Rechtbank wijst schadeclaim over rioolbreuk af zonder deskundigenonderzoek — RBLIM:2026:6531
Non-conformiteit woning wegens gat in hoofdrioolbuis en deskundigenbewijs
Eiser / verzoeker
koper van een woning met een gat in de hoofdrioolbuis
Verweerder / gedaagde
twee voormalige eigenaren en verkopers van de woning
Rechtbank wijst de schadevordering van de koper af omdat niet vaststaat dat het gat in de rioolbuis al bij de levering aanwezig was, en veroordeelt hem tevens tot betaling van € 1.327,90 aan deskundigenkosten in de tegeneis.
- Een partij mag de rechtbank niet vragen om aan een deskundige vragen voor te leggen over een grondslag die niet als (subsidiaire) stelling in de processtukken is ingenomen
- Een eiswijziging of aanvulling van de feitelijke grondslag moet uitdrukkelijk in de titel van de conclusie of akte worden vermeld; een terloopse opmerking volstaat niet
- Zonder deskundigenonderzoek staat niet vast dat het gebrek al aanwezig was bij de levering, zodat de op non-conformiteit gebaseerde vordering wordt afgewezen
- Kosten van een eigen deskundige die is ingeschakeld om rapporten van de wederpartij te weerleggen, komen in redelijkheid voor vergoeding in aanmerking
- Bij een tegeneis waarin partijen over en weer gedeeltelijk in het gelijk worden gesteld, worden de proceskosten gecompenseerd
Samenvatting
Een man kocht in augustus 2023 een woning en kreeg ruim een maand later, op 12 september 2023, te maken met een rioollekkage in de kelder door een gat in de hoofdrioolbuis. Hij stelde de vorige eigenaren van de woning aansprakelijk en vorderde schadevergoeding, met als kern van zijn betoog dat het gat al aanwezig was op het moment dat de woning aan hem werd geleverd, zodat de woning volgens hem niet aan de koopovereenkomst beantwoordde.
In een eerder tussenvonnis had de rechtbank al besloten dat een deskundige moest worden benoemd om te onderzoeken of het gat al bestond op de leveringsdatum. Voordat die deskundige daadwerkelijk werd aangesteld, kregen beide partijen de kans om zich uit te laten over de vraagstelling. De koper greep die gelegenheid aan om te bepleiten dat de deskundige niet alleen moest onderzoeken of het gat er al was bij de levering, maar ook of er in het verleden, toen de verkopers de woning nog bewoonden, een gebrekkige cementreparatie aan de rioolbuis was uitgevoerd die later tot het gat zou hebben geleid. Hij voegde daaraan toe dat als deze aanvullende vragen niet aan de deskundige zouden worden voorgelegd, het onderzoek voor hem geen zin meer had en de rechtbank dan maar meteen eindvonnis moest wijzen, zodat hij in hoger beroep kon gaan.
De rechtbank ging niet mee in dit verzoek. Zij overwoog dat het niet erom ging of de koper ooit had genoemd dat er in het verleden een cementreparatie had plaatsgevonden, maar of hij zijn vordering ook had gebaseerd op de stelling dat die reparatie pas na de levering tot een gat zou hebben geleid. Uit de dagvaarding en de overige processtukken bleek echter dat de koper telkens zonder voorbehoud had gesteld dat het gat al geruime tijd aanwezig was op het moment van de levering zelf. Hij had de gestelde gebrekkige reparatie in het verleden en het latere gat in de rioolbuis in zijn eigen processtukken steeds als twee aparte zaken behandeld, en nooit subsidiair aangevoerd dat het gat pas na de levering door die reparatie zou zijn ontstaan. Als de rechtbank dat alsnog zou meewegen, zou zij buiten de grenzen van het geschil treden die de koper zelf had getrokken.
De rechtbank onderzocht ook of de koper zijn eis alsnog had willen wijzigen door de gestelde gebrekkige reparatie als zelfstandige grondslag toe te voegen. Volgens de regels voor het wijzigen van een eis moet dat uitdrukkelijk in de titel van de conclusie of akte worden vermeld. Omdat de koper dit niet had gedaan, en een terloopse opmerking in zijn laatste akte daarvoor niet volstond, was er geen sprake van een geldige eiswijziging. Omdat de vraag naar een eventuele gebrekkige reparatie in het verleden dus niet relevant was voor de beoordeling van de vordering, zag de rechtbank geen reden om die vraag alsnog aan de deskundige voor te leggen, en zag zij af van het benoemen van een deskundige.
Zonder deskundigenonderzoek stond niet vast dat het gat in de rioolbuis al bij de levering aanwezig was, zodat de op non-conformiteit gebaseerde vordering moest worden afgewezen. Ook de eerder al verworpen subsidiaire vordering wegens dwaling kon de koper niet baten. In de tegeneis van de verkopers, die de kosten van hun eigen ingeschakelde deskundige vergoed wilden zien, kreeg de koper wel deels ongelijk: de rechtbank vond dat de verkopers in redelijkheid een eigen deskundige hadden mogen inschakelen om de rapporten van de koper te weerleggen, en veroordeelde de koper tot betaling van € 1.327,90 aan deskundigenkosten. De rechtbank wees de hoofdvordering van de koper volledig af en veroordeelde hem in de proceskosten van € 4.788, terwijl de kosten van de tegeneis werden gecompenseerd omdat partijen daarin over en weer gedeeltelijk in het gelijk en het ongelijk werden gesteld.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:HR:2025:1339, Hoge Raad, 19-09-2025, 25/00613
Hoge Raad · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:HR:2025:1340, Hoge Raad, 19-09-2025, 25/00611
Hoge Raad · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:RBROT:2025:1718, Rechtbank Rotterdam, 22-01-2025, C/10/671343 / HA ZA 24-19
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht; Ondernemingsrecht
ECLI:NL:GHSHE:2024:2912, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 17-09-2024, 200.318.456_01
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank LimburgRechtsgebied
Civiel Recht; Burgerlijk ProcesrechtZaaknummer
C/03/343254 / HA ZA 25-292
Procedure
Bodemzaak
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Twee eisers uit Limburg stapten op 1 juni 2026 zonder advocaat naar de kantonrechter in Maastricht. Zij deden dat met een verzoekschrift, terwijl hun zaak volgens de regels met een dagvaarding had moeten beginnen. Waar het geschil inhoudelijk over ging, staat niet in het vonnis. Bij beschikking van 24 juni 2026 bepaalde de kantonrechter dat de zaak verder moest volgens de regels van de dagvaardingsprocedure, en verwees hij de zaak naar de rolzitting van 29 juli 2026. De eisers verschenen op die rolzitting. Daar kregen zij opnieuw de gelegenheid om de gedaagde via een deurwaarder, bij exploot, op te roepen, uiterlijk voor de rolzitting van 26 augustus 2026. Dat deden zij niet. De gedaagde zelf verscheen niet in de procedure. De kantonrechter wees op de wet: als een zaak ten onrechte met een verzoekschrift is begonnen, beveelt de rechter de eiser het stuk binnen een bepaalde termijn en op eigen kosten te verbeteren of aan te vullen. De eisers hadden zelfs twee keer de kans gekregen om de gedaagde alsnog op de juiste manier op te roepen. Omdat zij dat niet hadden gedaan, kon de zaak niet verder. De kantonrechter verklaarde de eisers niet-ontvankelijk. Daardoor kwam hij niet toe aan een inhoudelijk oordeel over hun vordering. De eisers werden veroordeeld in de proceskosten, maar omdat de gedaagde niet was verschenen, werden die kosten aan haar of zijn kant op nihil gesteld.