Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBLIM:2026:4718Bestuursrecht

Rechtbank wijst verzoek af: woning Maasbracht drie maanden dicht na hennepvondst — RBLIM:2026:4718

Woningsluiting op grond van artikel 13b Opiumwet na vondst hennepkwekerij

Eiser / verzoeker

Bewoner/eigenaar woning Maasbracht

VS

Verweerder / gedaagde

Burgemeester van de gemeente Maasgouw

Het verzoek om voorlopige voorziening is afgewezen; de burgemeester mag de woning van verzoeker voor drie maanden sluiten.

  • Tijdsverloop van twee maanden tussen ontdekking hennepkwekerij en geplande sluiting is niet zodanig lang dat sluiting haar doel heeft verloren
  • Bij 314 hennepplanten — ver boven de gedooggrens van vijf — mag worden aangenomen dat de woning een rol vervult in de keten van drugshandel
  • Professioneel karakter van de kwekerij en illegale stroomaansluiting (brandgevaar) rechtvaardigen sluiting als noodzakelijk middel
  • Verzoeker heeft niet aannemelijk gemaakt dat hij werkelijk in behandeling is voor verslaving of dat alternatieve woonruimte onbereikbaar is
  • Als eigenaar en bewoner is verzoeker verantwoordelijk voor wat er in zijn woning plaatsvindt, ook al was de zoldertoegang afgesloten

Samenvatting

Een man uit Maasbracht kon niet voorkomen dat zijn woning voor drie maanden wordt gesloten, nadat de politie er begin dit jaar een grote hennepkwekerij in aantrof. De voorzieningenrechter van Rechtbank Limburg wees zijn verzoek om een voorlopige voorziening af.

Aanleiding voor het politieonderzoek waren twee anonieme meldingen over hennepgeur rondom de woning en een zolderverdieping die altijd verlicht leek. Een meting bij netbeheerder Enexis bevestigde het vermoeden van een hennepkwekerij. Toen de politie op 19 februari 2026 een bezoek bracht, bleek de toegang tot de zolder dichtgeschroefd. Nadat de politie het luik had geopend, troffen agenten 314 hennepplanten aan, samen met 23 lampen, transformatoren, ventilatoren, filters en groeimiddelen. Bovendien bleek stroom te zijn gestolen via een illegale aansluiting, waarvan Enexis aangifte deed.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De burgemeester van Maasgouw kondigde op basis van artikel 13b van de Opiumwet een sluiting van de woning aan voor drie maanden, ingaand op 16 april 2026. De man maakte bezwaar en vroeg de rechter de sluiting voorlopig te blokkeren. Hij voerde aan dat de kwekerij zich bevond in een ruimte waar hij zelf nooit kwam, dat er geen sprake was van daadwerkelijke handel of drugsoverlast, en dat het tijdsverloop tussen de ontdekking en de geplande sluiting zo groot was dat de maatregel haar doel al voorbij was geschoten.

De voorzieningenrechter verwierp die redenering op alle fronten. Over het tijdsverloop van ruim twee maanden oordeelde de rechter dat dit niet zodanig lang is dat sluiting haar doel heeft verloren. Dat de kwekerij inmiddels was opgeruimd, maakt de maatregel nog niet zinloos: woningsluiting dient ook ter voorkoming van herhaling en om de woning aan het drugscircuit te onttrekken.

Over de noodzaak van de sluiting stelde de rechtbank vast dat 314 planten ver boven de gedooggrens van vijf planten ligt. Uit vaste rechtspraak volgt dat bij zo'n hoeveelheid mag worden aangenomen dat de woning een rol vervult in de keten van drugshandel, ook al zijn er geen aanwijzingen voor directe verkoop of overlastmeldingen die op handel wijzen. Daarbij wees de rechter op het professionele karakter van de kwekerij en het risico op brandgevaar door de illegale stroomaansluiting.

De man betoogde verder dat zijn persoonlijke omstandigheden zwaar meegewogen moesten worden. Hij heeft geen andere woonruimte beschikbaar en is naar eigen zeggen bezig zijn cocaïneverslaving te overwinnen. Een kennis schreef in een brief dat sluiting zijn herstelproces zou ondermijnen. De rechter oordeelde echter dat de man niet aannemelijk had gemaakt dat hij werkelijk in behandeling is voor zijn verslaving, laat staan dat zijn woning daarvoor onmisbaar is. Ook had hij niet onderbouwd dat alternatieve verblijfsopties — zoals huurwoningen in de gemeente of noodopvang — onbereikbaar voor hem zijn. Bovendien achtte de rechter het weinig geloofwaardig dat de man niets wist van de kwekerij op zijn eigen zolder: als eigenaar en bewoner draagt hij verantwoordelijkheid voor wat er in zijn woning plaatsvindt.

De voorzieningenrechter wees het verzoek om voorlopige voorziening af, waardoor de burgemeester de woning niet langer open hoeft te houden in afwachting van de beslissing op het bezwaar. De sluiting voor drie maanden kan daarmee worden doorgezet.

Betrokken advocaten

mr. R. Engwegen

eiser

Hilkens Advocaten, ECHT

135 uitspraken

mr. W.M.N. Adam

verweerder

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Rechtsgebied

Bestuursrecht

Zaaknummer

ROE 26/844

Procedure

Voorlopige voorziening

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBLIM:2026:11958
Rechtbank Limburg·
Bestuursrecht
RBLIM:2026:11852
Rechtbank Limburg·
Bestuursrecht
RBLIM:2026:11849
Rechtbank Limburg·
Bestuursrecht
Voorzieningenrechter laat dwangsom voor hondenfokkerij in woonhuis in Kessel in stand

Een vrouw uit Kessel fokt aan huis labradoodles onder de bedrijfsnaam 'Capelse Labradoodles'. Omwonenden klaagden bij de gemeente Peel en Maas over geluidsoverlast door de honden. Bij een eerste controle op 17 december 2025 trof een gemeentelijke toezichthouder tien honden en acht puppy's aan in de woning. Bij latere controles op 7 mei en 7 juli 2026 waren dat tien volwassen honden en vier puppy's, en daarna zes volwassen honden en twee puppy's. Op 15 juli 2026 legde het college van burgemeester en wethouders haar een last onder dwangsom op. Zij moest het bedrijfsmatig fokken, houden en verkopen van honden staken door alle honden boven het aantal van zes van het perceel te verwijderen. Daarnaast mocht zij hooguit twee keer per jaar een nestje fokken, waarbij puppy's jonger dan acht weken niet meetellen. Voor elke geconstateerde overtreding per week verbeurt zij € 15.000, tot een maximum van € 60.000. De vrouw maakte bezwaar en vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Limburg om het besluit te schorsen totdat op dat bezwaar is beslist. De voorzieningenrechter vond dat zij een spoedeisend belang had, omdat zij zonder voorziening haar honden moest weghalen voordat op haar bezwaar was beslist. Toch wees hij het verzoek af, omdat het bezwaar volgens hem geen redelijke kans van slagen heeft. Het college mocht aannemen dat de fokkerij in strijd is met het omgevingsplan. Volgens het bestemmingsplan mag bij een woning hooguit 35 m² van de woning en de bijbehorende bouwwerken worden gebruikt voor een beroep of bedrijf aan huis. Het college had aan de hand van de bouwtekeningen uitgelegd dat de woonkamer, de garage en een van de twee kennels daarvoor in gebruik zijn en samen meer dan 35 m² beslaan. Die afmetingen betwistte de vrouw niet, en ze ontkende ook niet dat zij die ruimtes voor de fokkerij gebruikt. Of de fokkerij een bedrijf aan huis is, liet de rechter daarom in het midden: ook als dat zo was, wordt de maximale oppervlakte overschreden. De andere bezwaren van de vrouw slaagden evenmin. De hoogte van de dwangsom is afgestemd op de verkoopprijs per puppy van € 2.600 en het aantal puppy's dat sinds 1 januari 2024 is gefokt, op basis van een verkooplijst die zij zelf overhandigde. Volgens de rechter heeft het college dat voldoende gemotiveerd, en zij onderbouwde niet dat de dwangsom te hoog is. Het college hoeft ook niet te zeggen wanneer het controleert; bij invordering moet het zelf aannemelijk maken dat een dwangsom is verbeurd. Verder is volgens de rechter duidelijk dat zij aan de last voldoet zodra zij het aantal honden terugbrengt tot zes en maximaal twee nestjes per jaar fokt. De voorzieningenrechter wees het verzoek om een voorlopige voorziening af. Griffierecht wordt niet vergoed en het college hoeft de proceskosten niet te betalen. Het oordeel is voorlopig en bindt de rechtbank niet in een eventuele bodemprocedure; hoger beroep of verzet staat niet open.

Rechtbank Limburg·
Bestuursrecht
RBLIM:2026:11601
Rechtbank Limburg·
Bestuursrecht