Rechter wijst incassovordering van Alektum af omdat handtekening op afleverbewijs niet overeenkomt — RBLIM:2026:2014
incasso consumentenvordering / betwisting levering
Eiser / verzoeker
Alektum Capital II AG
Verweerder / gedaagde
gedaagde partij (particulier)
De kantonrechter wijst de volledige vordering van Alektum van € 395,63 af wegens onvoldoende bewijs van levering.
- De kantonrechter stelt vast dat de handtekening op het afleverbewijs wezenlijk afwijkt van de handtekening op de door gedaagde overgelegde identiteitsdocumenten.
- Gedaagde heeft de gestelde levering voldoende gemotiveerd betwist, waardoor de bewijslast bij Alektum ligt.
- Het bewijsaanbod van Alektum is te algemeen: er wordt niet specifiek aangeboden te bewijzen dat de handtekening van gedaagde afkomstig is, waardoor het wordt gepasseerd.
- Nu levering niet is komen vast te staan, worden ook de nevenvorderingen (rente en incassokosten) afgewezen.
Samenvatting
Een man bestelde in november 2020 producten via de webshop Wish voor een totaalbedrag van € 325,21 en koos daarbij voor de optie om achteraf te betalen via Klarna. Omdat hij niet betaalde, droeg Klarna de vordering over aan het Zwitserse incassobedrijf Alektum Capital II AG. Dat bedrijf spande een zaak aan bij de kantonrechter in Roermond.
De man ontkende de bestelde goederen ooit te hebben ontvangen. Alektum stelde dat de pakketjes wél op zijn adres waren afgeleverd en legde een afleverbewijs over, voorzien van een handtekening. De man betwistte echter dat die handtekening van hem afkomstig was. Om zijn ontkenning te onderbouwen, overlegde hij een kopie van zijn paspoort en een ander document waarop zijn echte handtekening stond.
De kantonrechter vergeleek de handtekeningen en stelde vast dat de handtekening op het afleverbewijs er wezenlijk anders uitziet dan de handtekening op de door de man overgelegde documenten. Daarmee had de man zijn ontkenning voldoende onderbouwd: er was meer dan een loutere bewering zonder enige toelichting.
Volgens de regels van het bewijsrecht lag het daarna op de weg van Alektum om te bewijzen dat de handtekening op het afleverbewijs toch echt van de man afkomstig was. Alektum deed wel een algemeen bewijsaanbod, maar bood niet specifiek aan om de echtheid van de handtekening te bewijzen. Dat algemene aanbod was voor de rechter onvoldoende. Alektum had bijvoorbeeld een handschriftdeskundige kunnen inschakelen of een getuigenverklaring van de bezorger kunnen aanbieden, maar deed dat niet.
Omdat Alektum er dus niet in slaagde te bewijzen dat de goederen daadwerkelijk bij de man waren afgeleverd, wees de kantonrechter de volledige vordering af. Dat betekende ook dat de gevorderde rente van € 21,64 en de buitengerechtelijke incassokosten van € 48,75 niet hoefden te worden betaald. Alektum werd als verliezende partij veroordeeld in de proceskosten, al werden die aan de kant van de gedaagde op nihil begroot omdat hij de procedure zelf voerde.
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBLIM:2026:2519, Rechtbank Limburg, 19-03-2026, 12025168 AZ VERZ 25-146
Rechtbank Limburg · Civiel Recht; Arbeidsrecht
ECLI:NL:RBLIM:2026:2377, Rechtbank Limburg, 18-03-2026, 11978519 \ HZ VERZ 25-59
Rechtbank Limburg · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:RBLIM:2026:2009, Rechtbank Limburg, 18-03-2026, 11969957 \ CV EXPL 25-4976
Rechtbank Limburg · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:RBLIM:2026:2375, Rechtbank Limburg, 16-03-2026, 11948672 \ AZ VERZ 25-125
Rechtbank Limburg · Civiel Recht; Arbeidsrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank LimburgRechtsgebied
Civiel Recht; Burgerlijk ProcesrechtZaaknummer
11983781 \ CV EXPL 25-5398
Procedure
Bodemzaak
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Twee eisers uit Limburg stapten op 1 juni 2026 zonder advocaat naar de kantonrechter in Maastricht. Zij deden dat met een verzoekschrift, terwijl hun zaak volgens de regels met een dagvaarding had moeten beginnen. Waar het geschil inhoudelijk over ging, staat niet in het vonnis. Bij beschikking van 24 juni 2026 bepaalde de kantonrechter dat de zaak verder moest volgens de regels van de dagvaardingsprocedure, en verwees hij de zaak naar de rolzitting van 29 juli 2026. De eisers verschenen op die rolzitting. Daar kregen zij opnieuw de gelegenheid om de gedaagde via een deurwaarder, bij exploot, op te roepen, uiterlijk voor de rolzitting van 26 augustus 2026. Dat deden zij niet. De gedaagde zelf verscheen niet in de procedure. De kantonrechter wees op de wet: als een zaak ten onrechte met een verzoekschrift is begonnen, beveelt de rechter de eiser het stuk binnen een bepaalde termijn en op eigen kosten te verbeteren of aan te vullen. De eisers hadden zelfs twee keer de kans gekregen om de gedaagde alsnog op de juiste manier op te roepen. Omdat zij dat niet hadden gedaan, kon de zaak niet verder. De kantonrechter verklaarde de eisers niet-ontvankelijk. Daardoor kwam hij niet toe aan een inhoudelijk oordeel over hun vordering. De eisers werden veroordeeld in de proceskosten, maar omdat de gedaagde niet was verschenen, werden die kosten aan haar of zijn kant op nihil gesteld.