Rechtbank keurt weigering vergunning voor 23 garageboxen in Venlo goed — RBLIM:2026:7780
Weigering omgevingsvergunning voor garageboxen wegens geluidsoverlast
Eiser / verzoeker
een vrouw die een omgevingsvergunning had aangevraagd voor 23 garageboxen
Verweerder / gedaagde
het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Venlo
Beroep tegen de weigering van de omgevingsvergunning voor 23 garageboxen ongegrond verklaard, omdat het plan niet voldeed aan de geluidsnormen.
- Het geluid van verkeersbewegingen op de toegangsweg naar de garageboxen gold als directe hinder omdat de weg tot het eigen projectgebied behoorde en niet als openbare weg fungeerde
- Uit het eigen aanvullende akoestische rapport van eiseres bleek dat de geluidsnormen voor piekgeluiden in de avond- en nachtperiode werden overschreden
- Het terrein alleen overdag afsluiten om aan de geluidsnormen te voldoen verhield zich niet met het beoogde gebruik van de garageboxen
- De gemeente had eiseres al eerder de gelegenheid gegeven het plan aan te passen met een geluidwerende erfafscheiding, waar zij geen gebruik van had gemaakt
- Geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling
Samenvatting
Een vrouw vroeg in 2020 bij de gemeente Venlo een omgevingsvergunning aan voor het bouwen van 23 garageboxen en het aanleggen van een toegangsweg op een binnenterrein achter woningen. Omdat de garageboxen buiten het bouwvlak van het bestemmingsplan zouden komen te staan, moest het college van burgemeester en wethouders ook beoordelen of afwijking van het bestemmingsplan paste bij een goede ruimtelijke ordening. Na jaren van aanvullende vragen en een ontwerpbesluit tot weigering, wees het college de vergunning in 2025 definitief af, omdat het plan volgens hem zou leiden tot te veel geluidsoverlast voor de omliggende woningen.
De kern van het geschil ging over de vraag hoe het geluid van af- en aanrijdend verkeer op de toegangsweg naar de garageboxen moest worden meegewogen. De vrouw had een akoestisch rapport laten opstellen dat aantoonde dat het geluid van dat verkeer als indirecte hinder gold, geluid dat pas op de openbare weg wordt gemeten, waardoor de normen volgens haar niet werden overschreden. De gemeente vond dat de toegangsweg juist onderdeel was van het project zelf, zodat het geluid ervan als directe hinder moest worden meegerekend.
De rechtbank volgde de gemeente hierin. Zij overwoog dat de toegangsweg juridisch en feitelijk tot het eigen terrein van de vrouw hoorde, dat alle 23 garageboxen via die weg werden ontsloten en dat de weg niet als openbare weg kon worden aangemerkt. Dat de vrouw hekken had geplaatst om te voorkomen dat derden er onterecht gebruik van maakten, bevestigde dat beeld alleen maar. Het geluid van de verkeersbewegingen op die weg moest daarom als directe hinder worden beschouwd bij de toetsing aan de geluidsnormen.
Met die directe hinder als uitgangspunt bleek uit een aanvullend akoestisch rapport, dat de vrouw zelf vlak voor de zitting had laten opstellen, dat de geluidsnormen voor piekgeluiden in de avond- en nachtperiode werden overschreden. Volgens dat rapport kon dat probleem alleen worden opgelost door het terrein in de avond en nacht af te sluiten, iets wat de vrouw ter zitting zelf erkende niet te verenigen met haar bedoelde gebruik van de garageboxen. Daarmee stond voor de rechtbank vast dat niet was aangetoond dat het plan een aanvaardbaar akoestisch woon- en leefklimaat garandeerde.
De rechtbank oordeelde verder dat de gemeente voldoende had gemotiveerd waarom het plan zonder een geluidwerende erfafscheiding in strijd was met een goede ruimtelijke ordening, en dat de gemeente de vrouw al eerder de kans had gegeven om het plan op dat punt aan te passen. Dat er op het perceel volgens de vrouw geen ruimte was voor zo'n voorziening, maakte de weigering niet onevenredig. De rechtbank verklaarde het beroep tegen de weigering van de omgevingsvergunning ongegrond en zag geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling.
Betrokken advocaten
mr. Q.W.J. de Ruijter
eiseres
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RVS:2026:645, Raad van State, 04-02-2026, 202401905/1/R1
Raad van State · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBMNE:2025:6336, Rechtbank Midden-Nederland, 26-11-2025, UTR 24/5484
Rechtbank Midden-Nederland · Bestuursrecht
ECLI:NL:RVS:2025:5188, Raad van State, 29-10-2025, 202107943/1/R4
Raad van State · Bestuursrecht
ECLI:NL:RVS:2025:4914, Raad van State, 15-10-2025, 202505031/2/R1
Raad van State · Bestuursrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank LimburgRechtsgebied
BestuursrechtZaaknummer
ROE 25/1379
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een vrouw uit Kessel fokt aan huis labradoodles onder de bedrijfsnaam 'Capelse Labradoodles'. Omwonenden klaagden bij de gemeente Peel en Maas over geluidsoverlast door de honden. Bij een eerste controle op 17 december 2025 trof een gemeentelijke toezichthouder tien honden en acht puppy's aan in de woning. Bij latere controles op 7 mei en 7 juli 2026 waren dat tien volwassen honden en vier puppy's, en daarna zes volwassen honden en twee puppy's. Op 15 juli 2026 legde het college van burgemeester en wethouders haar een last onder dwangsom op. Zij moest het bedrijfsmatig fokken, houden en verkopen van honden staken door alle honden boven het aantal van zes van het perceel te verwijderen. Daarnaast mocht zij hooguit twee keer per jaar een nestje fokken, waarbij puppy's jonger dan acht weken niet meetellen. Voor elke geconstateerde overtreding per week verbeurt zij € 15.000, tot een maximum van € 60.000. De vrouw maakte bezwaar en vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Limburg om het besluit te schorsen totdat op dat bezwaar is beslist. De voorzieningenrechter vond dat zij een spoedeisend belang had, omdat zij zonder voorziening haar honden moest weghalen voordat op haar bezwaar was beslist. Toch wees hij het verzoek af, omdat het bezwaar volgens hem geen redelijke kans van slagen heeft. Het college mocht aannemen dat de fokkerij in strijd is met het omgevingsplan. Volgens het bestemmingsplan mag bij een woning hooguit 35 m² van de woning en de bijbehorende bouwwerken worden gebruikt voor een beroep of bedrijf aan huis. Het college had aan de hand van de bouwtekeningen uitgelegd dat de woonkamer, de garage en een van de twee kennels daarvoor in gebruik zijn en samen meer dan 35 m² beslaan. Die afmetingen betwistte de vrouw niet, en ze ontkende ook niet dat zij die ruimtes voor de fokkerij gebruikt. Of de fokkerij een bedrijf aan huis is, liet de rechter daarom in het midden: ook als dat zo was, wordt de maximale oppervlakte overschreden. De andere bezwaren van de vrouw slaagden evenmin. De hoogte van de dwangsom is afgestemd op de verkoopprijs per puppy van € 2.600 en het aantal puppy's dat sinds 1 januari 2024 is gefokt, op basis van een verkooplijst die zij zelf overhandigde. Volgens de rechter heeft het college dat voldoende gemotiveerd, en zij onderbouwde niet dat de dwangsom te hoog is. Het college hoeft ook niet te zeggen wanneer het controleert; bij invordering moet het zelf aannemelijk maken dat een dwangsom is verbeurd. Verder is volgens de rechter duidelijk dat zij aan de last voldoet zodra zij het aantal honden terugbrengt tot zes en maximaal twee nestjes per jaar fokt. De voorzieningenrechter wees het verzoek om een voorlopige voorziening af. Griffierecht wordt niet vergoed en het college hoeft de proceskosten niet te betalen. Het oordeel is voorlopig en bindt de rechtbank niet in een eventuele bodemprocedure; hoger beroep of verzet staat niet open.