BMW met verborgen ruimtes terug na verwijdering op eigen kosten — RBLIM:2026:3500
Douanebeslag vervoermiddel met verborgen ruimtes / beklag teruggave
Eiser / verzoeker
Klager (eigenaar BMW X4)
Verweerder / gedaagde
Douane / Officier van justitie
Beklag gegrond verklaard onder de voorwaarde dat de verborgen ruimtes op kosten van klager worden verwijderd; pas daarna volgt teruggave van de BMW X4.
- BMW X4 in beslag genomen op grond van artikel 1:37 Adw wegens aangetroffen verborgen ruimtes met geldcoupures
- Douane weigerde teruggave wegens gestelde kwade trouw, maar onderbouwing ontbrak in het dossier
- Rechtbank oordeelt dat definitief verval aan de Staat disproportioneel is nu herstel technisch mogelijk is en klager kosten wil dragen
- Beklag gegrond onder voorwaarde: verborgen ruimtes worden op eigen kosten klager verwijderd voordat teruggave plaatsvindt
- Wettelijk kader Adw vereist geen bewijs van schuld of wetenschap eigenaar voor rechtmatig beslag
Samenvatting
Op 5 maart 2025 werd op de A67 ter hoogte van Geldrop een BMW X4 tegengehouden na een zogenoemde ANPR-hit — een automatische kentekenregistratie die wees op een vermoedelijke verborgen ruimte in het voertuig. Bij inspectie troffen medewerkers van de Koninklijke Marechaussee inderdaad meerdere geheime holtes aan: in de middenconsole en onder beide voorpassagiersstoelen. In een van die ruimtes lagen ook geldcoupures. De afwerking was volgens de wachtmeesters van dusdanige kwaliteit dat de ruimtes niet zonder grondig onderzoek te ontdekken waren. De Douane nam de auto in beslag op grond van de Algemene Douanewet.
De eigenaar van de BMW, een man die ten tijde van de inbeslagneming de wettelijk voorgeschreven rechtsmiddelen aanwendde, diende via zijn advocaat een klaagschrift in bij de rechtbank. Hij voerde aan dat hij de verborgen ruimtes zelf niet had aangebracht en dat hij nooit iets had onttrokken aan het douanetoezicht. Bovendien verklaarde hij zich bereid de ruimtes op eigen kosten te laten verwijderen — kosten die werden geschat op zo'n elfduizend euro — zodat de auto weer in originele staat zou verkeren.
De Douane verzette zich tegen teruggave. Volgens de inspecteur ontbrak de goede trouw bij de eigenaar, omdat er een ANPR-registratie bestond die duidde op een eerdere verdenking en de man de auto al meerdere maanden in zijn bezit had. In dat geval, zo redeneerde de Douane, moet de eigenaar geweten hebben van de verborgen ruimtes. De officier van justitie sloot zich hierbij aan en vond dat het beklag ongegrond moest worden verklaard.
De rechtbank ging daarin niet mee. Een cruciaal bezwaar was dat de onderbouwing van het standpunt over de kwade trouw ontbrak: noch de ANPR-registratie zelf noch de omstandigheden die tot die registratie hadden geleid, bevonden zich in het dossier. Daarmee kon de rechtbank niet controleren of de Douane die conclusie terecht trok. Op basis van de bekende feiten alleen kon niet worden vastgesteld dat de eigenaar beslist van de verborgen ruimtes moet hebben geweten.
Belangrijk juridisch punt in deze zaak is dat de Douane op grond van de Algemene Douanewet geen strafvervolging nodig heeft om een voertuig in beslag te nemen. Het betreft controlebevoegdheden, geen opsporingsbevoegdheden. Dat betekent ook dat schuld of wetenschap van de eigenaar in principe geen vereiste is voor het beslag zelf. Het voertuig vervalt bij een dergelijk beslag in principe van rechtswege aan de Staat — tenzij de rechter de inbeslagneming niet handhaaft.
De rechtbank concludeerde dat het definitief laten vervallen van de BMW aan de Staat onder de gegeven omstandigheden niet proportioneel is, zeker nu vaststaat dat de verborgen ruimtes technisch te verwijderen zijn en de eigenaar de kosten daarvoor zelf wil dragen. Teruggave in de huidige staat is echter evenmin mogelijk. De rechtbank verklaarde het beklag daarom gegrond onder een voorwaarde: de verborgen ruimtes moeten naar genoegen van de Minister van Financiën en op kosten van de eigenaar volledig worden verwijderd voordat de auto wordt teruggegeven. Pas na die verwijdering en betaling van de herstelkosten mag de BMW worden teruggegeven aan de eigenaar.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBZWB:2026:358, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 20-01-2026, RK 25-021661
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Strafrecht
ECLI:NL:RBZWB:2025:6088, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 02-09-2025, RK 25-018805
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Strafrecht
ECLI:NL:RBROT:2024:8261, Rechtbank Rotterdam, 20-08-2024, ROT 24/4746, ROT 24/6991 en ROT 24/6992
Rechtbank Rotterdam · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBZWB:2023:8177, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 24-11-2023, 02-198694-23
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank LimburgRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
25-024430
Procedure
Rekestprocedure
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 13 juni 2023 werden vier mannen in een loods in Sittard gegijzeld, vastgebonden en urenlang mishandeld. Drie van hen werden met een gasbrander verbrand. De daders wilden weten waar 1230 kilo cocaïne was gebleven, een partij die in de nacht van 11 op 12 juni uit dezelfde loods was ontvreemd. Voor zijn rol daarin heeft de rechtbank Limburg een man (geboren in 1984) veroordeeld tot 12 jaar gevangenisstraf. De officier van justitie had 8 jaar geëist. De slachtoffers kwamen rond 13.00 uur op afspraak naar de loods. Een van hen, [slachtoffer 1], fungeerde als distributeur van de cocaïne en schatte de waarde van de verdwenen partij op 25 miljoen euro. Hij wist niet dat de politie de cocaïne al in de nacht van de diefstal had onderschept. Vier mannen bonden de slachtoffers vast met tie-wraps en ducttape, namen hun telefoons af en sloegen en schopten hen. Tegen 19.00 uur kwamen twee andere mannen binnen, die vooraf waren aangekondigd als de 'butchers'. Zij brachten brandwonden toe met een gasbrander die kort daarvoor bij een bouwmarkt was gekocht. De slachtoffers werden ook overgoten met bio-ethanol of terpentine, over hun wonden heen. Na ruim tien uur verlieten de daders de loods en bevrijdden de slachtoffers zich. Een van hen vluchtte naakt en zwaar gewond naar buiten. De verdachte ontkende niet dat hij erbij was. Hij zei dat hij pas arriveerde toen de slachtoffers al waren vastgebonden en dat hij alleen boodschappen doorgaf via een telefoon. De rechtbank vond zijn verklaringen niet geloofwaardig. Hij had bij de politie gezegd dat hij zijn eigen telefoons thuis had gelaten, terwijl uit berichten aan zijn vriendin en uit telefoongegevens bleek dat hij wel een Spaanse prepaid telefoon meenam. Pas ter zitting gaf hij dat toe. Volgens de rechtbank paste hij zijn verhaal telkens aan op het moment dat het forensisch bewijs hem inhaalde. Zijn DNA werd aangetroffen op werkhandschoenen, op de dop van een fles bio-ethanol en op een tie-wrap uit een tas die na afloop in een container was gegooid. Verder pasten de slachtoffers' beschrijvingen van 'man 2', een kale, Hollands sprekende man, bij zijn uiterlijk en kleding op camerabeelden. Zij zeiden dat deze man er vanaf het begin bij was. In een afgeluisterd gesprek met zijn vriendin zei de verdachte bovendien dat hij een man had 'ondervraagd met stompen in het gezicht'. De rechtbank oordeelde dat de verdachte medepleger was van de vrijheidsberoving van alle vier de slachtoffers en van het geweld tegen drie van hen. Bij [slachtoffer 3] en [slachtoffer 4] bleef het letsel juridisch onder de grens van zwaar lichamelijk letsel, maar het toegepaste geweld vormde volgens de rechtbank een poging tot zware mishandeling met voorbedachten rade. Bij [slachtoffer 1] was wel sprake van zwaar letsel: een gebroken oogkasbodem, een gebroken neusbeen, een gescheurd trommelvlies en blijvend verminderd zicht. De vierde man, [slachtoffer 2], kreeg alleen klappen in zijn gezicht van de verdachte zelf. Dat was een mishandeling met voorbedachten rade. Bij de straf ging de rechtbank bewust boven de eis uit. Zij noemde het vastbinden, ontkleden en bewerken van weerloze mensen met een gasbrander mensonterend en sadistisch. De feiten speelden zich af in de georganiseerde drugscriminaliteit en wijzen op gewetenloosheid en koud calculeren. De verdachte zag het als een klus en had er volgens de rechtbank een fors bedrag voor ontvangen. Een redelijke-termijnkorting kwam er niet. De termijn van twee jaar werd met 11 maanden overschreden, maar dat vond de rechtbank in zo'n omvangrijke zaak met meer verdachten en getuigenverhoren te billijken. De rechtbank veroordeelde de verdachte tot 12 jaar gevangenisstraf, met aftrek van voorarrest. Zijn verzoek om de voorlopige hechtenis te schorsen wees zij af, onder meer vanwege de maatschappelijke onrust die ontstaat als iemand na zo'n zware straf vrij blijft en de vrees voor herhaling. Ook gelastte zij de tenuitvoerlegging van een voorwaardelijke taakstraf van 60 uren uit 2022.