Rechtbank wijst vordering tot inzage in documenten over mislukte vastgoeddeal af — RBLIM:2026:4257
exhibitievordering bij vastgoedgeschil tussen investeerders
Eiser / verzoeker
persoon A (eisende partij in de hoofdzaak, verwerende partij in het incident)
Verweerder / gedaagde
persoon B (gedaagde partij in de hoofdzaak, eisende partij in het incident)
De rechtbank wees de vordering tot inzage in documenten volledig af en veroordeelde de verzoekende partij in de proceskosten van € 653.
- Voor een recht op inzage op grond van artikel 194 Rv is vereist dat de verzoekende partij voldoende feiten stelt die een rechtsbetrekking onderbouwen; de enkele stelling dat een onrechtmatige daad is gepleegd volstaat niet.
- Omdat de investering via een vennootschap verliep, is het in beginsel de vennootschap die schadevergoeding kan vorderen wegens wangedrag van een bestuurder of mede-aandeelhouder, niet de aandeelhouder persoonlijk (Poot/ABP-leerstuk).
- De verzoekende partij had voor geen van de negen gestelde onrechtmatige gedragingen concreet onderbouwd dat hijzelf schade had geleden, waardoor een rechtsbetrekking die inzage rechtvaardigt ontbrak.
- De vordering tot inzage met een dwangsom van € 5.000 per dag werd volledig afgewezen; de verzoekende partij werd veroordeeld in proceskosten van € 653.
Samenvatting
Twee investeerders raakten verwikkeld in een juridisch conflict nadat een gezamenlijke poging om een winkelcentrum in het Duitse Hagen aan te kopen mislukte. Het ging om de Rathaus Galerie, een winkelcomplex dat onderdeel was van een failliete boedel en te koop werd aangeboden via een curator in Keulen.
De twee partijen hadden samen met andere investeerders een vennootschap opgericht om het winkelcentrum te kopen voor ruim € 19 miljoen. Eén van hen ondertekende namens de vennootschap de koopovereenkomst, terwijl de financiering nog niet rond was. Er moest een aanbetaling van € 2 miljoen worden gedaan, die door de andere partij werd geleend aan de vennootschap. Uiteindelijk lukte het niet om de benodigde financiering te regelen, mede omdat een financier vraagtekens stelde bij de achtergrond van een van de investeerders. Na een constructie met optieovereenkomsten waarbij één partij terugtrad als aandeelhouder en bestuurder, werd het winkelcentrum uiteindelijk doorverkocht aan een derde partij.
In de hoofdprocedure vordert de ene investeerder schadevergoeding van de andere wegens een misgelopen investeringskans. Ter voorbereiding op een tegenvordering vroeg de gedaagde partij de rechtbank om een zogenoemde exhibitieprocedure: een tussentijdse procedure waarin een partij de rechter kan verzoeken de wederpartij te verplichten bepaalde documenten te overleggen. Het verzoek betrof een grote hoeveelheid communicatie, waaronder e-mails, appberichten, instructies aan de curator en stukken over de optieovereenkomsten, over de periode november 2024 tot december 2025. Bij niet-nakoming zou een dwangsom van € 5.000 per dag gelden.
De rechtbank wees dit verzoek af. Voor een dergelijk recht op inzage is op grond van de wet vereist dat er een rechtsbetrekking bestaat tussen de partijen op grond waarvan het verzoek wordt gedaan. De verzoekende partij baseerde zijn vordering op onrechtmatig handelen van de wederpartij, maar de rechtbank oordeelde dat hij onvoldoende concrete feiten had gesteld om aan te tonen dat hij zelf schade had geleden door dat handelen. Omdat de investering verliep via een vennootschap, is het in beginsel die vennootschap die schade kan hebben geleden en schadevergoeding kan eisen, niet de aandeelhouder persoonlijk. De verzoekende partij had niet onderbouwd waarom de gestelde gedragingen, zoals het verstrekken van onjuiste informatie aan de financier of het onbevoegd ondertekenen van de koopovereenkomst, ook een zorgvuldigheidsnorm jegens hem persoonlijk hadden geschonden en tot schade bij hem hadden geleid.
De rechtbank concludeerde dat voor geen van de aangevoerde grondslagen was aangetoond dat er een rechtsbetrekking was ontstaan die het recht op inzage kon dragen. De vordering werd volledig afgewezen en de verzoekende partij werd veroordeeld in de proceskosten van € 653.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBOBR:2026:6, Rechtbank Oost-Brabant, 08-01-2026, 11595777 CV EXPL 25-1468 en 11596142 CV EXPL 25-1469
Rechtbank Oost-Brabant · Civiel Recht
ECLI:NL:RBLIM:2025:12690, Rechtbank Limburg, 17-12-2025, 11799556 \ CV EXPL 25-2948
Rechtbank Limburg · Civiel Recht
ECLI:NL:RBNNE:2025:5835, Rechtbank Noord-Nederland, 26-11-2025, 11602597 BU VERZ 25-571
Rechtbank Noord-Nederland · Bestuursrecht; Bestuursstrafrecht
ECLI:NL:RBMNE:2025:4902, Rechtbank Midden-Nederland, 03-09-2025, 11487348 UM VERZ 25-214
Rechtbank Midden-Nederland · Bestuursrecht; Bestuursstrafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank LimburgRechtsgebied
Civiel Recht; Burgerlijk ProcesrechtZaaknummer
C/03/348422 / HA ZA 26-6
Procedure
Bodemzaak
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Twee eisers uit Limburg stapten op 1 juni 2026 zonder advocaat naar de kantonrechter in Maastricht. Zij deden dat met een verzoekschrift, terwijl hun zaak volgens de regels met een dagvaarding had moeten beginnen. Waar het geschil inhoudelijk over ging, staat niet in het vonnis. Bij beschikking van 24 juni 2026 bepaalde de kantonrechter dat de zaak verder moest volgens de regels van de dagvaardingsprocedure, en verwees hij de zaak naar de rolzitting van 29 juli 2026. De eisers verschenen op die rolzitting. Daar kregen zij opnieuw de gelegenheid om de gedaagde via een deurwaarder, bij exploot, op te roepen, uiterlijk voor de rolzitting van 26 augustus 2026. Dat deden zij niet. De gedaagde zelf verscheen niet in de procedure. De kantonrechter wees op de wet: als een zaak ten onrechte met een verzoekschrift is begonnen, beveelt de rechter de eiser het stuk binnen een bepaalde termijn en op eigen kosten te verbeteren of aan te vullen. De eisers hadden zelfs twee keer de kans gekregen om de gedaagde alsnog op de juiste manier op te roepen. Omdat zij dat niet hadden gedaan, kon de zaak niet verder. De kantonrechter verklaarde de eisers niet-ontvankelijk. Daardoor kwam hij niet toe aan een inhoudelijk oordeel over hun vordering. De eisers werden veroordeeld in de proceskosten, maar omdat de gedaagde niet was verschenen, werden die kosten aan haar of zijn kant op nihil gesteld.