Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBLIM:2026:7409Bestuursrecht; Omgevingsrecht

ECLI:NL:RBLIM:2026:7409, Rechtbank Limburg, 23-07-2026, ROE 23/1890 en ROE 23/1907 — RBLIM:2026:7409

Samenvatting

Omgevingsvergunning op grond van artikel 2.1, eerste lid, onder c, van de Wabo (binnenplanse afwijking) voor de nevenactiviteiten zorgboerderij en educatieruimte. De rechtbank vindt dat verweerder mocht uitgaan van het verkeersrapport. De rechtbank oordeelt dat verweerder de omvang van de vergunde nevenactiviteiten niet kenbaar heeft getoetst aan de omvang van de hoofdactiviteit. Het bestreden besluit komt voor vernietiging in aanmerking. Geen reden voor de rechtbank tot in stand lating van de rechtsgevolgen of zelf in de zaak voorzien. Vergoeding van griffierecht en proceskosten. Voorts toewijzing van het verzoek tot schadevergoeding vanwege overschrijding van de redelijke termijn door de rechtbank.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

ROE 23/1890 en ROE 23/1907

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

Rechtbank verklaart beroep concurrenten tegen hotelvergunning niet-ontvankelijk

Twee bedrijven die ieder een hotel exploiteren, kwamen bij de rechtbank Limburg op tegen een omgevingsvergunning die de gemeente Sittard-Geleen had verleend voor de herbestemming en verbouwing van een klooster. Op grond van die vergunning mag het klooster worden gebruikt als hotel, maar uitsluitend voor topsporters die op het terrein verblijven voor hun sportieve ontwikkeling en voor hun directe familieleden die hen bezoeken. Voor andere gasten, zoals wandelaars of fietsers, is het gebruik als hotel niet toegestaan. De twee hotelbedrijven waren het niet eens met de verlening van deze vergunning en stelden beroep in bij de rechtbank. Voordat de rechtbank aan de inhoud van hun bezwaren toekwam, moest zij eerst beoordelen of de bedrijven wel mochten meedoen aan de procedure. Volgens de wet kan alleen een belanghebbende, iemand met een rechtstreeks eigen belang bij het besluit, beroep instellen. De gemeente betwistte op de zitting dat de twee hotelbedrijven belanghebbende waren. Volgens de gemeente vallen hun hotels niet in hetzelfde marktsegment als het vergunde hotel voor topsporters, en was het ook de vraag of ze in hetzelfde verzorgingsgebied actief zijn, gezien de afstand van vier kilometer. De rechtbank knoopte aan bij vaste rechtspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State: een bedrijf heeft alleen een concurrentiebelang, en is daarmee belanghebbende, als het in hetzelfde verzorgingsgebied en hetzelfde marktsegment actief is als de concurrent. Het is aan de bedrijven die beroep instellen om dat aannemelijk te maken. De rechtbank oordeelde dat de twee hotels van de eisende bedrijven niet in hetzelfde marktsegment opereren als het vergunde hotel. Hun hotels richten zich op zakelijke en recreatieve overnachtingen voor een breed publiek, terwijl de vergunning uitsluitend geldt voor de beperkte doelgroep van topsporters en hun familie. Dat er ook topsporters in de hotels van de eisers kunnen overnachten en de activiteiten elkaar dus deels kunnen overlappen, maakte dat volgens de rechtbank niet anders: de eisers hadden niet aangevoerd dat een substantieel deel van hun werkzaamheden op overnachtingen door topsporters en hun familie ziet. Ook het feit dat de vergunninghouder mogelijk ook andere gasten wil laten overnachten, en dat dit misschien nu al in strijd met de vergunning gebeurt, veranderde daar niets aan: de vergunning zelf is namelijk alleen voor de beperkte doelgroep verleend, en daarop moet de vergelijking worden gebaseerd. Omdat de twee bedrijven geen concurrentiebelang bleken te hebben, waren zij geen belanghebbende in de zin van de Algemene wet bestuursrecht. De rechtbank kwam daardoor niet toe aan een inhoudelijke beoordeling van hun bezwaren tegen de vergunning en verklaarde het beroep niet-ontvankelijk. De bedrijven krijgen hun griffierecht niet terug en ook geen vergoeding van hun proceskosten.

Rechtbank Limburg·
Bestuursrecht; Omgevingsrecht
Rechtbank verwerpt beroep concurrenten tegen hotelbeleid wegens relativiteit

Twee bedrijven die ieder een hotel exploiteren, hadden bij de gemeente Sittard-Geleen een handhavingsverzoek ingediend tegen de komst van een hotel en een hostel op twee adressen in Sittard. Zij vonden dat daar gasten zouden gaan overnachten voor wie dat planologisch niet is toegestaan, omdat het bestemmingsplan alleen verblijf voor topsporters mogelijk zou maken. De gemeente wees dat handhavingsverzoek af, en na bezwaar hield zij die afwijzing overeind. Daartegen stelden de twee hotelbedrijven beroep in bij de rechtbank Limburg. De voorgeschiedenis van het handhavingsverzoek was gecompliceerd. Nadat de bedrijven in februari 2023 om handhaving hadden gevraagd, kondigde de gemeente eerst aan dat zij geen overtreding zag, omdat er alleen voorbereidende werkzaamheden plaatsvonden in afwachting van vergunningen. Later stuurde de gemeente juist een voornemen tot een last onder dwangsom aan de partij die het hotel wilde exploiteren, omdat er wel een dreigende overtreding leek te zijn. Uiteindelijk verleende de gemeente een tijdelijke gedoogbeschikking voor een hotel voor topsporters en legde zij een ontwerpbestemmingsplan ter inzage waarin verblijf voor het hotel en het hostel wordt toegestaan. Op basis daarvan wees de gemeente het handhavingsverzoek definitief af wegens concreet zicht op legalisatie. Later, op 22 juli 2024, verleende de gemeente ook nog een omgevingsvergunning voor het hotel; het beroep dat de twee bedrijven daartegen instelden, is door deze rechtbank in een andere procedure niet-ontvankelijk verklaard. Omdat het handhavingsverzoek van vóór 1 januari 2024 dateert, paste de rechtbank nog het oude omgevingsrecht toe, met de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht als basis. De kern van deze uitspraak draait om het zogeheten relativiteitsvereiste uit artikel 8:69a van de Algemene wet bestuursrecht. Deze bepaling houdt in dat een rechter een besluit niet mag vernietigen wegens strijd met een regel die niet bedoeld is om de belangen van juist deze eiser te beschermen. De gemeente voerde aan dat de bedrijven zich weliswaar beriepen op de regels van de beheersverordening, die de goede ruimtelijke ordening moeten waarborgen, maar dat die regels een concurrent alleen beschermen als aannemelijk is dat de nieuwe ontwikkeling tot relevante leegstand van diens eigen pand zal leiden. De bedrijven brachten daartegen een eigen onderzoeksrapport in, 'Hotelmarktonderzoek Sittard', waaruit volgens hen bleek dat er geen ruimte is voor extra hotels in Sittard. De rechtbank onderschreef het standpunt van de gemeente. Uit het rapport bleek weliswaar dat een nieuw hotel en hostel de vraag naar overnachtingen negatief kunnen beïnvloeden, maar niet dat dit ook daadwerkelijk tot leegstand van de panden van de twee bedrijven zou leiden. Een verwachte omzetdaling is volgens vaste rechtspraak op zichzelf onvoldoende om van relevante leegstand te spreken. Zelfs als de nieuwe hotelactiviteiten tot beëindiging van de eigen bedrijfsvoering van de bedrijven zouden leiden, was dat nog geen bewijs voor relevante leegstand, omdat hun panden gezien de maatschappelijke en centrumbestemming ook voor andere doeleinden gebruikt kunnen worden dan als hotel. Omdat het relativiteitsvereiste in de weg stond aan een inhoudelijke beoordeling van de beroepsgronden, kwam de rechtbank niet toe aan de vraag of het handhavingsverzoek terecht was afgewezen. De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond, zodat de afwijzing van het handhavingsverzoek in stand blijft. De twee bedrijven krijgen hun griffierecht niet terug en ook geen vergoeding van hun proceskosten.

Rechtbank Limburg·
Bestuursrecht; Omgevingsrecht
RBLIM:2026:6672
Rechtbank Limburg·
Bestuursrecht; Omgevingsrecht
RBLIM:2026:6415
Rechtbank Limburg·
Bestuursrecht; Omgevingsrecht
RBLIM:2026:6893
Rechtbank Limburg·
Bestuursrecht; Omgevingsrecht