'. De rechtbank oordeelde dat de verdachte medepleger was van de vrijheidsberoving van alle vier de slachtoffers en van het geweld tegen drie van hen. Bij [slachtoffer 3] en [slachtoffer 4] bleef het letsel juridisch onder de grens van zwaar lichamelijk letsel, maar het toegepaste geweld vormde volgens de rechtbank een poging tot zware mishandeling met voorbedachten rade. Bij [slachtoffer 1] was wel sprake van zwaar letsel: een gebroken oogkasbodem, een gebroken neusbeen, een gescheurd trommelvlies en blijvend verminderd zicht. De vierde man, [slachtoffer 2], kreeg alleen klappen in zijn gezicht van de verdachte zelf. Dat was een mishandeling met voorbedachten rade. Bij de straf ging de rechtbank bewust boven de eis uit. Zij noemde het vastbinden, ontkleden en bewerken van weerloze mensen met een gasbrander mensonterend en sadistisch. De feiten speelden zich af in de georganiseerde drugscriminaliteit en wijzen op gewetenloosheid en koud calculeren. De verdachte zag het als een klus en had er volgens de rechtbank een fors bedrag voor ontvangen. Een redelijke-termijnkorting kwam er niet. De termijn van twee jaar werd met 11 maanden overschreden, maar dat vond de rechtbank in zo'n omvangrijke zaak met meer verdachten en getuigenverhoren te billijken. De rechtbank veroordeelde de verdachte tot 12 jaar gevangenisstraf, met aftrek van voorarrest. Zijn verzoek om de voorlopige hechtenis te schorsen wees zij af, onder meer vanwege de maatschappelijke onrust die ontstaat als iemand na zo'n zware straf vrij blijft en de vrees voor herhaling. Ook gelastte zij de tenuitvoerlegging van een voorwaardelijke taakstraf van 60 uren uit 2022.

Rechtbank Limburg·
Strafrecht
RBLIM:2026:12130
Rechtbank Limburg·
Strafrecht
RBLIM:2026:12129
Rechtbank Limburg·
Strafrecht