Kantonrechter veroordeelt werkgever tot betaling na ontslag wegens loonachterstand — RBLIM:2026:7661
ontslag op staande voet wegens loonachterstand
Eiser / verzoeker
de werknemer (verzoekende partij)
Verweerder / gedaagde
de werkgever B.V.
Werkgever veroordeeld tot betaling van onder meer € 5.286,60 transitievergoeding, € 4.783,03 vergoeding wegens onregelmatige opzegging, achterstallig loon, wettelijke verhoging van € 5.710,39 en incassokosten.
- Werkgever weigerde aangetekende oproep van de griffier; dat risico komt voor rekening van de werkgever
- Niet tijdig betalen van loon is een geldige reden voor een werknemer om zelf ontslag op staande voet te nemen
- Ernstig verwijtbaar handelen van de werkgever geeft recht op volledige transitievergoeding
- Gefixeerde schadevergoeding wegens onregelmatige opzegging berekend over de opzegtermijn van een maand
- Wettelijke verhoging van € 5.710,39 toegewezen wegens te laat betaald loon
Samenvatting
Een montagemedewerker uit Limburg, sinds 2020 in dienst, meldde zich eind januari 2026 ziek. Kort daarna legde zijn werkgever hem een beëindigingsovereenkomst voor, die hij niet accepteerde en ook niet ondertekende. Toch verscheen op zijn loonstrook van januari 2026 al een uitdiensttreding per 31 januari. Terwijl hij op papier nog gewoon in dienst was, betaalde de werkgever hem vanaf 1 januari 2026 geen salaris meer. Nadat hij zijn werkgever schriftelijk had aangemaand om alsnog te betalen, en dat zonder resultaat bleef, beëindigde de medewerker op 8 april 2026 zelf het dienstverband met onmiddellijke ingang, omdat zijn loon al meer dan drie maanden onbetaald was gebleven.
De medewerker stapte naar de kantonrechter in Roermond, bijgestaan door een gemachtigde van FNV Individuele Belangenbehartiging. Hij vroeg om betaling van een lange reeks bedragen: de transitievergoeding, een schadevergoeding wegens onregelmatige opzegging, het achterstallige loon over januari tot en met begin april 2026, een eindafrekening van opgebouwde uren, niet opgenomen verlofuren, vakantiegeld, de wettelijke verhoging wegens te late betaling, buitengerechtelijke incassokosten en de proceskosten. De werkgever verscheen niet op de zitting. De kantonrechter stelde vast dat de oproep de werkgever wel degelijk had bereikt: de brief was door PostNL geretourneerd met de vermelding geweigerd, en dat risico kwam voor rekening van de werkgever zelf.
Omdat de werkgever niet was verschenen, nam de kantonrechter de onweersproken stellingen van de medewerker als vaststaand aan. Dat betekende dat het dienstverband inderdaad tot en met 8 april 2026 had doorgelopen, en dat de werkgever vanaf 1 januari 2026 geen loon meer had betaald. Het niet op tijd uitbetalen van loon is wettelijk gezien een geldige reden voor een werknemer om zelf ontslag op staande voet te nemen, en de kantonrechter oordeelde dat de medewerker dat terecht had gedaan.
Omdat de werkgever door zijn eigen handelen de medewerker had gedwongen ontslag te nemen, gold dat als ernstig verwijtbaar handelen van de werkgever. Daardoor had de medewerker recht op de volledige transitievergoeding van € 5.286,60 bruto. Ook de gefixeerde schadevergoeding wegens onregelmatige opzegging werd toegewezen: omdat de medewerker zelf een opzegtermijn van een maand in acht had moeten nemen als hij regulier had opgezegd, kreeg hij een vergoeding van € 4.783,03 bruto, gelijk aan het loon over die termijn.
Daarnaast moest de werkgever het achterstallige loon over januari, februari en maart 2026 betalen, plus het loon over de eerste dagen van april tot het einde van het dienstverband, in totaal ruim € 8.300 bruto. Ook de eindafrekening van opgebouwde uren, de niet opgenomen verlofuren en het vakantiegeld werden toegewezen. Omdat het loon te laat was betaald, kreeg de medewerker bovendien de wettelijke verhoging van € 5.710,39 bruto, en omdat hij had aangetoond dat er buitengerechtelijke incassowerkzaamheden waren verricht, ook een vergoeding van € 1.090,30 voor die kosten.
Omdat de werkgever op vrijwel alle punten in het ongelijk werd gesteld en ernstig verwijtbaar had gehandeld, moest hij ten slotte ook de proceskosten van de medewerker betalen, begroot op € 1.274. De kantonrechter verklaarde de beschikking uitvoerbaar bij voorraad, zodat de medewerker de toegewezen bedragen ook kan innen als de werkgever alsnog in hoger beroep zou gaan.
Betrokken advocaten
mr. J.T.J. Poell
verzoekende partij
FNV Individuele Belangenbehartiging
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBLIM:2025:8648, Rechtbank Limburg, 21-08-2025, 11722188 AZ VERZ 25-54
Rechtbank Limburg · Civiel Recht; Arbeidsrecht
ECLI:NL:RBLIM:2025:3633, Rechtbank Limburg, 16-04-2025, 10961862 \ CV EXPL 24-1121 en 11028719\ CV EXPL 24-1731
Rechtbank Limburg · Civiel Recht
ECLI:NL:RBLIM:2025:1653, Rechtbank Limburg, 26-02-2025, 10858714 cv expl 23-6666
Rechtbank Limburg · Civiel Recht; Arbeidsrecht
ECLI:NL:RBLIM:2024:5692, Rechtbank Limburg, 22-08-2024, 11113559 CV EXPL 24-2602
Rechtbank Limburg · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank LimburgRechtsgebied
Civiel Recht; ArbeidsrechtZaaknummer
12199633 \ AZ VERZ 26-67
Procedure
Beschikking
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.