Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBLIM:2026:2329Civiel Recht; Goederenrecht

Rechter geeft ex-partner zes maanden om woning in Voerendaal te verlaten — RBLIM:2026:2329

ontruiming woning na opzegging samenlevingsovereenkomst

Eiser / verzoeker

eigenares van de woning (vrouw)

VS

Verweerder / gedaagde

ex-partner (man)

De man wordt veroordeeld de woning binnen zes maanden na betekening te verlaten, op straffe van een dwangsom van € 500 per dag met een maximum van € 25.000; de vordering tot vertrek binnen veertien dagen wordt afgewezen.

  • Na rechtsgeldige opzegging van de samenlevingsovereenkomst verblijft de man zonder recht of titel in de woning die eigendom is van de vrouw.
  • De door de man gestelde permanente afspraak over verblijf in de bovenste wooneenheid kan in kort geding niet worden vastgesteld; een bodemprocedure is nodig en het bewijsrisico ligt bij de man.
  • De rechter kent op grond van artikel 15 van de samenlevingsovereenkomst en de gedoogsituatie van vijf jaar een verblijfstermijn van zes maanden toe in plaats van de gevorderde veertien dagen.
  • Aan de veroordeling tot vertrek is een dwangsom verbonden van € 500 per dag met een maximum van € 25.000.
  • De proceskosten worden gecompenseerd vanwege de voormalige affectieve relatie tussen partijen.

Samenvatting

Een vrouw uit de gemeente Voerendaal probeerde via de rechter haar voormalige partner zo snel mogelijk uit haar woning te krijgen. De man weigerde te vertrekken nadat zij in oktober 2025 hun samenlevingsovereenkomst formeel had opgezegd. De zaak draait om een woning die uitsluitend eigendom is van de vrouw, maar waar de man al sinds 2007 woont.

Partijen hadden een affectieve relatie die feitelijk eindigde in begin 2021, kort nadat zij een notariële samenlevingsovereenkomst hadden gesloten. Na het verbreken van de relatie bleven zij desondanks allebei in de woning wonen: de man in het bovenste deel, de vrouw in het kleinere onderste deel. De twee wooneenheden hebben elk een eigen ingang en delen geen keuken of sanitaire voorzieningen.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Volgens de man hadden partijen destijds afgesproken dat hij permanent in de bovenste helft mocht blijven wonen. Hij stelde ruim € 100.000 in de verbouwing van de woning te hebben geïnvesteerd, in de veronderstelling dat die afspraak schriftelijk zou worden vastgelegd. De vrouw betwistte dat een dergelijke afspraak ooit was gemaakt. Zij wilde dat de man de woning binnen veertien dagen zou verlaten.

De voorzieningenrechter, een spoedrechter die een voorlopig oordeel geeft, stelde vast dat de samenlevingsovereenkomst rechtsgeldig was opgezegd en dat de man daardoor in beginsel geen recht meer had om in de woning te verblijven. Of de door de man gestelde permanente afspraak ooit echt was gemaakt, kon de rechter in deze kortgedingprocedure niet vaststellen. Daarvoor is bewijs nodig, en dat vergt een gewone bodemprocedure. Het risico van die onzekerheid ligt bij de man, die als degene die de afspraak stelt, die ook moet bewijzen.

De rechter kende echter wel gewicht toe aan de omstandigheid dat de vrouw de situatie al ruim vijf jaar had gedoogd, dat partijen na het einde van hun relatie samen de woning hadden verbouwd tot twee zelfstandige wooneenheden, en dat de samenlevingsovereenkomst zelf in artikel 15 een regeling kende: na opzegging kan iedere partij bij de rechter verzoeken nog zes maanden in de woning te mogen blijven. De man had dat ook uitdrukkelijk gevraagd.

De rechter wees de eis van de vrouw om de man binnen veertien dagen te laten vertrekken af, maar veroordeelde de man wel om de woning te verlaten. Die termijn stelde de rechter op zes maanden na betekening van het vonnis. Om naleving te verzekeren, verbond de rechter aan de veroordeling een dwangsom van € 500 per dag dat de man de woning niet verlaat, met een maximum van € 25.000. De proceskosten werden niet aan een van beide partijen toegewezen: elk betaalt de eigen kosten, vanwege hun voormalige relatie.

Betrokken advocaten

mr. P. Winkens

eiser

Van Riet Winkens Advocaten, HOENSBROEK

75 uitspraken
mr. Y.K. Kunze

verweerder

Advocatenkantoor Kunze, KERKRADE

86 uitspraken

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

C/03/349022 / KG ZA 26-28

Procedure

Kort geding

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBLIM:2026:11490
Rechtbank Limburg·
Civiel Recht; Goederenrecht
Rechter staat verkoop van 34 percelen aan Provincie-bedrijf toe

De Provincie Limburg wil 34 percelen grond van bijna 63 hectare verkopen aan de Grondexploitatiemaatschappij Californië B.V. (GEC). Het gaat om grond in het glastuinbouwgebied Californië II in Horst aan de Maas, onderdeel van de gebiedsontwikkeling Klavertje 4 bij Venlo. Een aardbeientelende onderneming uit de regio wilde die grond zelf kopen en trok naar de kortgedingrechter om de verkoop te stoppen. Zij wilde dat de Provincie alsnog een openbare selectieprocedure zou houden waarin ook andere gegadigden kunnen meedingen. De zaak draait om de zogenoemde Didam-arresten van de Hoge Raad. Daarin staat dat een overheid die grond wil verkopen in beginsel ruimte moet bieden aan meerdere gegadigden, tenzij op grond van objectieve, toetsbare en redelijke criteria maar één serieuze gegadigde in aanmerking komt. De Provincie had daarom op 24 juni 2026 in het Provinciaal Blad aangekondigd dat zij van plan was aan GEC te verkopen, met een uitleg waarom GEC de enige serieuze gegadigde zou zijn. Andere partijen kregen twintig dagen om daartegen naar de rechter te stappen. De Provincie wees op een overeenkomst uit 2011 met GEC. Daarin is afgesproken dat de Provincie gronden voor Californië II op verzoek van GEC koopt en later aan GEC doorlevert, waarna GEC de grond bouwrijp maakt en doorverkoopt aan bedrijven. GEC is zelf een publiek-private samenwerking waarin onder meer de Provincie, het ministerie van Economische Zaken en meerdere gemeenten aandeelhouder zijn. Het bedrijf is speciaal opgericht om dit gebied te ontwikkelen. De eisende onderneming vond dat dit geen objectieve criteria zijn en dat ook in 2011 al de gelijkheid van gegadigden gold. GEC en de Provincie stelden dat de eiser in 2011 nog niet bestond en dat GEC met de overeenkomst en eerdere investeringen de enige serieuze gegadigde is. De voorzieningenrechter volgt de Provincie en GEC. Volgens de rechter is GEC een projectvehikel dat bestaat om Californië II uit te voeren en te financieren. De afspraken uit 2011 zijn feitelijk een financieringsconstructie om dat publieke doel mogelijk te maken. GEC heeft bovendien de grondpositie, de benodigde vergunningen en de financiële verplichtingen en risico's die andere gegadigden niet hebben. Daarmee is de positie van de eiser niet gelijkwaardig aan die van GEC. Uitgifte aan een andere partij zou de financieringsconstructie doorkruisen en het publieke doel in gevaar brengen. De rechter vindt de kennisgeving weliswaar summier, maar voldoende duidelijk en toetsbaar: de eiser kon zijn bezwaren in dit kort geding naar voren brengen, en daar draait het bij de Didam-regels om. Ook GEC had als tussenkomende partij vorderingen ingesteld: zij wilde de Provincie laten gebieden de verkoop door te zetten. Die vorderingen wijst de rechter af wegens gebrek aan belang, omdat tussen GEC en de Provincie niet in geschil is dat de verkoop er komt. Het vragen om afwijzing van de vorderingen van de eiser ziet de rechter als verweer en niet als zelfstandige vordering. De voorzieningenrechter wijst alle vorderingen van de eisende onderneming af en veroordeelt haar in de proceskosten van de Provincie van € 2.101, plus wettelijke rente als ze niet binnen veertien dagen betaalt. GEC wordt eveneens in de proceskosten veroordeeld, maar die zijn begroot op nihil. De Provincie mag de verkoop aan GEC doorzetten.

Rechtbank Limburg·
Civiel Recht; Goederenrecht
RBLIM:2026:10595
Rechtbank Limburg·
Civiel Recht; Goederenrecht
RBLIM:2026:11063
Rechtbank Limburg·
Civiel Recht; Goederenrecht
RBLIM:2026:9315
Rechtbank Limburg·
Civiel Recht; Goederenrecht