Rechtbank Limburg stelt kinderalimentatie opnieuw vast na verblijfswijziging oudste kind — RBLIM:2026:6852
kinderalimentatie / voorlopige voorzieningen na echtscheiding
Eiser / verzoeker
de man (vader)
Verweerder / gedaagde
de moeder
De vader is niet-ontvankelijk verklaard in zijn verzoeken over verblijfplaats en woning; de kinderalimentatie is opnieuw vastgesteld: de vader betaalt € 240 per maand voor de jongste dochter en de moeder betaalt € 242 per maand voor de oudste dochter, met verrekening van de betalingsachterstand.
- De eerder getroffen voorlopige voorzieningen over verblijfplaats en gebruik van de echtelijke woning zijn van rechtswege vervallen bij inschrijving van de echtscheidingsbeschikking in november 2025, waardoor de vader niet-ontvankelijk is in zijn verzoeken op die punten.
- De voorlopige kinderbijdrage uit de bodemprocedure van juli 2025 kan via een nieuwe voorlopige voorzieningenprocedure worden gewijzigd, omdat in die zaak nog geen definitieve alimentatiebeslissing is genomen.
- De rechtbank berekent ambtshalve het kindgebonden budget voor beide partijen, nu zij beiden hebben nagelaten hierover stukken te overleggen.
- Omdat de gezamenlijke draagkracht van de ouders onvoldoende is om volledig in de behoefte van de kinderen te voorzien, wordt het tekort gelijk over hen verdeeld bij het vaststellen van de zorgkorting.
- De moeder mag de door haar aan de vader te betalen kinderbijdrage verrekenen met de betalingsachterstand die de vader heeft opgebouwd vóór de schorsing van zijn bijdrage per 1 maart 2026.
Samenvatting
Een man en vrouw die in november 2025 zijn gescheiden, twistten voor de rechtbank in Maastricht over de kinderalimentatie en de verblijfplaats van hun twee kinderen. De man vroeg de rechter om de kinderen aan hem toe te vertrouwen en hem het gebruik van de voormalige echtelijke woning te geven. Ook wilde hij dat de moeder voortaan alimentatie aan hem zou betalen, omdat de oudste dochter al sinds februari 2026 bij hem woont en er geen contact meer is met de moeder.
De rechtbank verklaarde de man niet-ontvankelijk in zijn verzoeken over de verblijfplaats van de kinderen en het gebruik van de woning. De reden: de voorlopige voorzieningen die ooit in 2023 op die punten waren getroffen, zijn van rechtswege vervallen op het moment dat de echtscheidingsbeschikking in november 2025 werd ingeschreven in de registers van de burgerlijke stand. In de bodemprocedure van juli 2025 is al een definitieve beslissing genomen over de hoofdverblijfplaats van de kinderen en het gebruik van de woning. Die beslissing is inmiddels onherroepelijk, omdat niemand hoger beroep heeft ingesteld. Er is dus geen ruimte meer om via een voorlopige voorziening opnieuw over die onderwerpen te beslissen.
Over de kinderalimentatie kon de rechtbank wel oordelen. In de beschikking van juli 2025 was slechts een voorlopige bijdrage vastgesteld, in afwachting van nadere financiële gegevens. Die voorlopige bijdrage, € 349,50 per kind per maand, was bovendien al per 1 maart 2026 geschorst door de voorzieningenrechter nadat bleek dat de oudste dochter niet meer bij de moeder woont. De rechtbank vond het proceseconomisch het meest zinvol om de nieuwe situatie nu meteen opnieuw te beoordelen.
Bij het berekenen van de draagkracht van de man hield de rechtbank rekening met zijn salaris als directeur-grootaandeelhouder van zijn eigen bedrijf: ruim € 4.800 bruto per maand. Omdat zijn oudste dochter bij hem woont en hij met zijn nieuwe partner een baby heeft gekregen, heeft hij recht op kindgebonden budget. De rechtbank berekende dit ambtshalve op € 4.500 per jaar, omdat de man zelf geen berekening had overgelegd. Zijn totale netto besteedbaar inkomen kwam daarmee op ruim € 4.155 per maand, waaruit een beschikbare draagkracht voor de kinderalimentatie van € 1.081 per maand volgde, te verdelen over zijn drie kinderen.
De moeder ontvangt een Ziektewetuitkering van ruim € 829 bruto per week. Ook voor haar berekende de rechtbank het kindgebonden budget ambtshalve, omdat zij zelf evenmin stukken had overgelegd. Haar netto besteedbaar inkomen bedroeg daarmee ongeveer € 2.938 per maand en haar draagkracht € 242 per kind per maand.
Omdat de gezamenlijke draagkracht van beide ouders lager is dan de vastgestelde behoefte van € 864 per kind per maand, is er geen volledige dekking. De vader ontvangt voor zijn jongste dochter, die in een week-om-weekregeling bij beide ouders verblijft, een zorgkorting van 35 procent. Na verrekening van het draagkrachttekort resteert een netto alimentatie van € 240 per maand die hij aan de moeder moet betalen. Voor de oudste dochter, die bij de vader woont, moet de moeder een bijdrage van € 242 per maand aan de vader betalen. De moeder mag die bedragen verrekenen met de betalingsachterstand die de vader heeft opgebouwd in de periode vóór de schorsing.
De rechtbank wees de proceskosten over en weer toe aan elk van de partijen zelf. De vader werd dus niet veroordeeld in de kosten, hoewel hij op twee punten niet-ontvankelijk werd verklaard. De beschikking, die ingaat per 1 maart 2026, is uitvoerbaar bij voorraad.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHDHA:2024:892, Gerechtshof Den Haag, 30-05-2024, 200.340.516/01
Gerechtshof Den Haag · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
ECLI:NL:RBDHA:2024:5733, Rechtbank Den Haag, 16-04-2024, C/09/661900 / FA RK 24-1342
Rechtbank Den Haag · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
ECLI:NL:GHSHE:2024:140, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 23-01-2024, 200.308.555_01
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Civiel Recht
ECLI:NL:GHSHE:2023:2024, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 20-06-2023, 200.320.671_01
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank LimburgRechtsgebied
Civiel Recht; Personen- En FamilierechtZaaknummer
C/03/351907 / FA RK 26-968
Procedure
Rekestprocedure
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een moeder wilde in november 2026 met haar dochtertje, nog geen twee jaar oud, mee op (zaken)reis naar Hong Kong. De vader moest daarvoor een toestemmingsformulier voor reizen met een minderjarige ondertekenen, maar weigerde. De moeder vroeg de rechtbank Limburg hem daartoe te veroordelen, onder verbeurte van een dwangsom. De vader diende op zijn beurt een eigen verzoek in: hij wilde informatie over een ziekenhuisopname van zijn dochter en over haar vaccinatieboekje. De ouders hebben samen het gezag over het meisje, dat haar hoofdverblijf bij de moeder heeft. De moeder heeft de Duitse nationaliteit, de vader de Nederlandse. Eind juli 2026 verhuisde de moeder met het kind van het Nederlandse woonplaats van het gezin naar een plaats in Duitsland. Over die verhuizing loopt een bodemprocedure. In een kort geding wees de voorzieningenrechter op 3 september 2026 de eis van de vader tot terugverhuizing af, maar stelde wel een voorlopige zorgregeling vast. Die loopt op van drie zaterdagmiddagen naar een weekend met overnachting, en daarna om de week een verblijf van vrijdag of zaterdag tot zaterdag of zondag. Daarnaast bellen vader en dochter elke woensdag per video. De rechtbank wees het verzoek van de moeder af. De reis naar Hong Kong valt ook in het weekend en doorkruist daarmee de geldende zorgregeling. Die regeling geldt pas sinds 12 september 2026 en is net uitgebreid met een overnachting. Gelet op de jonge leeftijd van het kind vond de rechtbank het niet wenselijk dat het contact met de vader zo lang wordt onderbroken. Continuïteit van de regeling gaat voor. De moeder had bovendien geen compensatie aangeboden voor de gemiste tijd. Tegelijk benadrukte de rechtbank dat de moeder niet nooit met haar dochter op (zaken)reis kan. De argumenten van de vader dat een reis het kind te veel belast en dat zij nog niet is ingeënt, overtuigden niet. Beide ouders werken internationaal en zijn tijdens hun relatie meerdere keren samen met hun dochter op reis geweest. De rechtbank geeft de moeder in overweging reizen voortaan buiten de omgangsmomenten te plannen, die vooraf met de vader af te stemmen en zo nodig zonder het kind te reizen, zodat de vader haar kan opvangen. De vader zei op de zitting zelf dat hij het werk van de moeder niet in de weg wil staan. Ook het verzoek van de vader werd afgewezen. Over de ziekenhuisopname in Mönchengladbach van 4 tot 5 oktober 2026 had de moeder de vader en de rechtbank op de zitting inmiddels geïnformeerd. Zij bood daarbij haar excuses aan voor de manier waarop dit eerder was gegaan en beloofde de vader voortaan direct en volledig op de hoogte te houden. Volgens de rechtbank had de vader daarom geen belang meer bij dit deel van zijn verzoek. Een vaccinatieboekje bestaat niet, omdat het kind nog niet is gevaccineerd. Beide ouders verklaarden op de zitting dat zij ermee instemmen dat het meisje het Rijksvaccinatieprogramma doorloopt, en de moeder is hierover al in gesprek met de kinderarts. De moeder trok haar overige verzoeken op de zitting in. Zij had onder meer gevraagd om toestemming voor de reis van 18 tot en met 25 november 2026 en voor toekomstige buitenlandse reizen voor zaken en vakanties. De rechtbank wees alle overgebleven verzoeken van beide ouders af. De proceskosten compenseerde zij, zodat elke ouder zijn eigen kosten draagt. Dat is gebruikelijk in familiezaken, en bovendien verloren beide ouders.