Rechter heft conservatoir beslag op na schending waarheidsplicht in beslagrekest — RBLIM:2026:574
opheffing conservatoir beslag wegens schending waarheidsplicht en ontbreken vorderingsgrond
Eiser / verzoeker
eiser (natuurlijk persoon, woonplaats niet openbaar)
Verweerder / gedaagde
gedaagde (natuurlijk persoon, woonachtig in Duitsland)
De voorzieningenrechter hief de conservatoire beslagen op met onmiddellijke ingang en verbood de gedaagde om voor dezelfde vordering opnieuw beslag te leggen; de gedaagde werd veroordeeld in de proceskosten van € 1.760,47.
- Het beslagrekest vermeldde ten onrechte dat er geen verweren van de wederpartij bekend waren, terwijl uitvoerige correspondentie met bezwaren al weken daarvoor was ontvangen; dit levert schending van artikel 21 Rv op en is zelfstandige grond voor opheffing van het beslag.
- Er zijn geen aanknopingspunten dat de eiser in privé partij was bij enige overeenkomst: het door de gedaagde overgelegde organigram bevat uitsluitend vennootschappen, en eventuele schade geldt als afgeleide schade die alleen door de vennootschap kan worden gevorderd.
- Een interne miscommunicatie op het advocatenkantoor van de beslaglegger ontslaat hem niet van zijn waarheidsplicht jegens de rechter en de wederpartij.
- Het verbod om opnieuw beslag te leggen voor dezelfde vordering werd toegewezen, maar zonder dwangsom.
- De bestuurdersaansprakelijkheid van de eiser werd verworpen wegens volledige afwezigheid van motivering of onderbouwing door de gedaagde.
Samenvatting
Een man uit Limburg vroeg de rechtbank om conservatoire beslagen op zijn bankrekeningen en onroerende zaken op te heffen. Die beslagen waren gelegd door een in Duitsland wonende zakenpartner, die beweerde een vordering van ruim € 3,5 miljoen op hem te hebben uit een misgelopen vastgoedproject.
De achtergrond van de zaak is complex. In het voorjaar van 2025 wilden de twee mannen samen met een derde partij een winkelcentrum in Hagen (Duitsland) kopen uit een failliete boedel voor € 19,3 miljoen. Daarvoor richtten zij een projectvennootschap op, Mittelstrasse 22 Hagen B.V. De gedaagde partij trad op als bestuurder en voerde de onderhandelingen met de curator en de makelaar. Hij sloot namens de vennootschap een koopovereenkomst zonder financieringsvoorbehoud en met een aanbetalingsverplichting van € 2 miljoen.
De beoogde financiering liep spaak doordat de financier grote vraagtekens had bij de kredietwaardigheid van de gedaagde en een andere betrokkene. Om de financiering alsnog rond te krijgen, stapten de gedaagde en zijn zakenpartner in juli 2025 uit de vennootschap en werden optieovereenkomsten gesloten. De eiser weigerde daarna een nieuwe financieringsaanvraag in te dienen, omdat zijn adviseurs hem waarschuwden dat dit financieringsfraude zou opleveren. Op 4 augustus 2025 schoot de vennootschap tekort in de betaling van de resterende koopprijs van € 17,3 miljoen. Brix kocht het winkelcentrum vervolgens rechtstreeks van de curator.
De gedaagde stelde hiervoor de eiser persoonlijk aansprakelijk en vroeg de rechtbank verlof om conservatoir beslag te leggen. In zijn verzoekschrift schreef hij dat hem geen verweren van de wederpartij bekend waren. Dat was aantoonbaar onjuist: de advocaat van de eiser had al op 28 september 2025 een uitvoerige brief gestuurd met een reeks juridische en feitelijke bezwaren, waaronder de stelling dat de optieovereenkomsten nietig waren, dat de eiser nooit persoonlijk partij was bij enige overeenkomst en dat eventuele schade als zogenoemde afgeleide schade alleen door de vennootschap kon worden gevorderd.
De voorzieningenrechter rekende de gedaagde dit zwaar aan. Artikel 21 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering verplicht partijen alle voor de beslissing relevante feiten volledig en naar waarheid te vermelden. Die verplichting weegt extra zwaar bij een beslagrekest, omdat de wederpartij daarin niet wordt gehoord. De verklaring van de advocaat van de gedaagde ter zitting, dat sprake was van een interne miscommunicatie op zijn kantoor, sneed geen hout: een administratieve fout op een advocatenkantoor komt voor rekening van de eigen cliënt en raakt de rechter noch de wederpartij.
Daarnaast oordeelde de voorzieningenrechter dat er ook inhoudelijk geen grond was voor de beslagen. De gedaagde had zijn vordering gebaseerd op een gestelde mondelinge samenwerkingsovereenkomst met de eiser in privé. Maar het door de gedaagde zelf overgelegde organigram vermeldde uitsluitend B.V.'s als partijen. Er waren geen feiten of omstandigheden aangedragen waaruit aannemelijk werd dat de eiser in privé bij enige overeenkomst betrokken was. Ook een beroep op persoonlijke bestuurdersaansprakelijkheid liep stuk bij gebrek aan enige onderbouwing.
De voorzieningenrechter hief de beslagen op met onmiddellijke ingang en verbood de gedaagde om voor dezelfde vordering opnieuw beslag te leggen ten laste van de eiser in privé. Een dwangsom aan dat verbod koppelen wees de rechter af. De gedaagde werd veroordeeld in de proceskosten, begroot op € 1.760,47.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBOBR:2026:6, Rechtbank Oost-Brabant, 08-01-2026, 11595777 CV EXPL 25-1468 en 11596142 CV EXPL 25-1469
Rechtbank Oost-Brabant · Civiel Recht
ECLI:NL:RBLIM:2025:12690, Rechtbank Limburg, 17-12-2025, 11799556 \ CV EXPL 25-2948
Rechtbank Limburg · Civiel Recht
ECLI:NL:RBNNE:2025:5835, Rechtbank Noord-Nederland, 26-11-2025, 11602597 BU VERZ 25-571
Rechtbank Noord-Nederland · Bestuursrecht; Bestuursstrafrecht
ECLI:NL:RBMNE:2025:4902, Rechtbank Midden-Nederland, 03-09-2025, 11487348 UM VERZ 25-214
Rechtbank Midden-Nederland · Bestuursrecht; Bestuursstrafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank LimburgRechtsgebied
Civiel Recht; GoederenrechtZaaknummer
03/347288 / KG ZA 25-443
Procedure
Kort geding
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
De Provincie Limburg wil 34 percelen grond van bijna 63 hectare verkopen aan de Grondexploitatiemaatschappij Californië B.V. (GEC). Het gaat om grond in het glastuinbouwgebied Californië II in Horst aan de Maas, onderdeel van de gebiedsontwikkeling Klavertje 4 bij Venlo. Een aardbeientelende onderneming uit de regio wilde die grond zelf kopen en trok naar de kortgedingrechter om de verkoop te stoppen. Zij wilde dat de Provincie alsnog een openbare selectieprocedure zou houden waarin ook andere gegadigden kunnen meedingen. De zaak draait om de zogenoemde Didam-arresten van de Hoge Raad. Daarin staat dat een overheid die grond wil verkopen in beginsel ruimte moet bieden aan meerdere gegadigden, tenzij op grond van objectieve, toetsbare en redelijke criteria maar één serieuze gegadigde in aanmerking komt. De Provincie had daarom op 24 juni 2026 in het Provinciaal Blad aangekondigd dat zij van plan was aan GEC te verkopen, met een uitleg waarom GEC de enige serieuze gegadigde zou zijn. Andere partijen kregen twintig dagen om daartegen naar de rechter te stappen. De Provincie wees op een overeenkomst uit 2011 met GEC. Daarin is afgesproken dat de Provincie gronden voor Californië II op verzoek van GEC koopt en later aan GEC doorlevert, waarna GEC de grond bouwrijp maakt en doorverkoopt aan bedrijven. GEC is zelf een publiek-private samenwerking waarin onder meer de Provincie, het ministerie van Economische Zaken en meerdere gemeenten aandeelhouder zijn. Het bedrijf is speciaal opgericht om dit gebied te ontwikkelen. De eisende onderneming vond dat dit geen objectieve criteria zijn en dat ook in 2011 al de gelijkheid van gegadigden gold. GEC en de Provincie stelden dat de eiser in 2011 nog niet bestond en dat GEC met de overeenkomst en eerdere investeringen de enige serieuze gegadigde is. De voorzieningenrechter volgt de Provincie en GEC. Volgens de rechter is GEC een projectvehikel dat bestaat om Californië II uit te voeren en te financieren. De afspraken uit 2011 zijn feitelijk een financieringsconstructie om dat publieke doel mogelijk te maken. GEC heeft bovendien de grondpositie, de benodigde vergunningen en de financiële verplichtingen en risico's die andere gegadigden niet hebben. Daarmee is de positie van de eiser niet gelijkwaardig aan die van GEC. Uitgifte aan een andere partij zou de financieringsconstructie doorkruisen en het publieke doel in gevaar brengen. De rechter vindt de kennisgeving weliswaar summier, maar voldoende duidelijk en toetsbaar: de eiser kon zijn bezwaren in dit kort geding naar voren brengen, en daar draait het bij de Didam-regels om. Ook GEC had als tussenkomende partij vorderingen ingesteld: zij wilde de Provincie laten gebieden de verkoop door te zetten. Die vorderingen wijst de rechter af wegens gebrek aan belang, omdat tussen GEC en de Provincie niet in geschil is dat de verkoop er komt. Het vragen om afwijzing van de vorderingen van de eiser ziet de rechter als verweer en niet als zelfstandige vordering. De voorzieningenrechter wijst alle vorderingen van de eisende onderneming af en veroordeelt haar in de proceskosten van de Provincie van € 2.101, plus wettelijke rente als ze niet binnen veertien dagen betaalt. GEC wordt eveneens in de proceskosten veroordeeld, maar die zijn begroot op nihil. De Provincie mag de verkoop aan GEC doorzetten.