Chauffeur bij politiebabbeltruc in Venlo krijgt 6 maanden cel plus 6 maanden oude straf — RBLIM:2026:10384
oplichting van ouderen via politiebabbeltruc
Eiser / verzoeker
officier van justitie (Openbaar Ministerie)
Verweerder / gedaagde
verdachte
Verdachte veroordeeld tot 6 maanden onvoorwaardelijke gevangenisstraf; daarnaast moet een eerder voorwaardelijk opgelegde gevangenisstraf van 6 maanden ten uitvoer worden gelegd.
- De verklaringen van de medeverdachte zijn bruikbaar als bewijs omdat ze op diverse punten steun vinden in ander bewijs.
- Het scenario dat de verdachte niets wist en alleen de vrouw wilde versieren acht de rechtbank buitengewoon onaannemelijk.
- Als chauffeur en tussenpersoon tussen bellers en de nepagent had de verdachte een wezenlijke rol en is hij medepleger.
- Het plegen van de feiten tijdens een proeftijd en het gericht benaderen van oudere vrouwen leiden tot een onvoorwaardelijke straf en volledige tenuitvoerlegging.
Samenvatting
Een 91-jarige vrouw in Venlo werd op 15 oktober 2025 rond twee uur 's middags gebeld door een man die zei dat hij van de politie was. Er waren twee mensen aangehouden die sieraden hadden gestolen, en er zou zo een echte agent langskomen om haar te waarschuwen. Hij gaf haar een code waarmee zij die agent kon herkennen. Bijna twee uur later stond er een jonge vrouw aan de deur die zich voorstelde als politieagent in burger en de code noemde. Zij fotografeerde sieraden, geld en de meterkast, hielp de oude vrouw twee gouden kettingen af te doen, waaronder een aandenken aan haar moeder, en vertrok ermee. Een dag later bleken ook een gouden armband van haar overleden zus en een gouden ring verdwenen. Dezelfde middag probeerde de jonge vrouw het met dezelfde code bij een ander ouder echtpaar in Venlo, maar de man van het huis stuurde haar weg.
Die avond hield de politie bij een toerit van de N279 een auto aan die meer dan 50 kilometer per uur te hard reed. Achter het stuur zat een in 2004 geboren man, naast hem de jonge vrouw. Hij raakte zijn rijbewijs kwijt. De meervoudige strafkamer van de rechtbank Limburg in Maastricht behandelde zijn zaak op 15 september 2026. De officier van justitie zag hem als medepleger van de oplichting en de poging daartoe; de verdediging vond dat er geen bewijs was dat hij van de oplichting wist.
De rechtbank vond de verklaringen van de medeverdachte, die bij haar verhoren minderjarig was, bruikbaar als bewijs. Zij had volgens de rechtbank niet het achterste van haar tong laten zien over haar eigen rol, maar haar verklaringen vonden steun in ander bewijs. Zij verklaarde dat de adressen en de code via de man binnenkwamen, dat ze samen vanuit Den Haag naar Venlo waren gereden en dat een McDonald's in Venlo hun uitvalsbasis was. Onderzoek van zijn telefoon plaatste hem die middag in de buurt van dat filiaal, en ter zitting zei hij zelf dat al besproken was dat ze naar Venlo gingen.
De man stelde dat hij de vrouw probeerde te versieren en door haar was belazerd. De rechtbank geloofde dat niet. Het bewijs liet zien dat hij overal van wist, en het was volgens de rechtbank uiterst onwaarschijnlijk dat een groep die oudere mensen wil oplichten de rol van chauffeur zou overlaten aan het toeval van een jongen die toevallig wilde meerijden. Hij was niet alleen chauffeur maar ook de tussenpersoon tussen de bellers en de vrouw aan de deur. Daarmee had hij een wezenlijke rol en was hij medepleger.
De officier van justitie eiste 8 maanden gevangenisstraf. De rechtbank rekende de man zwaar aan dat juist oudere vrouwen het doelwit waren, dat het slachtoffer sieraden met grote emotionele waarde kwijt is en sindsdien niemand meer vertrouwt, ook niet de echte politie. Hij pleegde de feiten bovendien terwijl hij in een proeftijd liep van een voorwaardelijke straf van zes maanden, en ook het lopende contact met de reclassering had hem niet weerhouden. Bijzondere voorwaarden zag de rechtbank daarom niet zitten, en zij paste het volwassenenstrafrecht toe.
De rechtbank veroordeelde de man voor medeplegen van oplichting en van poging tot oplichting tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van 6 maanden, met aftrek van het voorarrest. Daarnaast wees zij de vordering tot tenuitvoerlegging toe, zodat ook de voorwaardelijke gevangenisstraf van 6 maanden uit een vonnis van de rechtbank Den Haag van 13 juni 2024 alsnog moet worden uitgezeten.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBDHA:2025:25911, Rechtbank Den Haag, 05-12-2025, C/09/668765 / FA RK 24-4665
Rechtbank Den Haag · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
ECLI:NL:RBNHO:2025:14296, Rechtbank Noord-Holland, 05-12-2025, 15.138764.24
Rechtbank Noord-Holland · Strafrecht
ECLI:NL:RBDHA:2025:23794, Rechtbank Den Haag, 04-12-2025, 09-230033-24
Rechtbank Den Haag · Strafrecht
ECLI:NL:RBMNE:2025:6449, Rechtbank Midden-Nederland, 01-12-2025, 16-300281-22
Rechtbank Midden-Nederland · Strafrecht; Materieel Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank LimburgRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
03.082507.26
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 13 juni 2023 werden vier mannen in een loods in Sittard gegijzeld, vastgebonden en urenlang mishandeld. Drie van hen werden met een gasbrander verbrand. De daders wilden weten waar 1230 kilo cocaïne was gebleven, een partij die in de nacht van 11 op 12 juni uit dezelfde loods was ontvreemd. Voor zijn rol daarin heeft de rechtbank Limburg een man (geboren in 1984) veroordeeld tot 12 jaar gevangenisstraf. De officier van justitie had 8 jaar geëist. De slachtoffers kwamen rond 13.00 uur op afspraak naar de loods. Een van hen, [slachtoffer 1], fungeerde als distributeur van de cocaïne en schatte de waarde van de verdwenen partij op 25 miljoen euro. Hij wist niet dat de politie de cocaïne al in de nacht van de diefstal had onderschept. Vier mannen bonden de slachtoffers vast met tie-wraps en ducttape, namen hun telefoons af en sloegen en schopten hen. Tegen 19.00 uur kwamen twee andere mannen binnen, die vooraf waren aangekondigd als de 'butchers'. Zij brachten brandwonden toe met een gasbrander die kort daarvoor bij een bouwmarkt was gekocht. De slachtoffers werden ook overgoten met bio-ethanol of terpentine, over hun wonden heen. Na ruim tien uur verlieten de daders de loods en bevrijdden de slachtoffers zich. Een van hen vluchtte naakt en zwaar gewond naar buiten. De verdachte ontkende niet dat hij erbij was. Hij zei dat hij pas arriveerde toen de slachtoffers al waren vastgebonden en dat hij alleen boodschappen doorgaf via een telefoon. De rechtbank vond zijn verklaringen niet geloofwaardig. Hij had bij de politie gezegd dat hij zijn eigen telefoons thuis had gelaten, terwijl uit berichten aan zijn vriendin en uit telefoongegevens bleek dat hij wel een Spaanse prepaid telefoon meenam. Pas ter zitting gaf hij dat toe. Volgens de rechtbank paste hij zijn verhaal telkens aan op het moment dat het forensisch bewijs hem inhaalde. Zijn DNA werd aangetroffen op werkhandschoenen, op de dop van een fles bio-ethanol en op een tie-wrap uit een tas die na afloop in een container was gegooid. Verder pasten de slachtoffers' beschrijvingen van 'man 2', een kale, Hollands sprekende man, bij zijn uiterlijk en kleding op camerabeelden. Zij zeiden dat deze man er vanaf het begin bij was. In een afgeluisterd gesprek met zijn vriendin zei de verdachte bovendien dat hij een man had 'ondervraagd met stompen in het gezicht'. De rechtbank oordeelde dat de verdachte medepleger was van de vrijheidsberoving van alle vier de slachtoffers en van het geweld tegen drie van hen. Bij [slachtoffer 3] en [slachtoffer 4] bleef het letsel juridisch onder de grens van zwaar lichamelijk letsel, maar het toegepaste geweld vormde volgens de rechtbank een poging tot zware mishandeling met voorbedachten rade. Bij [slachtoffer 1] was wel sprake van zwaar letsel: een gebroken oogkasbodem, een gebroken neusbeen, een gescheurd trommelvlies en blijvend verminderd zicht. De vierde man, [slachtoffer 2], kreeg alleen klappen in zijn gezicht van de verdachte zelf. Dat was een mishandeling met voorbedachten rade. Bij de straf ging de rechtbank bewust boven de eis uit. Zij noemde het vastbinden, ontkleden en bewerken van weerloze mensen met een gasbrander mensonterend en sadistisch. De feiten speelden zich af in de georganiseerde drugscriminaliteit en wijzen op gewetenloosheid en koud calculeren. De verdachte zag het als een klus en had er volgens de rechtbank een fors bedrag voor ontvangen. Een redelijke-termijnkorting kwam er niet. De termijn van twee jaar werd met 11 maanden overschreden, maar dat vond de rechtbank in zo'n omvangrijke zaak met meer verdachten en getuigenverhoren te billijken. De rechtbank veroordeelde de verdachte tot 12 jaar gevangenisstraf, met aftrek van voorarrest. Zijn verzoek om de voorlopige hechtenis te schorsen wees zij af, onder meer vanwege de maatschappelijke onrust die ontstaat als iemand na zo'n zware straf vrij blijft en de vrees voor herhaling. Ook gelastte zij de tenuitvoerlegging van een voorwaardelijke taakstraf van 60 uren uit 2022.