Rechtbank dwingt gemeente begeleiding snel te hervatten — RBLIM:2026:1579
Wmo-begeleiding / eenzijdige zorgbeëindiging / voorlopige voorziening bestuursrecht
Eiser / verzoeker
Verzoeker (inwoner van Sittard)
Verweerder / gedaagde
College van burgemeester en wethouders van de gemeente Sittard-Geleen
De voorzieningenrechter wijst het verzoek toe en verplicht de gemeente binnen twee weken een zorgaanbieder te vinden die de geïndiceerde begeleiding aan verzoeker biedt.
- Gemeente stopte ambulante begeleiding per direct op verzoek van zorgaanbieder Levanto, zonder deugdelijke onderbouwing van gestelde grensoverschrijdende incidenten
- Verzoeker heeft een euthanasiewens en is afhankelijk van begeleiding; zijn indicatie van 180 minuten per week staat niet ter discussie
- Gemeente volgde eigen protocol voor zorgweigering en eenzijdige zorgbeëindiging niet
- Voorzieningenrechter heeft grote twijfel over rechtmatigheid van het bestreden besluit en treft voorlopige voorziening
Samenvatting
Een inwoner van Sittard heeft met succes een voorlopige voorziening afgedwongen bij de rechtbank Limburg, nadat de gemeente zijn ambulante begeleiding per 23 december 2025 plotseling had stopgezet. De man, die kampt met een ernstige hulpvraag en een euthanasiewens, was afhankelijk van wekelijkse begeleiding op grond van de Wet maatschappelijk ondersteuning (Wmo).
De problemen begonnen toen zorgaanbieder Levanto, die de begeleiding verzorgde, bij de gemeente vroeg om de zorgrelatie te beëindigen. De gemeente honoreerde dat verzoek en zette de begeleiding per direct stop. Als reden noemde het college twee argumenten: de hulpvraag van de man zou zodanig zijn veranderd dat Levanto daar niet meer in kon voorzien, én er zouden meerdere grensoverschrijdende incidenten hebben plaatsgevonden waardoor de veiligheid van medewerkers in gevaar was gekomen.
De man was het hier niet mee eens. Via zijn gemachtigde had hij al in december 2025 laten weten dat zijn hulpvraag onverminderd aanwezig was — zij het dat de begeleiding voortaan gericht moest zijn op het ondersteunen van zijn euthanasietraject. Een kwetsbare fase, zo benadrukte zijn advocaat, waarin het wegvallen van zorg bijzonder schadelijk kan zijn.
De voorzieningenrechter keek kritisch naar de onderbouwing van het gemeentebesluit. Over de beweerde grensoverschrijdende incidenten ontbrak elke feitelijke onderbouwing: er waren geen stukken over het verloop van de begeleiding, geen beschrijving van de incidenten en geen uitleg waarom ze zo ernstig waren dat directe stopzetting gerechtvaardigd was. De gemeentelijk gemachtigde kon dit tijdens de zitting ook niet nader toelichten. Bovendien was niet uitgelegd waarom het gemeentelijke protocol voor zorgweigering en eenzijdige zorgbeëindiging niet was gevolgd.
Wat betreft de veranderde hulpvraag erkende de rechter dat de in 2023 vastgestelde begeleidingsdoelen inderdaad afweken van wat de man in december 2025 vroeg. Maar dat dit automatisch zou betekenen dat Levanto de begeleiding helemaal niet meer kon bieden — ook niet tijdelijk als overbrugging — werd niet aannemelijk gemaakt.
De gemeente had inmiddels wel stappen gezet om een nieuwe zorgaanbieder te vinden, maar zonder resultaat. Zorgen & Zo kon niet helpen, twee andere aanbieders zagen ook geen mogelijkheden, en een vierde aanbieder leek vanwege haar christelijke identiteit mogelijk niet passend gezien de euthanasiewens van de man. Een persoonsgebonden budget werd door de gemachtigde van de hand gewezen als oplossing.
De rechter concludeerde dat er grote twijfel bestaat of het gemeentebesluit in de bezwaarprocedure overeind blijft. Omdat de man ondertussen volledig zonder begeleiding zit terwijl zijn indicatie van 180 minuten per week gewoon geldig is, wees de voorzieningenrechter het verzoek toe. De gemeente moet binnen twee weken een geschikte zorgaanbieder regelen — desnoods één die niet gecontracteerd is — die de begeleiding voortzet totdat op het bezwaar is beslist. Ook moet de gemeente de proceskosten van bijna 1.900 euro vergoeden.
Betrokken advocaten
mr. A.C.S. Grégoire
verzoeker
mr. V.P.A. Dassen
het college
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBLIM:2025:12670, Rechtbank Limburg, 18-12-2025, ROE 25/3049
Rechtbank Limburg · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBZWB:2025:8767, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 08-12-2025, 25/216
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:RVS:2025:3131, Raad van State, 09-07-2025, 202405032/1/A2
Raad van State · Bestuursrecht
ECLI:NL:RVS:2025:2289, Raad van State, 21-05-2025, 202400250/1/A3
Raad van State · Bestuursrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank LimburgRechtsgebied
BestuursrechtZaaknummer
ROE 26/299
Procedure
Voorlopige voorziening
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een vrouw uit Kessel fokt aan huis labradoodles onder de bedrijfsnaam 'Capelse Labradoodles'. Omwonenden klaagden bij de gemeente Peel en Maas over geluidsoverlast door de honden. Bij een eerste controle op 17 december 2025 trof een gemeentelijke toezichthouder tien honden en acht puppy's aan in de woning. Bij latere controles op 7 mei en 7 juli 2026 waren dat tien volwassen honden en vier puppy's, en daarna zes volwassen honden en twee puppy's. Op 15 juli 2026 legde het college van burgemeester en wethouders haar een last onder dwangsom op. Zij moest het bedrijfsmatig fokken, houden en verkopen van honden staken door alle honden boven het aantal van zes van het perceel te verwijderen. Daarnaast mocht zij hooguit twee keer per jaar een nestje fokken, waarbij puppy's jonger dan acht weken niet meetellen. Voor elke geconstateerde overtreding per week verbeurt zij € 15.000, tot een maximum van € 60.000. De vrouw maakte bezwaar en vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Limburg om het besluit te schorsen totdat op dat bezwaar is beslist. De voorzieningenrechter vond dat zij een spoedeisend belang had, omdat zij zonder voorziening haar honden moest weghalen voordat op haar bezwaar was beslist. Toch wees hij het verzoek af, omdat het bezwaar volgens hem geen redelijke kans van slagen heeft. Het college mocht aannemen dat de fokkerij in strijd is met het omgevingsplan. Volgens het bestemmingsplan mag bij een woning hooguit 35 m² van de woning en de bijbehorende bouwwerken worden gebruikt voor een beroep of bedrijf aan huis. Het college had aan de hand van de bouwtekeningen uitgelegd dat de woonkamer, de garage en een van de twee kennels daarvoor in gebruik zijn en samen meer dan 35 m² beslaan. Die afmetingen betwistte de vrouw niet, en ze ontkende ook niet dat zij die ruimtes voor de fokkerij gebruikt. Of de fokkerij een bedrijf aan huis is, liet de rechter daarom in het midden: ook als dat zo was, wordt de maximale oppervlakte overschreden. De andere bezwaren van de vrouw slaagden evenmin. De hoogte van de dwangsom is afgestemd op de verkoopprijs per puppy van € 2.600 en het aantal puppy's dat sinds 1 januari 2024 is gefokt, op basis van een verkooplijst die zij zelf overhandigde. Volgens de rechter heeft het college dat voldoende gemotiveerd, en zij onderbouwde niet dat de dwangsom te hoog is. Het college hoeft ook niet te zeggen wanneer het controleert; bij invordering moet het zelf aannemelijk maken dat een dwangsom is verbeurd. Verder is volgens de rechter duidelijk dat zij aan de last voldoet zodra zij het aantal honden terugbrengt tot zes en maximaal twee nestjes per jaar fokt. De voorzieningenrechter wees het verzoek om een voorlopige voorziening af. Griffierecht wordt niet vergoed en het college hoeft de proceskosten niet te betalen. Het oordeel is voorlopig en bindt de rechtbank niet in een eventuele bodemprocedure; hoger beroep of verzet staat niet open.