Rechtbank veroordeelt jonge vrouw voorwaardelijk voor oplichting van ouderen — RBLIM:2026:7772
oplichting van ouderen via nepbankmedewerker en ophaaltruc
Eiser / verzoeker
officier van justitie
Verweerder / gedaagde
verdachte
Verdachte veroordeeld tot een voorwaardelijke jeugddetentie van 4 maanden en een werkstraf van 150 uur voor twee gevallen van oplichting
- Een 20-jarige vrouw haalde bij twee slachtoffers thuis sieraden en contant geld op nadat mededaders hen telefonisch onder valse voorwendselen daartoe hadden bewogen
- Voor medeplegen van oplichting is niet vereist dat de verdachte precies wist welke telefonische handelingen haar mededaders verrichtten, zolang sprake is van een op elkaar afgestemd samenwerkingsverband met een gemeenschappelijk doel
- Jeugdstrafrecht kan bij een jongvolwassene tot 23 jaar worden toegepast als de persoon van de verdachte of de omstandigheden van het feit daartoe aanleiding geven
- De rechtbank kiest voor een voorwaardelijke in plaats van onvoorwaardelijke jeugddetentie om te voorkomen dat de verdachte haar woning verliest, wat het recidiverisico juist zou verhogen
- Vrijspraak van het onderdeel dat de verdachte de woning van een slachtoffer zou hebben betreden, bij gebrek aan bewijs
Samenvatting
Twee inwoners van Heerlen werden begin juni 2025 slachtoffer van een oplichtingstruc waarbij een onbekende hen belde en zich voordeed als bankmedewerker of als iemand die kostbare spullen kwam ophalen. Bij de eerste aangeefster werd telefonisch verteld dat een medewerkster langs zou komen om goederen van waarde op te halen; kort daarna werd bij haar aangebeld en nam de bezoekster haar sieraden mee. Bij de tweede aangever, een man, deed de beller zich voor als bankmedewerker en vertelde hem dat iemand geld van zijn rekening probeerde te halen. Onder die dekmantel moest hij het programma Anydesk installeren, een cryptoaccount aanmaken en zijn bank opdracht geven geld over te maken naar dat account, en uiteindelijk ook contant geld aan de deur overhandigen aan iemand die de juiste controlecode kon noemen.
De verdachte, een destijds 20-jarige vrouw, was degene die bij beide slachtoffers aan de deur verscheen en de buit meenam: bij de eerste aangeefster de sieraden, bij de tweede aangever een envelop met 2.000 euro contant geld. Zij bekende dat zij naar beide woningen was gegaan, had aangebeld, de controlecode had genoemd en het geld had meegenomen, maar zei dat anderen de telefoongesprekken hadden gevoerd en dat zij niet op de hoogte was van de precieze gedragingen van haar mededaders.
De rechtbank Limburg achtte beide gevallen van oplichting bewezen. Bij het eerste feit volstond de rechtbank met een korte opsomming van bewijsmiddelen, omdat de verdachte had bekend, maar sprak zij haar wel vrij van het onderdeel dat zij de woning zou hebben betreden: dat kon niet worden bewezen. Bij het tweede feit verwierp de rechtbank het verweer dat de verdachte geen opzet had op de telefonische handelingen van haar mededaders. Uit de bewijsmiddelen bleek een duidelijk samenwerkingsverband waarin de verschillende handelingen op elkaar waren afgestemd om gezamenlijk geld afhandig te maken, en de verdachte vervulde daarin als ophaalster een onmisbare en essentiële rol. Dat zij de exacte woorden van haar mededaders aan de telefoon niet kende, deed daar niet aan af.
Bij het bepalen van de straf woog de rechtbank zwaar mee dat de slachtoffers, van wie een hoogbejaard, doelbewust zijn uitgekozen vanwege hun kwetsbaarheid en afhankelijkheid, en dat dit soort oplichting niet alleen financiële schade maar ook angst en onveiligheid veroorzaakt. Omdat de verdachte ten tijde van de feiten 20 jaar oud was, kon het jeugdstrafrecht worden toegepast. De reclassering en Bureau Jeugdzorg adviseerden dat ook te doen: de verdachte kampt met ADHD en mogelijk autisme, heeft een moeilijke jeugd met meerdere instellingen achter de rug, en zou gebaat zijn bij begeleiding in plaats van detentie, mede omdat zij anders het risico loopt haar pas verworven woning te verliezen. De rechtbank vond dat pedagogische beïnvloeding nog mogelijk is en wees erop dat de verdachte geen sturende of doorslaggevende rol had in het samenwerkingsverband.
De rechtbank volgde de eis van de officier van justitie volledig: een voorwaardelijke jeugddetentie van vier maanden met een proeftijd van twee jaar en bijzondere voorwaarden zoals begeleiding door de jeugdreclassering en een ambulante behandeling, aangevuld met een onvoorwaardelijke werkstraf van 150 uur. Daarnaast moet de verdachte € 5.000 schadevergoeding betalen aan de eerste benadeelde voor de sieraden en € 2.000 aan de tweede benadeelde voor het afgenomen geldbedrag, telkens vermeerderd met wettelijke rente.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBGEL:2025:10659, Rechtbank Gelderland, 19-11-2025, 046172
Rechtbank Gelderland · Strafrecht
ECLI:NL:RBLIM:2025:6431, Rechtbank Limburg, 07-07-2025, 03.039518.21
Rechtbank Limburg · Strafrecht
ECLI:NL:RBLIM:2025:6286, Rechtbank Limburg, 01-07-2025, 03/306093-24
Rechtbank Limburg · Strafrecht
ECLI:NL:RBMNE:2025:898, Rechtbank Midden-Nederland, 04-03-2025, 16.048271.24 en 18.043396-22 (tul) (gev. ttz) (P)
Rechtbank Midden-Nederland · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank LimburgRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
03.222425.25
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een man uit Landgraaf paste regelmatig op zijn buurmeisje, dat destijds zeven jaar oud was. In 2025 trof de politie op zijn telefoon vijf filmpjes aan, opgenomen in juni en juli 2022 met een webcam in zijn woonkamer. Daarop is te zien hoe hij het meisje op de bank betast aan haar benen, haar schaamstreek en haar blote buik. Op een van de beelden zegt het kind duidelijk 'nee'. De man bekende dat hij op de beelden te zien is en dat ze in zijn woonkamer zijn gemaakt. De rechtbank Limburg, zittingsplaats Maastricht, achtte ontucht met een minderjarige wettig en overtuigend bewezen. Het subsidiair ten laste gelegde feit, ontucht met een kind dat aan zijn zorg was toevertrouwd, hoefde de rechtbank niet meer te beoordelen. Wel woog de rechtbank bij de strafmaat mee dat het meisje wel aan zijn zorg en waakzaamheid was toevertrouwd. De verdachte schond daarmee het vertrouwen van het kind en van haar moeder, die haar dochter veilig achterliet als zij werkte. De officier van justitie eiste 18 maanden gevangenisstraf, waarvan 3 maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van 5 jaar. Ze wees op de vertrouwensrelatie, de dwang richting het meisje en het filmen van de handelingen. De verdediging wees op de kwetsbaarheid en psychische problematiek van de man, die in behandeling is bij een psycholoog. Hij moest zijn woning verlaten, werd mishandeld en heeft geen sociaal netwerk meer. De raadsvrouw vroeg om een straf waarvan het onvoorwaardelijke deel gelijk is aan het voorarrest, plus een taakstraf van 60 uur. De rechtbank vond een andere straf dan gevangenisstraf niet passend. Zij hield rekening met de ernst van de feiten en de gevolgen voor het meisje, dat geslotener en angstig is geworden en niet alleen naar buiten durft. Ook woog mee dat de man zich naar eigen zeggen niets herinnert, geen verantwoordelijkheid neemt en geen inlevingsvermogen toont. Daarnaast stuurde hij het meisje manipulatieve berichten waarin hij haar verantwoordelijk maakte voor zijn gemoedstoestand, nadat zij afstand van hem had genomen. Vanwege zijn persoonlijke omstandigheden maakte de rechtbank een deel van de straf voorwaardelijk. De rechtbank veroordeelde de man tot 9 maanden gevangenisstraf, waarvan 6 maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van 3 jaar en aftrek van het voorarrest. De bijzondere voorwaarden uit het reclasseringsadvies gelden: meldplicht, ambulante behandeling, een contactverbod met het meisje en een ander kind, een locatieverbod voor de gemeente Landgraaf, het vermijden van contact met minderjarigen en van bepaalde digitale omgevingen. De rechtbank adviseert de reclassering om deelname aan het COSA-traject te realiseren, een vrijwillig traject met een netwerk van vrijwilligers rond de verdachte. Van de gevorderde € 3.029,07 aan schadevergoeding wees de rechtbank € 2.500 immateriële schade toe, met wettelijke rente vanaf 1 juli 2022. De gevorderde materiële schade bestond uit proceskosten en werd daarom afgewezen. Een eventuele uitkering van het Schadefonds Geweldsmisdrijven komt niet in mindering op de vordering. De man moet ook € 506 proceskosten betalen en krijgt de schadevergoedingsmaatregel van € 2.500 opgelegd, met 25 dagen gijzeling als verhaal niet lukt. Zijn telefoon is onttrokken aan het verkeer.
Een man uit Venlo filmde twee achterneefjes heimelijk in zijn badkamer. De jongens logeerden regelmatig bij hem en hij paste vaak op hen. Hij verborg een oude mobiele telefoon in een doos en nam op wanneer ze gingen douchen. De beelden van hun onderlichaam bewerkte hij en sloeg hij op meerdere gegevensdragers op. Toen hij de telefoon aan een van de jongens gaf, werd die op dertienjarige leeftijd geconfronteerd met de filmpjes, die in een verborgen map stonden. De rechtbank Limburg, zittingsplaats Roermond, veroordeelde de man op 10 november 2026. Hij werd schuldig bevonden aan drie feiten. Het eerste is het vervaardigen en bezitten van kinderporno van de twee jongens in de periode van 5 februari 2023 tot en met 17 juni 2025. Het tweede is het bezit van kinderpornografisch materiaal over een periode van ongeveer acht jaar, vanaf 4 maart 2017. Het gaat om 74 afbeeldingen, ook de beelden die hij zelf van zijn achterneefjes had gemaakt. Het derde feit is de aanranding van een van de jongens, die destijds 13 jaar oud was. Omdat de Wet seksuele misdrijven op 1 juli 2024 inging, splitste de rechtbank de eerste twee feiten in een periode voor en een periode na die datum. Over de aanranding was de verdediging het niet eens met bewezenverklaring. De man had de handeling bekend en ook in zijn dagboek beschreven, maar de raadsman bepleitte vrijspraak, omdat er geen bewijs uit een onafhankelijke bron was dat zijn verklaring ondersteunde. De wet staat niet toe dat het bewijs alleen op de verklaring van de verdachte rust. De rechtbank vond voldoende steunbewijs. De moeder van de jongens verklaarde dat haar zoon al jaren meerdere keren per week bij de man sliep, ook in 2025. De man had zelf verklaard dat hij seksueel is aangetrokken tot jongens in de beginnende puberteit. De aanranding viel in dezelfde periode als het heimelijk filmen van de jongens, en de rechtbank beoordeelde beide feiten in onderling verband. Bij de straf woog de rechtbank de ernst van de feiten zwaar. De man heeft misbruik gemaakt van zijn positie als oppas en logeeroom en het vertrouwen van de jongens en hun moeder ernstig geschaad. Een taakstraf, zoals de verdediging bepleitte, vond de rechtbank niet passend. Wel hield de rechtbank rekening met de proceshouding van de man. Hij bekende van meet af aan en zocht zelf behandeling. Een psycholoog stelde bij hem een persoonlijkheidsstoornis met borderline en narcistische trekken vast, maar rekende hem de feiten volledig toe. De reclassering schat in dat er een zeker recidiverisico is en adviseert behandeling binnen een forensisch kader. Die behandeling loopt al bij De Rooyse Wissel. De rechtbank legde een gevangenisstraf van 12 maanden op, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 5 jaar. De tijd in voorarrest gaat eraf. De officier van justitie had 30 maanden geëist, waarvan 6 voorwaardelijk. Aan het voorwaardelijke deel zijn bijzondere voorwaarden verbonden: een meldplicht bij de reclassering, ambulante behandeling, een contactverbod met beide jongens en het vermijden van digitale omgevingen waar seksueel kindermisbruik voorkomt, met controle van digitale apparaten door de reclassering. De schorsing van de voorlopige hechtenis blijft doorlopen. Beide jongens hadden zich als benadeelde partij gevoegd. Een van hen vroeg € 6.500 aan immateriële schade en kreeg € 2.500 toegewezen. De ander vroeg € 4.000 en kreeg € 1.500. Voor het overige zijn ze niet-ontvankelijk en kunnen ze zich tot de burgerlijke rechter wenden. De man moet de bedragen betalen met wettelijke rente vanaf 17 juni 2025. De rechtbank legde daarnaast schadevergoedingsmaatregelen op, waarbij het CJIB int en bij niet-betaling gijzeling van 25 en 15 dagen kan volgen.