Man veroordeeld voor helpen wegvoeren lijk op kerstavond in Venlo — RBLIM:2026:3463
Wegvoeren lijk / verheling doodsoorzaak / medeplegen
Eiser / verzoeker
Officier van justitie
Verweerder / gedaagde
Verdachte
Verdachte veroordeeld tot 265 dagen gevangenisstraf (waarvan 180 dagen voorwaardelijk) en een taakstraf van 240 uur voor het medeplegen van het wegvoeren van een lijk.
- Verdachte hielp mee het lichaam van het slachtoffer van de derde etage naar een berging te dragen, waarmee hij het medeplegen van het wegvoeren van een lijk bewees
- Rechtbank achtte de wisselende ontkennende verklaringen van de verdachte ongeloofwaardig; de gedetailleerde verklaring van medeverdachte werd wel betrouwbaar geacht
- Kwetsbaarheid van de verdachte (licht verstandelijke beperking, schizofrenie, verslaving) werkte strafmatigend: medeverdachten kozen hem juist vanwege zijn gebreken
- Verdachte kreeg 265 dagen gevangenisstraf (waarvan 180 voorwaardelijk) én 240 uur taakstraf, in plaats van de geëiste 2 jaar deels voorwaardelijk
- Bijzondere voorwaarden dadelijk uitvoerbaar verklaard vanwege ernstig recidiverisico voor misdrijven tegen de onaantastbaarheid van het lichaam
Samenvatting
In de nacht van kerstavond 2023 werd in een berging van een appartementencomplex aan de Blerick in Venlo het lichaam aangetroffen van een man die om het leven was gebracht in een appartement op de derde etage. De bewoners van dat appartement, twee medeverdachten, hadden die nacht een derde persoon ingeschakeld om te helpen het lichaam weg te voeren.
Die derde persoon was de verdachte. Hij werd midden in de nacht opgehaald door de medeverdachten, aan hem werd uitgelegd wat er van hem verwacht werd, en hij stemde daarmee in — voor vijfhonderd euro. In het appartement trof hij een lichaam aan dat in lakens was gewikkeld, met overal bloed. Samen met de medeverdachten droeg hij het lichaam van de derde etage naar beneden.
De verdachte ontkende aanvankelijk überhaupt aanwezig te zijn geweest. Later gaf hij toe dat hij er wel was, maar beweerde niets te hebben gedaan. De rechtbank geloofde dat niet. Zijn verklaringen wisselden voortdurend, kwamen niet overeen met de waarnemingen van buurtbewoonsters en strookten niet met telecomgegevens waaruit bleek dat zijn telefoon langer in de buurt van het complex was dan hij zei. De verklaring van een van de medeverdachten — die gedetailleerd en consistent was en ook zichzelf belastte — werd wel geloofwaardig geacht. Uit die verklaring bleek dat de verdachte actief had meegedragen aan het verplaatsen van het lichaam.
De rechtbank oordeelde dat de verdachte zich schuldig had gemaakt aan het medeplegen van het wegvoeren van een lijk met het oogmerk de oorzaak van het overlijden te verhelen. Tegelijk hield de rechtbank rekening met verzachtende omstandigheden. De verdachte is een kwetsbaar persoon met een licht verstandelijke beperking, schizofrenie, een posttraumatische stressstoornis en ernstige verslavingsproblematiek. De medeverdachten leken hem juist vanwege die kwetsbaarheid te hebben gekozen: hij zou geen kwaad kunnen en zich niet verzetten. Ook had hij slechts een beperkte rol gespeeld — het waren de medeverdachten die het lichaam uiteindelijk in de berging hadden achtergelaten.
Mede omdat de verdachte op het moment van de zitting ambulant wordt behandeld, begeleiding ontvangt en stabiel functioneert, besloot de rechtbank hem niet terug de gevangenis in te sturen. De rechtbank veroordeelde hem tot een gevangenisstraf van 265 dagen, waarvan 180 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar, en een taakstraf van 240 uur. Het voorwaardelijk deel is gekoppeld aan een reeks bijzondere voorwaarden, waaronder een meldplicht bij de reclassering, ambulante behandeling met de mogelijkheid van kortdurende klinische opname, begeleid wonen en medewerking aan schuldhulpverlening. De bijzondere voorwaarden zijn dadelijk uitvoerbaar verklaard.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBROT:2025:11082, Rechtbank Rotterdam, 18-09-2025, 10-376428-24 en 03-340897-23 en 99-000450-34
Rechtbank Rotterdam · Strafrecht
ECLI:NL:RBLIM:2025:6472, Rechtbank Limburg, 04-07-2025, 03.345378.24
Rechtbank Limburg · Strafrecht
ECLI:NL:RBLIM:2025:6329, Rechtbank Limburg, 02-07-2025, 03.132156.21
Rechtbank Limburg · Strafrecht
ECLI:NL:RBLIM:2025:6298, Rechtbank Limburg, 01-07-2025, 03/129939-21
Rechtbank Limburg · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank LimburgRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
03/059175-24
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 13 juni 2023 werden vier mannen in een loods in Sittard gegijzeld, vastgebonden en urenlang mishandeld. Drie van hen werden met een gasbrander verbrand. De daders wilden weten waar 1230 kilo cocaïne was gebleven, een partij die in de nacht van 11 op 12 juni uit dezelfde loods was ontvreemd. Voor zijn rol daarin heeft de rechtbank Limburg een man (geboren in 1984) veroordeeld tot 12 jaar gevangenisstraf. De officier van justitie had 8 jaar geëist. De slachtoffers kwamen rond 13.00 uur op afspraak naar de loods. Een van hen, [slachtoffer 1], fungeerde als distributeur van de cocaïne en schatte de waarde van de verdwenen partij op 25 miljoen euro. Hij wist niet dat de politie de cocaïne al in de nacht van de diefstal had onderschept. Vier mannen bonden de slachtoffers vast met tie-wraps en ducttape, namen hun telefoons af en sloegen en schopten hen. Tegen 19.00 uur kwamen twee andere mannen binnen, die vooraf waren aangekondigd als de 'butchers'. Zij brachten brandwonden toe met een gasbrander die kort daarvoor bij een bouwmarkt was gekocht. De slachtoffers werden ook overgoten met bio-ethanol of terpentine, over hun wonden heen. Na ruim tien uur verlieten de daders de loods en bevrijdden de slachtoffers zich. Een van hen vluchtte naakt en zwaar gewond naar buiten. De verdachte ontkende niet dat hij erbij was. Hij zei dat hij pas arriveerde toen de slachtoffers al waren vastgebonden en dat hij alleen boodschappen doorgaf via een telefoon. De rechtbank vond zijn verklaringen niet geloofwaardig. Hij had bij de politie gezegd dat hij zijn eigen telefoons thuis had gelaten, terwijl uit berichten aan zijn vriendin en uit telefoongegevens bleek dat hij wel een Spaanse prepaid telefoon meenam. Pas ter zitting gaf hij dat toe. Volgens de rechtbank paste hij zijn verhaal telkens aan op het moment dat het forensisch bewijs hem inhaalde. Zijn DNA werd aangetroffen op werkhandschoenen, op de dop van een fles bio-ethanol en op een tie-wrap uit een tas die na afloop in een container was gegooid. Verder pasten de slachtoffers' beschrijvingen van 'man 2', een kale, Hollands sprekende man, bij zijn uiterlijk en kleding op camerabeelden. Zij zeiden dat deze man er vanaf het begin bij was. In een afgeluisterd gesprek met zijn vriendin zei de verdachte bovendien dat hij een man had 'ondervraagd met stompen in het gezicht'. De rechtbank oordeelde dat de verdachte medepleger was van de vrijheidsberoving van alle vier de slachtoffers en van het geweld tegen drie van hen. Bij [slachtoffer 3] en [slachtoffer 4] bleef het letsel juridisch onder de grens van zwaar lichamelijk letsel, maar het toegepaste geweld vormde volgens de rechtbank een poging tot zware mishandeling met voorbedachten rade. Bij [slachtoffer 1] was wel sprake van zwaar letsel: een gebroken oogkasbodem, een gebroken neusbeen, een gescheurd trommelvlies en blijvend verminderd zicht. De vierde man, [slachtoffer 2], kreeg alleen klappen in zijn gezicht van de verdachte zelf. Dat was een mishandeling met voorbedachten rade. Bij de straf ging de rechtbank bewust boven de eis uit. Zij noemde het vastbinden, ontkleden en bewerken van weerloze mensen met een gasbrander mensonterend en sadistisch. De feiten speelden zich af in de georganiseerde drugscriminaliteit en wijzen op gewetenloosheid en koud calculeren. De verdachte zag het als een klus en had er volgens de rechtbank een fors bedrag voor ontvangen. Een redelijke-termijnkorting kwam er niet. De termijn van twee jaar werd met 11 maanden overschreden, maar dat vond de rechtbank in zo'n omvangrijke zaak met meer verdachten en getuigenverhoren te billijken. De rechtbank veroordeelde de verdachte tot 12 jaar gevangenisstraf, met aftrek van voorarrest. Zijn verzoek om de voorlopige hechtenis te schorsen wees zij af, onder meer vanwege de maatschappelijke onrust die ontstaat als iemand na zo'n zware straf vrij blijft en de vrees voor herhaling. Ook gelastte zij de tenuitvoerlegging van een voorwaardelijke taakstraf van 60 uren uit 2022.