Rechtbank geeft bewijsopdracht in eigendomsgeschil over Mercedes na overdracht als zekerheid — RBLIM:2026:1756
eigendomsgeschil over voertuig na overdracht ter zekerheid
Eiser / verzoeker
eisende partij (man, voormalig partner van dochter gedaagde)
Verweerder / gedaagde
gedaagde partij (vader van voormalig partner eiser)
Rechtbank geeft bewijsopdracht aan gedaagde om te bewijzen dat eiser op of omstreeks 5 augustus 2024 afstand deed van het eigendomsrecht van de Mercedes; alle verdere beslissingen worden aangehouden.
- De overdracht van de Mercedes op 16 maart 2024 was geen rechtsgeldige eigendomsoverdracht omdat het een overdracht ter zekerheid betrof, verboden onder artikel 3:84 lid 3 BW (fiduciaverbod).
- Uitlatingen van de man op 16 en 19 maart 2024 en op 19 juli 2024 leverden geen ondubbelzinnige afstand van eigendomsrecht op, mede gezien de context en zijn herhaalde terugvorderingen.
- Het telefoongesprek van 5 augustus 2024, waarbij familieleden via speaker hoorden dat de man de auto als eigendom van zijn partner omschreef, is een voldoende gemotiveerd onderbouwde stelling van de vader die tevens voldoende gemotiveerd door de man wordt betwist.
- De rechtbank draagt de vader op te bewijzen dat de man op of omstreeks 5 augustus 2024 afstand deed van zijn eigendomsrecht, bij voorkeur door het horen van getuigen onder ede.
- Alle verdere beslissingen, inclusief de schadevergoedingsvordering en de reconventionele kostenvergoedingsvordering van ruim € 8.000, worden aangehouden in afwachting van bewijslevering.
Samenvatting
Een man raakte in financiële problemen nadat zijn bedrijven begin 2024 failliet gingen. Zijn toenmalige partner en hij hadden kort daarvoor een woning gekocht, maar door een conservatoir beslag op zijn huis dreigde de financiering van de nieuwe woning te mislukken. Dat zou hen een contractuele boete van € 49.500 kunnen kosten. Om zijn partner te beschermen tegen dit risico, schreef hij zijn Mercedes Benz A220 op 16 maart 2024 over op naam van haar vader, de gedaagde in deze zaak.
Na die overdracht slaagden de man en zijn partner er alsnog in een nieuwe hypotheek te regelen. Op 25 maart 2024 werd de woning geleverd en was de dreigende boete van de baan. De relatie tussen de man en zijn partner liep daarna stuk. Sindsdien wil de man zijn auto terug, maar de vader weigert die te geven. In deze procedure vordert de man onder meer een verklaring dat hij eigenaar is gebleven, teruggave van de auto en schadevergoeding ter hoogte van de waarde: € 30.000.
De rechtbank stelt vast dat de overdracht van de Mercedes niet rechtsgeldig heeft plaatsgevonden. De wet verbiedt eigendomsoverdracht puur ter zekerheid, het zogeheten fiduciaverbod. Uit een WhatsApp-bericht van de man van 15 maart 2024 blijkt ondubbelzinnig dat hij de auto tijdelijk op naam van de vader wilde zetten als zekerheid voor zijn partner, en dat hij eigenaar wilde blijven totdat onomstotelijk zou vaststaan dat zijn partner door zijn toedoen echt in de schulden was geraakt. Dat moment is nooit aangebroken. De eigendom is daarom nooit overgegaan.
De vader voert aan dat de man later alsnog afstand heeft gedaan van de auto. Hij beroept zich op verschillende momenten, waaronder een WhatsApp-bericht van 19 maart 2024 en een telefoongesprek op 5 augustus 2024. De rechtbank verwerpt de eerdere momenten: gelet op de omstandigheden kon uit de uitlatingen van de man in maart 2024 in redelijkheid niet worden afgeleid dat hij ondubbelzinnig afstand deed van zijn eigendomsrecht. Bovendien vroeg de man de auto in de periode daarna herhaaldelijk terug, wat ook [naam 1] erkende door de auto zelf als 'onderpand' te omschrijven.
Het telefoongesprek van 5 augustus 2024 ligt genuanceerder. Tijdens een familiedag belde de partner de man over reparatiekosten, waarbij de telefoon op de speaker stond. Vier familieleden verklaren schriftelijk dat de man tijdens dat gesprek zei dat de auto van de partner was en hij daarom niet bijdroeg aan reparatiekosten. De rechtbank vindt dit voldoende onderbouwde stelling van de vader. Tegelijk vindt ze de betwisting door de man ook voldoende gemotiveerd: hij stelt dat hij hooguit iets soortgelijks heeft gezegd als eerder in juli 2024, en hij wijst erop dat iemand die meent eigenaar te zijn een ander niet zal vragen reparatiekosten te betalen. Bovendien verklaart hij waarom hij die periode weinig actie had ondernomen: de curator zat achter hem aan, hij was zijn baan kwijt, een vriendin was vermoord en hij was zijn woning kwijt.
Omdat beide partijen hun standpunt voldoende hebben onderbouwd, draagt de rechtbank de vader op te bewijzen dat de man op of omstreeks 5 augustus 2024 afstand heeft gedaan van zijn eigendomsrecht op de Mercedes. De vader kan dat bewijs leveren door de aanwezige familieleden als getuigen onder ede te laten horen. Iedere verdere beslissing, waaronder de vorderingen tot teruggave, schadevergoeding en de reconventionele vordering van de vader tot vergoeding van gemaakte kosten van ruim € 8.000, houdt de rechtbank aan.
Betrokken advocaten
verweerder
Sijben en Partners Advocaten-het Onderwijskantoor (SPA-hOK), HEERLEN
29 uitsprakenGerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBLIM:2026:49, Rechtbank Limburg, 14-01-2026, C/03/347257 / HA ZA 25-494
Rechtbank Limburg · Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
ECLI:NL:RBLIM:2025:12732, Rechtbank Limburg, 15-10-2025, C/03/331121 / HA ZA 24-252
Rechtbank Limburg · Civiel Recht
ECLI:NL:RBLIM:2025:5938, Rechtbank Limburg, 13-06-2025, C/03/336902 / FA RK 24-3426 (bodemprocedure) en C/03/339100 / FA RK 25-340 (voorlopige voorziening ex artikel 223 Rv)
Rechtbank Limburg · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
ECLI:NL:RBLIM:2025:4997, Rechtbank Limburg, 23-05-2025, C/03/322795 / FA RK 23-3726
Rechtbank Limburg · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank LimburgRechtsgebied
Civiel Recht; GoederenrechtZaaknummer
C/03/344964 / HA ZA 25-379
Procedure
Bodemzaak
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
De Provincie Limburg wil 34 percelen grond van bijna 63 hectare verkopen aan de Grondexploitatiemaatschappij Californië B.V. (GEC). Het gaat om grond in het glastuinbouwgebied Californië II in Horst aan de Maas, onderdeel van de gebiedsontwikkeling Klavertje 4 bij Venlo. Een aardbeientelende onderneming uit de regio wilde die grond zelf kopen en trok naar de kortgedingrechter om de verkoop te stoppen. Zij wilde dat de Provincie alsnog een openbare selectieprocedure zou houden waarin ook andere gegadigden kunnen meedingen. De zaak draait om de zogenoemde Didam-arresten van de Hoge Raad. Daarin staat dat een overheid die grond wil verkopen in beginsel ruimte moet bieden aan meerdere gegadigden, tenzij op grond van objectieve, toetsbare en redelijke criteria maar één serieuze gegadigde in aanmerking komt. De Provincie had daarom op 24 juni 2026 in het Provinciaal Blad aangekondigd dat zij van plan was aan GEC te verkopen, met een uitleg waarom GEC de enige serieuze gegadigde zou zijn. Andere partijen kregen twintig dagen om daartegen naar de rechter te stappen. De Provincie wees op een overeenkomst uit 2011 met GEC. Daarin is afgesproken dat de Provincie gronden voor Californië II op verzoek van GEC koopt en later aan GEC doorlevert, waarna GEC de grond bouwrijp maakt en doorverkoopt aan bedrijven. GEC is zelf een publiek-private samenwerking waarin onder meer de Provincie, het ministerie van Economische Zaken en meerdere gemeenten aandeelhouder zijn. Het bedrijf is speciaal opgericht om dit gebied te ontwikkelen. De eisende onderneming vond dat dit geen objectieve criteria zijn en dat ook in 2011 al de gelijkheid van gegadigden gold. GEC en de Provincie stelden dat de eiser in 2011 nog niet bestond en dat GEC met de overeenkomst en eerdere investeringen de enige serieuze gegadigde is. De voorzieningenrechter volgt de Provincie en GEC. Volgens de rechter is GEC een projectvehikel dat bestaat om Californië II uit te voeren en te financieren. De afspraken uit 2011 zijn feitelijk een financieringsconstructie om dat publieke doel mogelijk te maken. GEC heeft bovendien de grondpositie, de benodigde vergunningen en de financiële verplichtingen en risico's die andere gegadigden niet hebben. Daarmee is de positie van de eiser niet gelijkwaardig aan die van GEC. Uitgifte aan een andere partij zou de financieringsconstructie doorkruisen en het publieke doel in gevaar brengen. De rechter vindt de kennisgeving weliswaar summier, maar voldoende duidelijk en toetsbaar: de eiser kon zijn bezwaren in dit kort geding naar voren brengen, en daar draait het bij de Didam-regels om. Ook GEC had als tussenkomende partij vorderingen ingesteld: zij wilde de Provincie laten gebieden de verkoop door te zetten. Die vorderingen wijst de rechter af wegens gebrek aan belang, omdat tussen GEC en de Provincie niet in geschil is dat de verkoop er komt. Het vragen om afwijzing van de vorderingen van de eiser ziet de rechter als verweer en niet als zelfstandige vordering. De voorzieningenrechter wijst alle vorderingen van de eisende onderneming af en veroordeelt haar in de proceskosten van de Provincie van € 2.101, plus wettelijke rente als ze niet binnen veertien dagen betaalt. GEC wordt eveneens in de proceskosten veroordeeld, maar die zijn begroot op nihil. De Provincie mag de verkoop aan GEC doorzetten.