Venrayse cocaïnehandelaar veroordeeld tot vier jaar cel — RBLIM:2026:6770
Drugshandel / cocaïne / medeplegen Opiumwet
Eiser / verzoeker
Officier van justitie
Verweerder / gedaagde
Verdachte
Verdachte veroordeeld tot 4 jaar gevangenisstraf, waarvan 1 jaar voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar, met aftrek van voorarrest.
- Verdachte bekende cocaïnehandel gedurende ruim tweeënhalf jaar, deels als beheerder van dealtelefoon, deels als aansturende partij van koeriers en tussenpersoon bij kiloinkoophandel.
- Medeplegen slechts volledig bewezen voor de laatste vier maanden van de tenlastegelegde periode; eerder handelde verdachte hoofdzakelijk zelfstandig.
- Redelijke termijn voor berechting is overschreden met 7,5 maand; rechtbank weegt dit licht strafmatigend mee.
- Openhartige proceshouding en het nemen van verantwoordelijkheid leidden ertoe dat een deel van de gevangenisstraf voorwaardelijk werd opgelegd.
- Gevangenisstraf van 4 jaar opgelegd, waarvan 1 jaar voorwaardelijk met proeftijd van 2 jaar en aftrek van voorarrest.
Samenvatting
Een man uit Venray is veroordeeld voor zijn betrokkenheid bij cocaïnehandel gedurende een periode van ruim tweeënhalf jaar. Hij deed dit op meerdere manieren: hij beheerde twee weken lang een dealtelefoon van een professionele drugsorganisatie, stuurde daarna zelf koeriers aan via zijn eigen telefoon, en trad op als tussenpersoon bij de inkoop van kilo's cocaïne. Voor die laatste activiteit ontving hij een commissie van 250 euro per blok en had hij de cocaïne soms ook fysiek in handen.
Het onderzoek, bekend als 'Yvoir', startte nadat het Team Criminele Inlichtingen van Politie Eenheid Limburg meerdere meldingen ontving over een drugsorganisatie in Venray die via een vaste dealtelefoon hard- en softdrugs verkocht en liet bezorgen door koeriers. Vier verdachten werden aangemerkt in het onderzoek; hun zaken zijn gelijktijdig behandeld.
De rechtbank stelde vast dat de verdachte weliswaar niet structureel deel uitmaakte van de kern van de onderzochte organisatie, maar dat hij wel gedurende lange tijd op allerlei manieren bijverdiende aan de cocaïnehandel. Alleen voor de laatste vier maanden van de tenlastegelegde periode achtte de rechtbank het medeplegen volledig bewezen. Voor de eerdere periode handelde hij hoofdzakelijk zelfstandig. Dit nuanceverschil woog de rechtbank mee bij de straftoemeting, maar leidde niet tot een formele splitsing van de bewezenverklaring.
De verdachte bekende ter zitting dat hij 'met pieken en dalen' de hele tenlastegelegde periode actief was in de cocaïnehandel. De rechtbank waardeerde zijn openhartige proceshouding en het feit dat hij verantwoordelijkheid nam voor zijn handelen. Hij verklaarde voor zijn gezin te willen kiezen. Daarmee onderscheidde hij zich volgens de rechters van de drie andere hoofdverdachten, wat bijdroeg aan het vertrouwen dat hij niet zal recidiveren.
De officier van justitie eiste vier jaar onvoorwaardelijke gevangenisstraf. De verdediging pleitte voor een aanzienlijk lagere straf van 365 dagen, waarvan een groot deel voorwaardelijk, en wees op de overschrijding van de redelijke termijn. Die termijn was inderdaad overschreden: de verdachte was op 28 november 2023 in verzekering gesteld, waardoor de redelijke termijn voor berechting met zeven en een halve maand werd overschreden. De rechtbank hield hiermee rekening, maar slechts in licht strafmatigende zin, gelet op de beperkte duur van de overschrijding in verhouding tot de omvang van het onderzoek.
Uiteindelijk veroordeelde de rechtbank de verdachte tot een gevangenisstraf van vier jaar, waarvan één jaar voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar. Op het onvoorwaardelijke deel wordt de tijd die hij al in voorarrest heeft doorgebracht in mindering gebracht.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBLIM:2025:11885, Rechtbank Limburg, 28-11-2025, 03/198153-22
Rechtbank Limburg · Strafrecht
ECLI:NL:GHARL:2025:8071, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 28-10-2025, 21-002331-24
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Strafrecht
ECLI:NL:RBOBR:2025:5393, Rechtbank Oost-Brabant, 28-08-2025, 25/1874 en 25/1881
Rechtbank Oost-Brabant · Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
ECLI:NL:RBNNE:2025:2762, Rechtbank Noord-Nederland, 11-07-2025, 18-306468-22
Rechtbank Noord-Nederland · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank LimburgRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
03/314770-23
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 13 juni 2023 werden vier mannen in een loods in Sittard gegijzeld, vastgebonden en urenlang mishandeld. Drie van hen werden met een gasbrander verbrand. De daders wilden weten waar 1230 kilo cocaïne was gebleven, een partij die in de nacht van 11 op 12 juni uit dezelfde loods was ontvreemd. Voor zijn rol daarin heeft de rechtbank Limburg een man (geboren in 1984) veroordeeld tot 12 jaar gevangenisstraf. De officier van justitie had 8 jaar geëist. De slachtoffers kwamen rond 13.00 uur op afspraak naar de loods. Een van hen, [slachtoffer 1], fungeerde als distributeur van de cocaïne en schatte de waarde van de verdwenen partij op 25 miljoen euro. Hij wist niet dat de politie de cocaïne al in de nacht van de diefstal had onderschept. Vier mannen bonden de slachtoffers vast met tie-wraps en ducttape, namen hun telefoons af en sloegen en schopten hen. Tegen 19.00 uur kwamen twee andere mannen binnen, die vooraf waren aangekondigd als de 'butchers'. Zij brachten brandwonden toe met een gasbrander die kort daarvoor bij een bouwmarkt was gekocht. De slachtoffers werden ook overgoten met bio-ethanol of terpentine, over hun wonden heen. Na ruim tien uur verlieten de daders de loods en bevrijdden de slachtoffers zich. Een van hen vluchtte naakt en zwaar gewond naar buiten. De verdachte ontkende niet dat hij erbij was. Hij zei dat hij pas arriveerde toen de slachtoffers al waren vastgebonden en dat hij alleen boodschappen doorgaf via een telefoon. De rechtbank vond zijn verklaringen niet geloofwaardig. Hij had bij de politie gezegd dat hij zijn eigen telefoons thuis had gelaten, terwijl uit berichten aan zijn vriendin en uit telefoongegevens bleek dat hij wel een Spaanse prepaid telefoon meenam. Pas ter zitting gaf hij dat toe. Volgens de rechtbank paste hij zijn verhaal telkens aan op het moment dat het forensisch bewijs hem inhaalde. Zijn DNA werd aangetroffen op werkhandschoenen, op de dop van een fles bio-ethanol en op een tie-wrap uit een tas die na afloop in een container was gegooid. Verder pasten de slachtoffers' beschrijvingen van 'man 2', een kale, Hollands sprekende man, bij zijn uiterlijk en kleding op camerabeelden. Zij zeiden dat deze man er vanaf het begin bij was. In een afgeluisterd gesprek met zijn vriendin zei de verdachte bovendien dat hij een man had 'ondervraagd met stompen in het gezicht'. De rechtbank oordeelde dat de verdachte medepleger was van de vrijheidsberoving van alle vier de slachtoffers en van het geweld tegen drie van hen. Bij [slachtoffer 3] en [slachtoffer 4] bleef het letsel juridisch onder de grens van zwaar lichamelijk letsel, maar het toegepaste geweld vormde volgens de rechtbank een poging tot zware mishandeling met voorbedachten rade. Bij [slachtoffer 1] was wel sprake van zwaar letsel: een gebroken oogkasbodem, een gebroken neusbeen, een gescheurd trommelvlies en blijvend verminderd zicht. De vierde man, [slachtoffer 2], kreeg alleen klappen in zijn gezicht van de verdachte zelf. Dat was een mishandeling met voorbedachten rade. Bij de straf ging de rechtbank bewust boven de eis uit. Zij noemde het vastbinden, ontkleden en bewerken van weerloze mensen met een gasbrander mensonterend en sadistisch. De feiten speelden zich af in de georganiseerde drugscriminaliteit en wijzen op gewetenloosheid en koud calculeren. De verdachte zag het als een klus en had er volgens de rechtbank een fors bedrag voor ontvangen. Een redelijke-termijnkorting kwam er niet. De termijn van twee jaar werd met 11 maanden overschreden, maar dat vond de rechtbank in zo'n omvangrijke zaak met meer verdachten en getuigenverhoren te billijken. De rechtbank veroordeelde de verdachte tot 12 jaar gevangenisstraf, met aftrek van voorarrest. Zijn verzoek om de voorlopige hechtenis te schorsen wees zij af, onder meer vanwege de maatschappelijke onrust die ontstaat als iemand na zo'n zware straf vrij blijft en de vrees voor herhaling. Ook gelastte zij de tenuitvoerlegging van een voorwaardelijke taakstraf van 60 uren uit 2022.