Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBLIM:2026:5082Civiel Recht; Arbeidsrecht

Rechter veroordeelt werkgever tot doorbetaling loon na onterechte loonopschorting bij zieke werkneemster — RBLIM:2026:5082

loonopschorting tijdens ziekte / re-integratieverplichtingen

Eiser / verzoeker

werkneemster (eisende partij)

VS

Verweerder / gedaagde

gedaagde partij B.V. te Heerlen

Werkgever veroordeeld tot doorbetaling van loon van € 2.652,00 bruto per maand over februari, maart en april 2026, met 20% wettelijke verhoging over februari en maart 2026, € 544,50 aan incassokosten en € 1.429,67 proceskosten.

  • In kort geding geldt de verplichting om een deskundigenoordeel van het UWV over te leggen niet; de eis van artikel 7:629a lid 1 BW is beperkt tot bodemprocedures.
  • De gronden voor een loonopschorting liggen vast op het moment van de aankondiging; de werkgever kan deze achteraf niet aanvullen met twijfels over de arbeidsongeschiktheid.
  • Een werknemer die vanwege medische beperkingen niet kan reizen, mag vragen om een telefonisch consult bij de bedrijfsarts; het weigeren van een fysiek consult levert op zichzelf geen grond op voor loonopschorting.
  • Een uitnodiging voor een 'koffiemoment' met HR is geen maatregel gericht op het verrichten van passende arbeid en kan geen grondslag vormen voor loonopschorting op grond van artikel 7:629 lid 3 sub d BW.
  • De wettelijke verhoging wegens te late loonbetaling werd door de kantonrechter in het kader van de voorlopige voorziening gematigd van 50% naar 20%.

Samenvatting

Een werkneemster meldde zich in september 2025 ziek met psychische klachten. Na een korte periode van gedeeltelijke re-integratie viel zij in december 2025 opnieuw volledig uit. Haar werkgever, een bedrijf in Heerlen, en zij raakten verwikkeld in een conflict over de manier waarop zij contact moest hebben met de bedrijfsarts. De werkgever wilde dat zij fysiek naar een consult in Sittard zou komen, terwijl de werkneemster herhaaldelijk aangaf dat reizen medisch niet mogelijk was en vroeg om een telefonisch consult of een afspraak op een locatie dichterbij.

De spanningen liepen op toen de werkneemster op 20 januari 2026 een oproep miste van een vervangende bedrijfsarts die diezelfde dag nog zou bellen, zonder dat er een formele afspraakbevestiging was verstuurd. De werkgever zag dit als een patroon van onbeschikbaarheid en verweet de werkneemster ook dat zij niet inging op uitnodigingen voor zogenoemde 'koffiemomenten' met de HR-afdeling. Per 1 februari 2026 schortte het bedrijf het loon op.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De werkneemster betwistte dat zij haar re-integratieverplichtingen had geschonden. Zij stelde altijd bereid te zijn geweest mee te werken aan contact met de bedrijfsarts, zolang dat telefonisch of op een nabijgelegen locatie kon plaatsvinden. In maart 2026 bevestigde de bedrijfsarts haar verhaal: er waren beperkingen in energie, sociaal functioneren en vervoer, en haar belastbaarheid was te laag om met re-integratie te beginnen. Een fysiek consult op afstand lag dus medisch niet voor de hand.

In kort geding vroeg de werkneemster de kantonrechter om het achterstallige loon over februari, maart en april 2026 alsnog te laten uitbetalen. De werkgever probeerde de zaak te blokkeren door te stellen dat de werkneemster een deskundigenoordeel van het UWV had moeten overleggen, maar de kantonrechter verwierp dat argument. In een kort geding, dat dient om spoedeisende situaties snel op te lossen, is zo'n oordeel niet verplicht. Bovendien had de werkneemster al een deskundigenoordeel aangevraagd zodra de werkgever de arbeidsongeschiktheid voor het eerst formeel betwistte.

Inhoudelijk oordeelde de kantonrechter dat de loonopschorting nergens op gebaseerd was. De werkneemster had het contact met de bedrijfsarts niet afgehouden: zij had juist herhaaldelijk om een telefonisch consult gevraagd en direct teruggebeld toen zij een oproep had gemist. Ook de weigering om de koffiemomenten bij te wonen leverde geen geldige grond op voor loonopschorting, omdat een koffiemoment met HR geen maatregel is die gericht is op het verrichten van passende arbeid. De kantonrechter wees ook de latere twijfels van de werkgever over de arbeidsongeschiktheid van de hand: die twijfels waren niet vermeld in de brief waarin de loonopschorting werd aangekondigd, en de gronden voor een loonopschorting liggen vast op het moment dat die wordt medegedeeld.

De kantonrechter veroordeelde het bedrijf tot betaling van het salaris van € 2.652,00 bruto per maand over februari, maart en april 2026, vermeerderd met emolumenten. Over februari en maart 2026 wordt bovendien een wettelijke verhoging van 20% opgelegd wegens te late betaling. Verder moet de werkgever € 544,50 aan buitengerechtelijke incassokosten vergoeden en de proceskosten van € 1.429,67 betalen.

Betrokken advocaten

mr. R. Joosten

eiser

Bright & Blue Legal, ECHT

6 uitspraken
mr. M.M.J.F. Sijben

verweerder

Sijben en Partners Advocaten-het Onderwijskantoor (SPA-hOK), HEERLEN

114 uitspraken

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

12182338 \ CV EXPL 26-1783

Procedure

Kort geding

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBLIM:2026:12074
Rechtbank Limburg·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
RBLIM:2026:11969
Rechtbank Limburg·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
RBLIM:2026:11967
Rechtbank Limburg·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
RBLIM:2026:12032
Rechtbank Limburg·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
RBLIM:2026:11491
Rechtbank Limburg·
Civiel Recht; Arbeidsrecht