Bezoeker van drugspand in Amstenrade krijgt 210 dagen cel voor meer dan een kilo heroïne — RBLIM:2026:10453
aanwezig hebben van harddrugs in een drugspand (Opiumwet) en tenuitvoerlegging voorwaardelijke straffen
Eiser / verzoeker
officier van justitie (Openbaar Ministerie)
Verweerder / gedaagde
verdachte (aanwezige in drugspand)
Verdachte veroordeeld tot 210 dagen gevangenisstraf waarvan 113 voorwaardelijk voor het aanwezig hebben van 68,65 gram cocaïne en 1.084,84 gram heroïne; vrijspraak van bewerken en handel.
- Vrijspraak van bewerken en verhandelen: geen concrete aanwijzingen dat de verdachte zelf iets met de drugs deed of wist van de productiekamer.
- Wie minstens een uur naast openlijk liggende drugs verblijft, heeft daarvan wetenschap en kan erover beschikken; dat is aanwezig hebben, ook zonder eigendom.
- Medeplegen is niet bewezen, omdat niet bleek van actieve, bewuste samenwerking tussen de aanwezigen.
- De rechtbank legt meer op dan de geëiste zes maanden, maar beperkt het onvoorwaardelijke deel tot het voorarrest vanwege de positieve wending in het leven van de verdachte.
- Eerdere voorwaardelijke straffen worden deels tenuitgevoerd, deels omgezet in een taakstraf van 120 uur of verlengd met een jaar proeftijd.
Samenvatting
Op zaterdag 13 juli 2024 viel de politie een woning in Amstenrade binnen. Toen de voordeur toevallig openging, zagen de agenten zeven mannen in de open keuken en woonkamer zitten, met vlak achter hen een tafel vol sealzakjes, weegschalen en zakjes wit poeder. Op de salontafel lag een geperst blok van meer dan een kilo heroïne. In de woning was ook een aparte productiekamer ingericht voor het bewerken van harddrugs, met mondkapjes, handschoenen en verpakkingsmateriaal. In totaal ging het volgens de tenlastelegging om ongeveer 70 gram cocaïne en meer dan 3 kilo heroïne. Alle zeven aanwezigen werden aangehouden, onder wie een man geboren in 2002.
De man werd verdacht van het samen met anderen bewerken, verkopen of vervoeren van die drugs en van het samen aanwezig hebben ervan. Hij verklaarde dat hij op bezoek was en alleen in de woonkamer was geweest. De rechtbank Limburg behandelde zijn zaak op 9 september 2026, tegelijk met die van de zes medeverdachten.
Van het bewerken en verhandelen van de drugs sprak de rechtbank hem vrij, net als de officier van justitie en de verdediging hadden gevraagd. De man wist wel van de drugs op tafel, maar er waren geen concrete aanwijzingen dat hij zelf iets met die drugs had gedaan. Ook was niet gebleken dat hij wist wat er in de productiekamer achterin de woning lag of gebeurde.
Voor de drugs in de woonkamer lag dat anders. Een agent die de woning observeerde, zag dat vanaf 14.30 uur niemand de woning verliet of binnenkwam, op twee medeverdachten na. De man was dus minstens een uur binnen voordat de politie om 15.36 uur binnenviel. Een medeverdachte verklaarde dat hij bij binnenkomst direct een blok hasj op de salontafel en een weegschaal met drugs op de grote tafel zag liggen. Toen de politie binnenkwam, stond de man bij die hoge tafel, met de drugs in het zicht en binnen handbereik. Volgens vaste rechtspraak van de Hoge Raad is dat genoeg: wie weet van de drugs en erover kan beschikken, heeft ze aanwezig, ook als ze niet van hem zijn. De rechtbank vond wel niet bewezen dat hij dat samen met anderen deed, omdat niet bleek dat de aanwezigen actief samenwerkten. Bewezen werd dat hij 68,65 gram cocaïne en 1.084,84 gram heroïne aanwezig had.
De officier van justitie eiste zes maanden gevangenisstraf. De rechtbank woog zwaar dat de woning een echt drugspand was en dat de man meerdere keren eerder voor soortgelijke feiten was veroordeeld, terwijl hij nog in meerdere proeftijden liep. Daar stond tegenover dat zijn leven sinds de schorsing van zijn voorarrest een andere kant op is gegaan: hij heeft een vaste woning en een goedbetaalde baan, is vader geworden, heeft afstand genomen van zijn oude omgeving en gebruikt naar eigen zeggen geen drugs meer. Detentie zou dat doorkruisen. Een taakstraf vond de rechtbank bij deze hoeveelheden niet passend. De redelijke termijn was met meer dan twee maanden overschreden, maar gezien de zaak met zeven verdachten liet de rechtbank het bij die vaststelling.
De rechtbank veroordeelde de man tot 210 dagen gevangenisstraf, waarvan 113 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar. Het onvoorwaardelijke deel valt samen met de 97 dagen die hij al in voorarrest zat, en het bevel tot voorlopige hechtenis werd opgeheven. Daarnaast moet hij een eerder voorwaardelijk opgelegde taakstraf van 70 uur alsnog verrichten, en wordt een voorwaardelijke maand cel omgezet in een taakstraf van 120 uur. De proeftijd van een eerdere voorwaardelijke straf van vijf maanden wordt met een jaar verlengd. Het in beslag genomen bedrag van € 620 krijgt hij terug.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBLIM:2026:1124, Rechtbank Limburg, 03-02-2026, 03.125386.23
Rechtbank Limburg · Strafrecht
ECLI:NL:RBLIM:2025:11261, Rechtbank Limburg, 14-11-2025, 03.219340.24
Rechtbank Limburg · Strafrecht
ECLI:NL:RBLIM:2025:10991, Rechtbank Limburg, 07-11-2025, 03.130697.24, 03.056071.23 en 15.231195.23 (vtvv)
Rechtbank Limburg · Strafrecht
ECLI:NL:RBAMS:2025:8441, Rechtbank Amsterdam, 06-11-2025, 13/222461-25
Rechtbank Amsterdam · Strafrecht; Europees Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank LimburgRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
03.227213-24
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een man uit Landgraaf paste regelmatig op zijn buurmeisje, dat destijds zeven jaar oud was. In 2025 trof de politie op zijn telefoon vijf filmpjes aan, opgenomen in juni en juli 2022 met een webcam in zijn woonkamer. Daarop is te zien hoe hij het meisje op de bank betast aan haar benen, haar schaamstreek en haar blote buik. Op een van de beelden zegt het kind duidelijk 'nee'. De man bekende dat hij op de beelden te zien is en dat ze in zijn woonkamer zijn gemaakt. De rechtbank Limburg, zittingsplaats Maastricht, achtte ontucht met een minderjarige wettig en overtuigend bewezen. Het subsidiair ten laste gelegde feit, ontucht met een kind dat aan zijn zorg was toevertrouwd, hoefde de rechtbank niet meer te beoordelen. Wel woog de rechtbank bij de strafmaat mee dat het meisje wel aan zijn zorg en waakzaamheid was toevertrouwd. De verdachte schond daarmee het vertrouwen van het kind en van haar moeder, die haar dochter veilig achterliet als zij werkte. De officier van justitie eiste 18 maanden gevangenisstraf, waarvan 3 maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van 5 jaar. Ze wees op de vertrouwensrelatie, de dwang richting het meisje en het filmen van de handelingen. De verdediging wees op de kwetsbaarheid en psychische problematiek van de man, die in behandeling is bij een psycholoog. Hij moest zijn woning verlaten, werd mishandeld en heeft geen sociaal netwerk meer. De raadsvrouw vroeg om een straf waarvan het onvoorwaardelijke deel gelijk is aan het voorarrest, plus een taakstraf van 60 uur. De rechtbank vond een andere straf dan gevangenisstraf niet passend. Zij hield rekening met de ernst van de feiten en de gevolgen voor het meisje, dat geslotener en angstig is geworden en niet alleen naar buiten durft. Ook woog mee dat de man zich naar eigen zeggen niets herinnert, geen verantwoordelijkheid neemt en geen inlevingsvermogen toont. Daarnaast stuurde hij het meisje manipulatieve berichten waarin hij haar verantwoordelijk maakte voor zijn gemoedstoestand, nadat zij afstand van hem had genomen. Vanwege zijn persoonlijke omstandigheden maakte de rechtbank een deel van de straf voorwaardelijk. De rechtbank veroordeelde de man tot 9 maanden gevangenisstraf, waarvan 6 maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van 3 jaar en aftrek van het voorarrest. De bijzondere voorwaarden uit het reclasseringsadvies gelden: meldplicht, ambulante behandeling, een contactverbod met het meisje en een ander kind, een locatieverbod voor de gemeente Landgraaf, het vermijden van contact met minderjarigen en van bepaalde digitale omgevingen. De rechtbank adviseert de reclassering om deelname aan het COSA-traject te realiseren, een vrijwillig traject met een netwerk van vrijwilligers rond de verdachte. Van de gevorderde € 3.029,07 aan schadevergoeding wees de rechtbank € 2.500 immateriële schade toe, met wettelijke rente vanaf 1 juli 2022. De gevorderde materiële schade bestond uit proceskosten en werd daarom afgewezen. Een eventuele uitkering van het Schadefonds Geweldsmisdrijven komt niet in mindering op de vordering. De man moet ook € 506 proceskosten betalen en krijgt de schadevergoedingsmaatregel van € 2.500 opgelegd, met 25 dagen gijzeling als verhaal niet lukt. Zijn telefoon is onttrokken aan het verkeer.
Een man uit Venlo filmde twee achterneefjes heimelijk in zijn badkamer. De jongens logeerden regelmatig bij hem en hij paste vaak op hen. Hij verborg een oude mobiele telefoon in een doos en nam op wanneer ze gingen douchen. De beelden van hun onderlichaam bewerkte hij en sloeg hij op meerdere gegevensdragers op. Toen hij de telefoon aan een van de jongens gaf, werd die op dertienjarige leeftijd geconfronteerd met de filmpjes, die in een verborgen map stonden. De rechtbank Limburg, zittingsplaats Roermond, veroordeelde de man op 10 november 2026. Hij werd schuldig bevonden aan drie feiten. Het eerste is het vervaardigen en bezitten van kinderporno van de twee jongens in de periode van 5 februari 2023 tot en met 17 juni 2025. Het tweede is het bezit van kinderpornografisch materiaal over een periode van ongeveer acht jaar, vanaf 4 maart 2017. Het gaat om 74 afbeeldingen, ook de beelden die hij zelf van zijn achterneefjes had gemaakt. Het derde feit is de aanranding van een van de jongens, die destijds 13 jaar oud was. Omdat de Wet seksuele misdrijven op 1 juli 2024 inging, splitste de rechtbank de eerste twee feiten in een periode voor en een periode na die datum. Over de aanranding was de verdediging het niet eens met bewezenverklaring. De man had de handeling bekend en ook in zijn dagboek beschreven, maar de raadsman bepleitte vrijspraak, omdat er geen bewijs uit een onafhankelijke bron was dat zijn verklaring ondersteunde. De wet staat niet toe dat het bewijs alleen op de verklaring van de verdachte rust. De rechtbank vond voldoende steunbewijs. De moeder van de jongens verklaarde dat haar zoon al jaren meerdere keren per week bij de man sliep, ook in 2025. De man had zelf verklaard dat hij seksueel is aangetrokken tot jongens in de beginnende puberteit. De aanranding viel in dezelfde periode als het heimelijk filmen van de jongens, en de rechtbank beoordeelde beide feiten in onderling verband. Bij de straf woog de rechtbank de ernst van de feiten zwaar. De man heeft misbruik gemaakt van zijn positie als oppas en logeeroom en het vertrouwen van de jongens en hun moeder ernstig geschaad. Een taakstraf, zoals de verdediging bepleitte, vond de rechtbank niet passend. Wel hield de rechtbank rekening met de proceshouding van de man. Hij bekende van meet af aan en zocht zelf behandeling. Een psycholoog stelde bij hem een persoonlijkheidsstoornis met borderline en narcistische trekken vast, maar rekende hem de feiten volledig toe. De reclassering schat in dat er een zeker recidiverisico is en adviseert behandeling binnen een forensisch kader. Die behandeling loopt al bij De Rooyse Wissel. De rechtbank legde een gevangenisstraf van 12 maanden op, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 5 jaar. De tijd in voorarrest gaat eraf. De officier van justitie had 30 maanden geëist, waarvan 6 voorwaardelijk. Aan het voorwaardelijke deel zijn bijzondere voorwaarden verbonden: een meldplicht bij de reclassering, ambulante behandeling, een contactverbod met beide jongens en het vermijden van digitale omgevingen waar seksueel kindermisbruik voorkomt, met controle van digitale apparaten door de reclassering. De schorsing van de voorlopige hechtenis blijft doorlopen. Beide jongens hadden zich als benadeelde partij gevoegd. Een van hen vroeg € 6.500 aan immateriële schade en kreeg € 2.500 toegewezen. De ander vroeg € 4.000 en kreeg € 1.500. Voor het overige zijn ze niet-ontvankelijk en kunnen ze zich tot de burgerlijke rechter wenden. De man moet de bedragen betalen met wettelijke rente vanaf 17 juni 2025. De rechtbank legde daarnaast schadevergoedingsmaatregelen op, waarbij het CJIB int en bij niet-betaling gijzeling van 25 en 15 dagen kan volgen.
Op 13 juni 2023 werden vier mannen in een loods in Sittard gegijzeld, vastgebonden en urenlang mishandeld. Drie van hen werden met een gasbrander verbrand. De daders wilden weten waar 1230 kilo cocaïne was gebleven, een partij die in de nacht van 11 op 12 juni uit dezelfde loods was ontvreemd. Voor zijn rol daarin heeft de rechtbank Limburg een man (geboren in 1984) veroordeeld tot 12 jaar gevangenisstraf. De officier van justitie had 8 jaar geëist. De slachtoffers kwamen rond 13.00 uur op afspraak naar de loods. Een van hen, [slachtoffer 1], fungeerde als distributeur van de cocaïne en schatte de waarde van de verdwenen partij op 25 miljoen euro. Hij wist niet dat de politie de cocaïne al in de nacht van de diefstal had onderschept. Vier mannen bonden de slachtoffers vast met tie-wraps en ducttape, namen hun telefoons af en sloegen en schopten hen. Tegen 19.00 uur kwamen twee andere mannen binnen, die vooraf waren aangekondigd als de 'butchers'. Zij brachten brandwonden toe met een gasbrander die kort daarvoor bij een bouwmarkt was gekocht. De slachtoffers werden ook overgoten met bio-ethanol of terpentine, over hun wonden heen. Na ruim tien uur verlieten de daders de loods en bevrijdden de slachtoffers zich. Een van hen vluchtte naakt en zwaar gewond naar buiten. De verdachte ontkende niet dat hij erbij was. Hij zei dat hij pas arriveerde toen de slachtoffers al waren vastgebonden en dat hij alleen boodschappen doorgaf via een telefoon. De rechtbank vond zijn verklaringen niet geloofwaardig. Hij had bij de politie gezegd dat hij zijn eigen telefoons thuis had gelaten, terwijl uit berichten aan zijn vriendin en uit telefoongegevens bleek dat hij wel een Spaanse prepaid telefoon meenam. Pas ter zitting gaf hij dat toe. Volgens de rechtbank paste hij zijn verhaal telkens aan op het moment dat het forensisch bewijs hem inhaalde. Zijn DNA werd aangetroffen op werkhandschoenen, op de dop van een fles bio-ethanol en op een tie-wrap uit een tas die na afloop in een container was gegooid. Verder pasten de slachtoffers' beschrijvingen van 'man 2', een kale, Hollands sprekende man, bij zijn uiterlijk en kleding op camerabeelden. Zij zeiden dat deze man er vanaf het begin bij was. In een afgeluisterd gesprek met zijn vriendin zei de verdachte bovendien dat hij een man had 'ondervraagd met stompen in het gezicht'. De rechtbank oordeelde dat de verdachte medepleger was van de vrijheidsberoving van alle vier de slachtoffers en van het geweld tegen drie van hen. Bij [slachtoffer 3] en [slachtoffer 4] bleef het letsel juridisch onder de grens van zwaar lichamelijk letsel, maar het toegepaste geweld vormde volgens de rechtbank een poging tot zware mishandeling met voorbedachten rade. Bij [slachtoffer 1] was wel sprake van zwaar letsel: een gebroken oogkasbodem, een gebroken neusbeen, een gescheurd trommelvlies en blijvend verminderd zicht. De vierde man, [slachtoffer 2], kreeg alleen klappen in zijn gezicht van de verdachte zelf. Dat was een mishandeling met voorbedachten rade. Bij de straf ging de rechtbank bewust boven de eis uit. Zij noemde het vastbinden, ontkleden en bewerken van weerloze mensen met een gasbrander mensonterend en sadistisch. De feiten speelden zich af in de georganiseerde drugscriminaliteit en wijzen op gewetenloosheid en koud calculeren. De verdachte zag het als een klus en had er volgens de rechtbank een fors bedrag voor ontvangen. Een redelijke-termijnkorting kwam er niet. De termijn van twee jaar werd met 11 maanden overschreden, maar dat vond de rechtbank in zo'n omvangrijke zaak met meer verdachten en getuigenverhoren te billijken. De rechtbank veroordeelde de verdachte tot 12 jaar gevangenisstraf, met aftrek van voorarrest. Zijn verzoek om de voorlopige hechtenis te schorsen wees zij af, onder meer vanwege de maatschappelijke onrust die ontstaat als iemand na zo'n zware straf vrij blijft en de vrees voor herhaling. Ook gelastte zij de tenuitvoerlegging van een voorwaardelijke taakstraf van 60 uren uit 2022.