Tilburgse man vrijgesproken van explosie bij Roermonds restaurant — RBLIM:2026:6963
vrijspraak medeplichtigheid / medeplegen explosie bij restaurant
Eiser / verzoeker
Officier van justitie (Openbaar Ministerie)
Verweerder / gedaagde
Verdachte, geboren 2005 te Tilburg
Verdachte volledig vrijgesproken van zowel medeplegen als medeplichtigheid aan het teweegbrengen van een ontploffing bij restaurant in Roermond.
- Verdachte vrijgesproken van medeplegen omdat zijn bijdrage (chauffeursdienst) onvoldoende substantieel was voor nauwe en bewuste samenwerking.
- Vrijspraak van medeplichtigheid omdat niet bewezen kon worden dat verdachte wist of de aanmerkelijke kans aanvaardde dat de vervoerde personen een explosief bij het restaurant zouden gooien.
- Nachtelijk tijdstip en bestemming waren onvoldoende om voorwaardelijk opzet op het gronddelict aan te nemen.
- Benadeelde partijen (restaurant €1.000 en slachtoffer €4.000) niet-ontvankelijk verklaard wegens ontbreken van veroordeling.
Samenvatting
Een jonge man uit Tilburg, geboren in 2005, stond terecht bij de rechtbank Limburg voor zijn veronderstelde rol bij een explosie bij een restaurant in Roermond op 21 februari 2025. Die avond gooiden twee medeverdachten een zogenoemde vuurwerk-brandstofcombinatie bij restaurant [Naam restaurant], waardoor er gevaar voor schade aan omliggende panden en letsel ontstond. De vraag was of de verdachte daar strafrechtelijk verantwoordelijk voor kon worden gehouden.
De rol van de verdachte was beperkt: hij reed twee jongens op en neer naar Roermond en wachtte op hen totdat zij klaar waren. Daarvoor ontving hij vijftig euro van een derde medeverdachte om te kunnen tanken. De man verklaarde dat hem simpelweg was gevraagd twee personen te vervoeren en dat hij vaker mensen ergens naartoe bracht. Hij zou niets hebben geweten van de plannen of het meegebrachte vuurwerk.
Het openbaar ministerie achtte medeplegen niet bewezen — daarvoor was zijn bijdrage te beperkt — maar eiste wel een veroordeling wegens medeplichtigheid. Volgens de officier van justitie had de verdachte gezien het tijdstip en de bestemming voorwaardelijk opzet gehad op het plegen van de explosie. De verdediging bepleitte integrale vrijspraak: voor medeplichtigheid is zogenoemd 'dubbel opzet' nodig, én op de hulpverlening zelf, én op het gronddelict. Aan beide ontbrak het volgens de raadsman.
De rechtbank ging mee met de verdediging. Voor medeplegen gold dat de bijdrage van de verdachte onvoldoende substantieel was voor een nauwe en bewuste samenwerking. Voor medeplichtigheid was bovendien vereist dat bewezen kon worden dat de verdachte wist — of bewust de aanmerkelijke kans aanvaardde — dat de twee jongens een explosief bij het restaurant naar binnen zouden gooien. Dat bewijs ontbrak. De rechtbank oordeelde dat noch de bestemming, noch het nachtelijke tijdstip zodanig opmerkelijk waren dat de verdachte daarmee bewust de kans op betrokkenheid bij een strafbaar feit had aanvaard.
De benadeelde partijen — het restaurant zelf, dat een vergoeding van duizend euro vorderde voor het eigen risico, en een slachtoffer dat vierduizend euro aan immateriële schadevergoeding eiste — werden niet-ontvankelijk verklaard in hun vorderingen, omdat de verdachte niet wordt veroordeeld voor de feiten waarop die vorderingen zijn gebaseerd. De rechtbank sprak de verdachte integraal vrij van alle tenlastegelegde feiten en hief de inmiddels geschorste voorlopige hechtenis op.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBZWB:2026:646, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 04-02-2026, 02-334164-22
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Strafrecht
ECLI:NL:RBZWB:2025:3615, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 23-05-2025, C/02/435541 / FA RK 25-2560
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
ECLI:NL:RBZWB:2025:1700, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 19-03-2025, C/02/433058 / FA RK 25-1346
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
ECLI:NL:RBZWB:2025:1231, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 11-02-2025, C/02/431661 / FA RK 25-652
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank LimburgRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
03.093401.25
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 13 juni 2023 werden vier mannen in een loods in Sittard gegijzeld, vastgebonden en urenlang mishandeld. Drie van hen werden met een gasbrander verbrand. De daders wilden weten waar 1230 kilo cocaïne was gebleven, een partij die in de nacht van 11 op 12 juni uit dezelfde loods was ontvreemd. Voor zijn rol daarin heeft de rechtbank Limburg een man (geboren in 1984) veroordeeld tot 12 jaar gevangenisstraf. De officier van justitie had 8 jaar geëist. De slachtoffers kwamen rond 13.00 uur op afspraak naar de loods. Een van hen, [slachtoffer 1], fungeerde als distributeur van de cocaïne en schatte de waarde van de verdwenen partij op 25 miljoen euro. Hij wist niet dat de politie de cocaïne al in de nacht van de diefstal had onderschept. Vier mannen bonden de slachtoffers vast met tie-wraps en ducttape, namen hun telefoons af en sloegen en schopten hen. Tegen 19.00 uur kwamen twee andere mannen binnen, die vooraf waren aangekondigd als de 'butchers'. Zij brachten brandwonden toe met een gasbrander die kort daarvoor bij een bouwmarkt was gekocht. De slachtoffers werden ook overgoten met bio-ethanol of terpentine, over hun wonden heen. Na ruim tien uur verlieten de daders de loods en bevrijdden de slachtoffers zich. Een van hen vluchtte naakt en zwaar gewond naar buiten. De verdachte ontkende niet dat hij erbij was. Hij zei dat hij pas arriveerde toen de slachtoffers al waren vastgebonden en dat hij alleen boodschappen doorgaf via een telefoon. De rechtbank vond zijn verklaringen niet geloofwaardig. Hij had bij de politie gezegd dat hij zijn eigen telefoons thuis had gelaten, terwijl uit berichten aan zijn vriendin en uit telefoongegevens bleek dat hij wel een Spaanse prepaid telefoon meenam. Pas ter zitting gaf hij dat toe. Volgens de rechtbank paste hij zijn verhaal telkens aan op het moment dat het forensisch bewijs hem inhaalde. Zijn DNA werd aangetroffen op werkhandschoenen, op de dop van een fles bio-ethanol en op een tie-wrap uit een tas die na afloop in een container was gegooid. Verder pasten de slachtoffers' beschrijvingen van 'man 2', een kale, Hollands sprekende man, bij zijn uiterlijk en kleding op camerabeelden. Zij zeiden dat deze man er vanaf het begin bij was. In een afgeluisterd gesprek met zijn vriendin zei de verdachte bovendien dat hij een man had 'ondervraagd met stompen in het gezicht'. De rechtbank oordeelde dat de verdachte medepleger was van de vrijheidsberoving van alle vier de slachtoffers en van het geweld tegen drie van hen. Bij [slachtoffer 3] en [slachtoffer 4] bleef het letsel juridisch onder de grens van zwaar lichamelijk letsel, maar het toegepaste geweld vormde volgens de rechtbank een poging tot zware mishandeling met voorbedachten rade. Bij [slachtoffer 1] was wel sprake van zwaar letsel: een gebroken oogkasbodem, een gebroken neusbeen, een gescheurd trommelvlies en blijvend verminderd zicht. De vierde man, [slachtoffer 2], kreeg alleen klappen in zijn gezicht van de verdachte zelf. Dat was een mishandeling met voorbedachten rade. Bij de straf ging de rechtbank bewust boven de eis uit. Zij noemde het vastbinden, ontkleden en bewerken van weerloze mensen met een gasbrander mensonterend en sadistisch. De feiten speelden zich af in de georganiseerde drugscriminaliteit en wijzen op gewetenloosheid en koud calculeren. De verdachte zag het als een klus en had er volgens de rechtbank een fors bedrag voor ontvangen. Een redelijke-termijnkorting kwam er niet. De termijn van twee jaar werd met 11 maanden overschreden, maar dat vond de rechtbank in zo'n omvangrijke zaak met meer verdachten en getuigenverhoren te billijken. De rechtbank veroordeelde de verdachte tot 12 jaar gevangenisstraf, met aftrek van voorarrest. Zijn verzoek om de voorlopige hechtenis te schorsen wees zij af, onder meer vanwege de maatschappelijke onrust die ontstaat als iemand na zo'n zware straf vrij blijft en de vrees voor herhaling. Ook gelastte zij de tenuitvoerlegging van een voorwaardelijke taakstraf van 60 uren uit 2022.