Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBLIM:2026:6767Strafrecht

Venrayse man krijgt 4 jaar cel voor cocaïnehandel in drugsorganisatie — RBLIM:2026:6767

Opiumwetdelict / medeplegen grootschalige cocaïnehandel

Eiser / verzoeker

Officier van justitie

VS

Verweerder / gedaagde

Verdachte

Verdachte veroordeeld tot 4 jaar gevangenisstraf wegens medeplegen van cocaïnehandel; €5.325 verbeurdverklaard, €6.680 teruggegeven.

  • Verdachte bewezen verklaard als medepleger van grootschalige cocaïnehandel in de periode mei 2021 tot november 2023 in Venray en omgeving
  • Bewijsvoering gebaseerd op drie politiepseudokopen, chatberichten op telefoons van koeriers, notities met drugsadministratie en mastgegevensanalyse
  • Verdachte had aansturende rol: stuurde koeriers aan via meerdere berichtenapps en beheerde meerdere weken de centrale dealtelefoon
  • Redelijke termijn overschreden met ruim zeven maanden, licht strafmatigend meegewogen
  • €5.325 verbeurdverklaard wegens aantoonbare relatie met cocaïnehandel (DNA-sporen medeverdachte op geld); €6.680 teruggegeven

Samenvatting

Een man uit Venray is veroordeeld voor zijn rol in een professioneel opererende drugsorganisatie die gedurende meer dan twee jaar cocaïne verkocht in Venray en omgeving. De organisatie werkte met een vaste dealtelefoon waarop klanten konden bestellen, waarna koeriers de drugs aan huis bezorgden in zogenoemde ponypacks — kleine sealtjes met het logo van een steigerend paard.

Het politieonderzoek, genaamd Yvoir, begon na meerdere meldingen bij het Team Criminele Inlichtingen over een drugsnetwerk in Venray. In oktober en november 2023 deed de politie drie zogenoemde pseudokopen via de dealtelefoon. Telkens verscheen er een blauwe Toyota Aygo met hetzelfde kenteken, waaruit drie ponypacks cocaïne werden overhandigd voor vijftig euro. Laboratoriumonderzoek bevestigde dat de pakketten cocaïne bevatten.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Uit onderzoek van inbeslaggenomen telefoons van twee koeriers bleek dat de verdachte een centrale rol speelde als aansturende kracht. Onder verschillende bijnamen stuurde hij de koeriers via WhatsApp, Signal, sms en Threema naar afnemers door het hele gebied. Hij gaf adressen, tijdstippen en hoeveelheden door. In de notities op de telefoons van de koeriers kwamen zijn bijnamen voor in combinatie met grote geldbedragen, wat erop wees dat een deel van de opbrengst aan hem werd afgedragen. Eén koerier bleek in één jaar tijd ruim 15.000 sealtjes cocaïne te hebben verkocht, goed voor bijna 300.000 euro omzet.

Daarnaast bleek uit analyse van mastgegevens — de zendmasten waarop telefoons inloggen — dat de verdachte in de zomer en het najaar van 2023 meerdere keren het beheer had over de dealtelefoon. In die periodes bewoog de dealtelefoon mee met de telefoon van de verdachte, en reden zijn auto en de dealtelefoon tegelijkertijd langs dezelfde ANPR-camera's.

De rechtbank verwierp het verweer van de verdediging, die integrale vrijspraak had bepleit. De koppeling tussen de verdachte en de diverse bijnamen en telefoonnummers was zo goed onderbouwd dat pas redelijke twijfel zou ontstaan als de verdediging een plausibele alternatieve verklaring had gegeven — wat niet gebeurde. Ook de inzet van pseudokopen was rechtmatig: de politie had niet aangestuurd op het plegen van strafbare feiten, maar slechts gevraagd of er iets 'geregeld' kon worden.

Bij de straftoemeting woog de rechtbank mee dat de verdachte gedurende ruim tweeënhalf jaar actief was in de grootschalige cocaïnehandel, onderdeel uitmaakte van een professionele organisatie en daarin een aansturende rol had. Zijn rol was kleiner dan die van de hoofdverdachte, maar zijn langdurige betrokkenheid maakte hem medeverantwoordelijk. De rechtbank noteerde ook dat de verdachte ter zitting geen enkel inzicht toonde in zijn handelen. Omdat onduidelijk bleef hoe groot het recidiverisico is, achtte de rechtbank een geheel onvoorwaardelijke straf de enige passende reactie. Wel was de redelijke termijn met ruim zeven maanden overschreden, wat in licht strafmatigende zin is meegewogen.

De rechtbank veroordeelde de verdachte tot vier jaar gevangenisstraf, met aftrek van voorarrest. Een geldbedrag van 5.325 euro dat in een kluis in zijn woning werd aangetroffen — met DNA-sporen van zowel de verdachte als een medeverdachte — werd verbeurdverklaard als opbrengst van de cocaïnehandel. Een ander bedrag van 6.680 euro wordt aan de verdachte teruggegeven, omdat onvoldoende verband met de bewezen feiten werd aangetoond.

Betrokken advocaten

mr. J.K.T. Schoffelen

verdachte

Schoffelen Advocatuur, ROERMOND

52 uitspraken

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Rechtsgebied

Strafrecht

Zaaknummer

03.322362.23

Procedure

Eerste aanleg - meervoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBLIM:2026:12329
Rechtbank Limburg·
Strafrecht
RBLIM:2026:12323
Rechtbank Limburg·
Strafrecht
Rechtbank legt 12 jaar cel op voor foltering in loods Sittard, vier jaar boven de eis

Op 13 juni 2023 werden vier mannen in een loods in Sittard gegijzeld, vastgebonden en urenlang mishandeld. Drie van hen werden met een gasbrander verbrand. De daders wilden weten waar 1230 kilo cocaïne was gebleven, een partij die in de nacht van 11 op 12 juni uit dezelfde loods was ontvreemd. Voor zijn rol daarin heeft de rechtbank Limburg een man (geboren in 1984) veroordeeld tot 12 jaar gevangenisstraf. De officier van justitie had 8 jaar geëist. De slachtoffers kwamen rond 13.00 uur op afspraak naar de loods. Een van hen, [slachtoffer 1], fungeerde als distributeur van de cocaïne en schatte de waarde van de verdwenen partij op 25 miljoen euro. Hij wist niet dat de politie de cocaïne al in de nacht van de diefstal had onderschept. Vier mannen bonden de slachtoffers vast met tie-wraps en ducttape, namen hun telefoons af en sloegen en schopten hen. Tegen 19.00 uur kwamen twee andere mannen binnen, die vooraf waren aangekondigd als de 'butchers'. Zij brachten brandwonden toe met een gasbrander die kort daarvoor bij een bouwmarkt was gekocht. De slachtoffers werden ook overgoten met bio-ethanol of terpentine, over hun wonden heen. Na ruim tien uur verlieten de daders de loods en bevrijdden de slachtoffers zich. Een van hen vluchtte naakt en zwaar gewond naar buiten. De verdachte ontkende niet dat hij erbij was. Hij zei dat hij pas arriveerde toen de slachtoffers al waren vastgebonden en dat hij alleen boodschappen doorgaf via een telefoon. De rechtbank vond zijn verklaringen niet geloofwaardig. Hij had bij de politie gezegd dat hij zijn eigen telefoons thuis had gelaten, terwijl uit berichten aan zijn vriendin en uit telefoongegevens bleek dat hij wel een Spaanse prepaid telefoon meenam. Pas ter zitting gaf hij dat toe. Volgens de rechtbank paste hij zijn verhaal telkens aan op het moment dat het forensisch bewijs hem inhaalde. Zijn DNA werd aangetroffen op werkhandschoenen, op de dop van een fles bio-ethanol en op een tie-wrap uit een tas die na afloop in een container was gegooid. Verder pasten de slachtoffers' beschrijvingen van 'man 2', een kale, Hollands sprekende man, bij zijn uiterlijk en kleding op camerabeelden. Zij zeiden dat deze man er vanaf het begin bij was. In een afgeluisterd gesprek met zijn vriendin zei de verdachte bovendien dat hij een man had 'ondervraagd met stompen in het gezicht'. De rechtbank oordeelde dat de verdachte medepleger was van de vrijheidsberoving van alle vier de slachtoffers en van het geweld tegen drie van hen. Bij [slachtoffer 3] en [slachtoffer 4] bleef het letsel juridisch onder de grens van zwaar lichamelijk letsel, maar het toegepaste geweld vormde volgens de rechtbank een poging tot zware mishandeling met voorbedachten rade. Bij [slachtoffer 1] was wel sprake van zwaar letsel: een gebroken oogkasbodem, een gebroken neusbeen, een gescheurd trommelvlies en blijvend verminderd zicht. De vierde man, [slachtoffer 2], kreeg alleen klappen in zijn gezicht van de verdachte zelf. Dat was een mishandeling met voorbedachten rade. Bij de straf ging de rechtbank bewust boven de eis uit. Zij noemde het vastbinden, ontkleden en bewerken van weerloze mensen met een gasbrander mensonterend en sadistisch. De feiten speelden zich af in de georganiseerde drugscriminaliteit en wijzen op gewetenloosheid en koud calculeren. De verdachte zag het als een klus en had er volgens de rechtbank een fors bedrag voor ontvangen. Een redelijke-termijnkorting kwam er niet. De termijn van twee jaar werd met 11 maanden overschreden, maar dat vond de rechtbank in zo'n omvangrijke zaak met meer verdachten en getuigenverhoren te billijken. De rechtbank veroordeelde de verdachte tot 12 jaar gevangenisstraf, met aftrek van voorarrest. Zijn verzoek om de voorlopige hechtenis te schorsen wees zij af, onder meer vanwege de maatschappelijke onrust die ontstaat als iemand na zo'n zware straf vrij blijft en de vrees voor herhaling. Ook gelastte zij de tenuitvoerlegging van een voorwaardelijke taakstraf van 60 uren uit 2022.

Rechtbank Limburg·
Strafrecht
RBLIM:2026:12130
Rechtbank Limburg·
Strafrecht
RBLIM:2026:12129
Rechtbank Limburg·
Strafrecht