Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBLIM:2026:5101Bestuursrecht

Rechter schorst sluiting Saunaclub Sixsens in Lemiers — RBLIM:2026:5101

Bestuursdwang / sluiting lokaal op grond van artikel 13b Opiumwet

Eiser / verzoeker

Aspasia B.V. en WenTom Vastgoed B.V.

VS

Verweerder / gedaagde

Burgemeester van de gemeente Vaals

Verzoek om voorlopige voorziening toegewezen: het sluitingsbesluit van de burgemeester wordt geschorst tot twee weken na de beslissing op bezwaar.

  • Burgemeester was bevoegd tot sluiting op grond van artikel 13b Opiumwet: 4,7 gram cocaïne overschrijdt de gebruikershoeveelheid en was bestemd voor verstrekking aan een derde.
  • Sluiting is niet noodzakelijk: geen eerdere incidenten, geen concrete aanwijzingen voor structurele drugshandel en een relatief geringe hoeveelheid drugs op één locatie.
  • Verklaring van bezoekster over het binnensmokkelen van drugs is niet op voorhand onaannemelijk; burgemeester heeft nagelaten nader onderzoek te doen.
  • Anonieme MMA-meldingen wegen onvoldoende zwaar als onderbouwing: één melding was aantoonbaar vals en het meeste gemelde is niet aangetroffen bij doorzoeking.
  • Sluitingsbesluit geschorst tot twee weken na beslissing op bezwaar; burgemeester veroordeeld in proceskosten van €1.868.

Samenvatting

De burgemeester van Vaals sloot in mei 2026 Saunaclub Sixsens in Lemiers voor zes maanden, nadat bij een doorzoeking op 2 april 2026 bijna vijf gram cocaïne was aangetroffen. De politie vond de drugs verstopt in een bank in de publieke ruimte van de club, verdeeld over tien kleine seals. Daarnaast lagen er pepperspray en een matrak in een kantoorruimte, en werden later bij een accijnscontrole waterpijptabak zonder accijnszegels gevonden. Anonieme meldingen via Meld Misdaad Anoniem hadden de aanleiding gevormd voor de doorzoeking.

Aspasia B.V. en WenTom Vastgoed B.V., de exploitanten van de saunaclub, verzetten zich tegen de sluiting en vroegen de rechter om een voorlopige voorziening zodat de club open kon blijven tijdens de bezwaarprocedure. Zij stelden dat de drugs door een vrouwelijke bezoekster naar binnen waren gesmokkeld — verborgen in haar lichaam — en bedoeld waren voor gezamenlijk gebruik met een klant. De beveiligingsmaatregelen van de club, waaronder cameratoezicht en de inzet van drugshonden, hadden dit niet kunnen voorkomen.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De voorzieningenrechter stelde vast dat de burgemeester in beginsel bevoegd was om op te treden: 4,7 gram cocaïne overschrijdt de gehanteerde gebruikershoeveelheid van 0,5 gram ruim negen keer, en uit de eigen verklaring van de bezoekster bleek dat de drugs bedoeld waren om aan een klant te verstrekken. Daarmee was het wettelijk vereiste verband tussen de drugs en het lokaal aanwezig.

Maar de rechter oordeelde vervolgens dat de sluiting niet noodzakelijk was. Er waren geen eerdere incidenten of openbare-ordeproblemen bij de club, en er waren geen concrete aanwijzingen voor structurele drugshandel. De verklaring van de bezoekster over het binnensmokkelen achtte de rechter niet op voorhand ongeloofwaardig, mede gezien de aard van de onderneming en camerabeelden die haar verhaal deels leken te ondersteunen. De burgemeester had nagelaten nader onderzoek te doen naar haar verklaring, terwijl haar gegevens bekend waren.

De anonieme meldingen wogen voor de rechter onvoldoende zwaar. Eén melding was al aantoonbaar vals gebleken, maar de burgemeester had dat niet betrokken bij zijn besluitvorming. Bovendien was een groot deel van wat in de meldingen werd beschreven — zoals grote sommen geld en drugs bij beveiligingspersoneel — helemaal niet aangetroffen. Ook de pepperspray, matrak en overige gevonden voorwerpen wezen op zichzelf niet op drugshandel.

De voorzieningenrechter concludeerde dat de burgemeester onvoldoende had gemotiveerd waarom een sluiting noodzakelijk was en waarom niet met een lichtere maatregel kon worden volstaan. Het besluit zal naar verwachting geen stand houden in bezwaar. De rechter schorste de sluiting daarom tot twee weken nadat de burgemeester een beslissing op bezwaar heeft genomen, en veroordeelde de burgemeester tot vergoeding van de proceskosten van €1.868.

Betrokken advocaten

mr. M.M.P.E. van Helmond

eiser

Berndsen Van Helmond Advocaten en Belastingkundigen, BREDA

23 uitspraken
mr. F.J.H.M. Berndsen

eiser

Berndsen Van Helmond Advocaten en Belastingkundigen, BREDA

120 uitspraken
mr. F. Pommer

verweerder

Hekkelman Advocaten, NIJMEGEN

289 uitspraken

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Rechtsgebied

Bestuursrecht

Zaaknummer

ROE 26/1025

Procedure

Voorlopige voorziening

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBLIM:2026:11958
Rechtbank Limburg·
Bestuursrecht
RBLIM:2026:11852
Rechtbank Limburg·
Bestuursrecht
RBLIM:2026:11849
Rechtbank Limburg·
Bestuursrecht
Voorzieningenrechter laat dwangsom voor hondenfokkerij in woonhuis in Kessel in stand

Een vrouw uit Kessel fokt aan huis labradoodles onder de bedrijfsnaam 'Capelse Labradoodles'. Omwonenden klaagden bij de gemeente Peel en Maas over geluidsoverlast door de honden. Bij een eerste controle op 17 december 2025 trof een gemeentelijke toezichthouder tien honden en acht puppy's aan in de woning. Bij latere controles op 7 mei en 7 juli 2026 waren dat tien volwassen honden en vier puppy's, en daarna zes volwassen honden en twee puppy's. Op 15 juli 2026 legde het college van burgemeester en wethouders haar een last onder dwangsom op. Zij moest het bedrijfsmatig fokken, houden en verkopen van honden staken door alle honden boven het aantal van zes van het perceel te verwijderen. Daarnaast mocht zij hooguit twee keer per jaar een nestje fokken, waarbij puppy's jonger dan acht weken niet meetellen. Voor elke geconstateerde overtreding per week verbeurt zij € 15.000, tot een maximum van € 60.000. De vrouw maakte bezwaar en vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Limburg om het besluit te schorsen totdat op dat bezwaar is beslist. De voorzieningenrechter vond dat zij een spoedeisend belang had, omdat zij zonder voorziening haar honden moest weghalen voordat op haar bezwaar was beslist. Toch wees hij het verzoek af, omdat het bezwaar volgens hem geen redelijke kans van slagen heeft. Het college mocht aannemen dat de fokkerij in strijd is met het omgevingsplan. Volgens het bestemmingsplan mag bij een woning hooguit 35 m² van de woning en de bijbehorende bouwwerken worden gebruikt voor een beroep of bedrijf aan huis. Het college had aan de hand van de bouwtekeningen uitgelegd dat de woonkamer, de garage en een van de twee kennels daarvoor in gebruik zijn en samen meer dan 35 m² beslaan. Die afmetingen betwistte de vrouw niet, en ze ontkende ook niet dat zij die ruimtes voor de fokkerij gebruikt. Of de fokkerij een bedrijf aan huis is, liet de rechter daarom in het midden: ook als dat zo was, wordt de maximale oppervlakte overschreden. De andere bezwaren van de vrouw slaagden evenmin. De hoogte van de dwangsom is afgestemd op de verkoopprijs per puppy van € 2.600 en het aantal puppy's dat sinds 1 januari 2024 is gefokt, op basis van een verkooplijst die zij zelf overhandigde. Volgens de rechter heeft het college dat voldoende gemotiveerd, en zij onderbouwde niet dat de dwangsom te hoog is. Het college hoeft ook niet te zeggen wanneer het controleert; bij invordering moet het zelf aannemelijk maken dat een dwangsom is verbeurd. Verder is volgens de rechter duidelijk dat zij aan de last voldoet zodra zij het aantal honden terugbrengt tot zes en maximaal twee nestjes per jaar fokt. De voorzieningenrechter wees het verzoek om een voorlopige voorziening af. Griffierecht wordt niet vergoed en het college hoeft de proceskosten niet te betalen. Het oordeel is voorlopig en bindt de rechtbank niet in een eventuele bodemprocedure; hoger beroep of verzet staat niet open.

Rechtbank Limburg·
Bestuursrecht
RBLIM:2026:11601
Rechtbank Limburg·
Bestuursrecht