Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBLIM:2026:4727Strafrecht

Rechter veroordeelt man voor grootschalig amfetaminelab in Lottum — RBLIM:2026:4727

Productie en bezit van synthetische drugs (amfetamine) in grootschalig drugslab

Eiser / verzoeker

Officier van justitie

VS

Verweerder / gedaagde

Verdachte

Verdachte veroordeeld tot 43 maanden gevangenisstraf en een geldboete van €40.000 voor het medeplegen van productie en bezit van amfetamine in een grootschalig drugslab.

  • DNA van verdachte op gasmaskerfilters in het lab en dagelijkse aanstraling van zijn telefoon bij de productielocatie vormen het bewijs voor betrokkenheid
  • Alternatief scenario van verdachte (observeren met rip-intentie) verworpen als ongeloofwaardig wegens tegenstrijdigheden en late aflegging na inzage dossier
  • Redelijke termijn overschreden met bijna 8 maanden, wat leidt tot strafvermindering van 5 maanden (van 48 naar 43 maanden)
  • Geldboete van €40.000 opgelegd vanwege winstoogmerk en veroorzaakte milieuschade door lozing van chemisch afval
  • Voorwaardelijk verzoek tot getuigenverhoor afgewezen wegens onvoldoende onderbouwing en te late indiening

Samenvatting

In een garage in Lottum, gemeente Horst aan de Maas, werd in april 2021 een grootschalig drugslab ontdekt. De politie trof er ruim 190 liter amfetamineolie aan, samen met reactievaten, destillatie-opstellingen, grote hoeveelheden grondstoffen en afvalstoffen. Het lab was ingericht voor de productie van amfetamine via de zogeheten Leuckart-methode. Op het moment van de inval was de productieruimte vermoedelijk nog maar kort daarvoor in gebruik geweest.

Het onderzoek wees al snel in de richting van de verdachte. Zijn telefoon straalde van eind maart tot en met 23 april 2021 vrijwel dagelijks aan op een zendmast nabij de productielocatie. Doorslaggevend was ook dat zijn DNA werd aangetroffen op filters van gasmaskers die in het lab lagen. Op een drinkfles en een handschoen werd DNA gevonden van een medeverdachte, die de verdachte omschreef als een goede bekende.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De verdachte ontkende betrokkenheid. Hij beweerde dat hij naar aanleiding van een tip de loods wekenlang had geobserveerd, omdat hij dacht dat er een wietplantage zat die hij wilde 'rippen'. Hij zou nooit binnen zijn geweest, maar zou vanuit een busje door het raam hebben gekeken en enkele voorwerpen hebben vastgepakt — waaronder het gasmaskerfilter. De rechtbank verwierp dit verhaal als volstrekt ongeloofwaardig.

De verklaring werd pas laat afgelegd, nadat de verdachte het volledige strafdossier had ingezien, en bevatte meerdere tegenstrijdigheden. Zo verklaarde hij door de achterruit van een Volkswagen Transporter te hebben gekeken, terwijl uit een verklaring van een andere verdachte bleek dat die bus een dichte laadruimte had. Ook klopte zijn bewering dat hij de dag ná de inval langs reed en de politie zag, niet met de telefoongegevens: zijn toestel straalde op 24 april 2021 — anders dan alle voorgaande weken — niet meer aan nabij de productielocatie. Zijn plan om de gestolen spullen af te zetten had hij bovendien nooit uitgedacht, terwijl hij daarvoor naar eigen zeggen wekenlang in de bosjes had gezeten. Het door de verdediging gevraagde getuigenverhoor wees de rechtbank eveneens af, omdat het verzoek onvoldoende was onderbouwd en eerder al had kunnen worden gedaan.

Bij het bepalen van de straf hield de rechtbank rekening met de ernst van de feiten: grootschalige productie van een verslavende harddrug met milieuschade als bijproduct, een verdachte die geen enkel verantwoordelijkheidsbesef toonde en al eerder onherroepelijk was veroordeeld voor Opiumwet-overtredingen. De officier van justitie had vier jaar cel en een boete van veertigduizend euro gevorderd. De rechtbank was in beginsel ook van oordeel dat 48 maanden gevangenisstraf op zijn plaats was, maar stelde vast dat de redelijke termijn voor berechting — normaal twee jaar — met bijna acht maanden was overschreden. Daarvoor verlaagde zij de straf met vijf maanden. Uiteindelijk veroordeelde de rechtbank de verdachte tot 43 maanden gevangenisstraf en een geldboete van veertigduizend euro.

Betrokken advocaten

mr. A.A.T.X. Vonken

verdachte

Vonken & Maessen Strafrecht, MAASTRICHT

113 uitspraken

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Rechtsgebied

Strafrecht

Zaaknummer

03.096642.23

Procedure

Eerste aanleg - meervoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBLIM:2026:12329
Rechtbank Limburg·
Strafrecht
RBLIM:2026:12323
Rechtbank Limburg·
Strafrecht
Rechtbank legt 12 jaar cel op voor foltering in loods Sittard, vier jaar boven de eis

Op 13 juni 2023 werden vier mannen in een loods in Sittard gegijzeld, vastgebonden en urenlang mishandeld. Drie van hen werden met een gasbrander verbrand. De daders wilden weten waar 1230 kilo cocaïne was gebleven, een partij die in de nacht van 11 op 12 juni uit dezelfde loods was ontvreemd. Voor zijn rol daarin heeft de rechtbank Limburg een man (geboren in 1984) veroordeeld tot 12 jaar gevangenisstraf. De officier van justitie had 8 jaar geëist. De slachtoffers kwamen rond 13.00 uur op afspraak naar de loods. Een van hen, [slachtoffer 1], fungeerde als distributeur van de cocaïne en schatte de waarde van de verdwenen partij op 25 miljoen euro. Hij wist niet dat de politie de cocaïne al in de nacht van de diefstal had onderschept. Vier mannen bonden de slachtoffers vast met tie-wraps en ducttape, namen hun telefoons af en sloegen en schopten hen. Tegen 19.00 uur kwamen twee andere mannen binnen, die vooraf waren aangekondigd als de 'butchers'. Zij brachten brandwonden toe met een gasbrander die kort daarvoor bij een bouwmarkt was gekocht. De slachtoffers werden ook overgoten met bio-ethanol of terpentine, over hun wonden heen. Na ruim tien uur verlieten de daders de loods en bevrijdden de slachtoffers zich. Een van hen vluchtte naakt en zwaar gewond naar buiten. De verdachte ontkende niet dat hij erbij was. Hij zei dat hij pas arriveerde toen de slachtoffers al waren vastgebonden en dat hij alleen boodschappen doorgaf via een telefoon. De rechtbank vond zijn verklaringen niet geloofwaardig. Hij had bij de politie gezegd dat hij zijn eigen telefoons thuis had gelaten, terwijl uit berichten aan zijn vriendin en uit telefoongegevens bleek dat hij wel een Spaanse prepaid telefoon meenam. Pas ter zitting gaf hij dat toe. Volgens de rechtbank paste hij zijn verhaal telkens aan op het moment dat het forensisch bewijs hem inhaalde. Zijn DNA werd aangetroffen op werkhandschoenen, op de dop van een fles bio-ethanol en op een tie-wrap uit een tas die na afloop in een container was gegooid. Verder pasten de slachtoffers' beschrijvingen van 'man 2', een kale, Hollands sprekende man, bij zijn uiterlijk en kleding op camerabeelden. Zij zeiden dat deze man er vanaf het begin bij was. In een afgeluisterd gesprek met zijn vriendin zei de verdachte bovendien dat hij een man had 'ondervraagd met stompen in het gezicht'. De rechtbank oordeelde dat de verdachte medepleger was van de vrijheidsberoving van alle vier de slachtoffers en van het geweld tegen drie van hen. Bij [slachtoffer 3] en [slachtoffer 4] bleef het letsel juridisch onder de grens van zwaar lichamelijk letsel, maar het toegepaste geweld vormde volgens de rechtbank een poging tot zware mishandeling met voorbedachten rade. Bij [slachtoffer 1] was wel sprake van zwaar letsel: een gebroken oogkasbodem, een gebroken neusbeen, een gescheurd trommelvlies en blijvend verminderd zicht. De vierde man, [slachtoffer 2], kreeg alleen klappen in zijn gezicht van de verdachte zelf. Dat was een mishandeling met voorbedachten rade. Bij de straf ging de rechtbank bewust boven de eis uit. Zij noemde het vastbinden, ontkleden en bewerken van weerloze mensen met een gasbrander mensonterend en sadistisch. De feiten speelden zich af in de georganiseerde drugscriminaliteit en wijzen op gewetenloosheid en koud calculeren. De verdachte zag het als een klus en had er volgens de rechtbank een fors bedrag voor ontvangen. Een redelijke-termijnkorting kwam er niet. De termijn van twee jaar werd met 11 maanden overschreden, maar dat vond de rechtbank in zo'n omvangrijke zaak met meer verdachten en getuigenverhoren te billijken. De rechtbank veroordeelde de verdachte tot 12 jaar gevangenisstraf, met aftrek van voorarrest. Zijn verzoek om de voorlopige hechtenis te schorsen wees zij af, onder meer vanwege de maatschappelijke onrust die ontstaat als iemand na zo'n zware straf vrij blijft en de vrees voor herhaling. Ook gelastte zij de tenuitvoerlegging van een voorwaardelijke taakstraf van 60 uren uit 2022.

Rechtbank Limburg·
Strafrecht
RBLIM:2026:12130
Rechtbank Limburg·
Strafrecht
RBLIM:2026:12129
Rechtbank Limburg·
Strafrecht