Rechtbank laat planschadetaxatie in stand ondanks afwijkende WOZ-waarde — RBLIM:2026:8051
Planschadetaxatie na omgevingsvergunning
Eiser / verzoeker
ondernemer, eigenaar van een bedrijfspand met een omgevingsvergunning
Verweerder / gedaagde
college van burgemeester en wethouders van de gemeente Maasgouw
Rechtbank verklaart het beroep tegen de planschadevergoeding van € 3.700,00 aan de buren ongegrond; de taxatie blijft in stand.
- Rechtbank verklaart het beroep tegen het ingetrokken besluit van 11 juni 2024 niet-ontvankelijk omdat dit een nieuw primair besluit was, geen besluit op bezwaar
- Geschil spitst zich toe op de vraag of de taxateur de waarde van de woning van de buren vóór de planologische wijziging terecht hoger heeft geschat dan de WOZ-waarde
- Eiser kan de taxatie niet met succes bestrijden zonder een onderbouwd tegenrapport van een onafhankelijke taxateur
- Ondanks het aanzienlijke verschil met de WOZ-waarde acht de rechtbank de motivering van de taxateur toereikend, omdat een planschadetaxatie op andere uitgangspunten berust dan de WOZ-waardering
- Beroep tegen de planschadevergoeding van € 3.700,00 aan de buren wordt ongegrond verklaard, zonder proceskostenveroordeling
Samenvatting
Een ondernemer die in 2018 een omgevingsvergunning kreeg om zijn bedrijfspand in Heel te renoveren, kwam in beroep tegen een planschadevergoeding die de gemeente Maasgouw aan zijn buren had toegekend. De buren stelden dat de vergunning, waardoor op het naastgelegen perceel hogere gebouwen en bedrijfsactiviteiten in een zwaardere milieucategorie mogelijk werden, hun woning in waarde deed dalen. Zij schatten hun schade zelf op € 100.000,00. Het college kende hen uiteindelijk € 3.700,00 tegemoetkoming toe.
Voordat de rechtbank aan de inhoud toekwam, moest zij eerst een procedurele kwestie oplossen. De gemeente had het oorspronkelijke besluit van september 2023 ingetrokken en vervangen door een nieuw besluit van 11 juni 2024, dat de ondernemer als besluit op zijn bezwaar had opgevat. De rechtbank merkt dat besluit echter aan als een nieuw primair besluit, waarna pas het besluit van 11 februari 2025 op het bezwaar van de ondernemer besliste. Zijn beroep tegen het besluit van 11 juni 2024 wordt daarom niet-ontvankelijk verklaard; het beroep tegen het besluit van 11 februari 2025 is wel de zaak die inhoudelijk wordt beoordeeld.
De kern van het geschil gaat over de taxatie waarop de planschadevergoeding is gebaseerd. Een ingeschakeld taxatiebureau schatte de waarde van de woning van de buren vlak vóór de planologische wijziging op € 265.000,00 en direct daarna op € 256.000,00, een waardedaling van € 9.000,00. Na aftrek van het wettelijke normaal maatschappelijk risico van 2% bleef daarvan € 3.700,00 over. De ondernemer betwistte die taxatie: de WOZ-waarde van de woning bedroeg op vergelijkbare data slechts € 210.000,00 en € 221.000,00, en de door het taxatiebureau gebruikte referentiepanden waren allemaal voor aanmerkelijk lagere bedragen verkocht dan de getaxeerde waarde van de woning.
De rechtbank wijst erop dat de juistheid van een taxatie, voor zover die op specifieke deskundigheid van de taxateur berust, in beginsel alleen met succes kan worden aangevochten met een onderbouwd tegenrapport van een andere, onafhankelijke taxateur. De ondernemer had zo'n tegenrapport niet overgelegd. Zijn enkele constatering dat de referentiepanden voor minder waren verkocht, is volgens de rechtbank onvoldoende om aan de taxatie te twijfelen, temeer omdat het taxatiebureau per referentiewoning had toegelicht waarom de waardering van het te taxeren object afweek.
Ook het aanzienlijke verschil met de WOZ-waarde brengt de rechtbank niet tot een ander oordeel. Bij een planschadetaxatie komt in de regel geen betekenis toe aan de WOZ-waarde, omdat die op een heel andere, modelmatige vergelijkingsmethode met woningen uit de hele gemeente berust, terwijl de planschadetaxatie individueel plaatsvindt aan de hand van referentiepanden in de directe omgeving. Wel moet een bestuursorgaan bij een groot verschil tussen beide waarden een nadere motivering geven, en die motivering had het taxatiebureau naar het oordeel van de rechtbank in dit geval voldoende gegeven. Dat het taxatiebureau de WOZ-rapportages zelf niet had opgevraagd, maakt de besluitvorming evenmin onzorgvuldig, omdat het verschil ook zonder die rapportages afdoende was verklaard.
De rechtbank verklaart het beroep tegen het besluit van 11 juni 2024 niet-ontvankelijk en het beroep tegen het besluit van 11 februari 2025 ongegrond. De planschadevergoeding van € 3.700,00 aan de buren van de ondernemer blijft daarmee in stand, en voor een proceskostenveroordeling of vergoeding van griffierecht ziet de rechtbank geen aanleiding.
Betrokken advocaten
mr. J.M. Smits
eiser
mr. E.J.T.H.M. Savelkoul
verweerder
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBGEL:2025:11057, Rechtbank Gelderland, 17-12-2025, 11513482
Rechtbank Gelderland · Civiel Recht; Arbeidsrecht
ECLI:NL:RVS:2025:5754, Raad van State, 26-11-2025, 202400691/1/R3
Raad van State · Bestuursrecht; Omgevingsrecht
ECLI:NL:RBDHA:2025:21062, Rechtbank Den Haag, 05-11-2025, 25-5180
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Omgevingsrecht
ECLI:NL:CBB:2025:413, College van Beroep voor het bedrijfsleven, 22-07-2025, 23/1087 en 23/1088
College van Beroep voor het bedrijfsleven · Bestuursrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank LimburgRechtsgebied
BestuursrechtZaaknummer
ROE 24/3701
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een vrouw uit Kessel fokt aan huis labradoodles onder de bedrijfsnaam 'Capelse Labradoodles'. Omwonenden klaagden bij de gemeente Peel en Maas over geluidsoverlast door de honden. Bij een eerste controle op 17 december 2025 trof een gemeentelijke toezichthouder tien honden en acht puppy's aan in de woning. Bij latere controles op 7 mei en 7 juli 2026 waren dat tien volwassen honden en vier puppy's, en daarna zes volwassen honden en twee puppy's. Op 15 juli 2026 legde het college van burgemeester en wethouders haar een last onder dwangsom op. Zij moest het bedrijfsmatig fokken, houden en verkopen van honden staken door alle honden boven het aantal van zes van het perceel te verwijderen. Daarnaast mocht zij hooguit twee keer per jaar een nestje fokken, waarbij puppy's jonger dan acht weken niet meetellen. Voor elke geconstateerde overtreding per week verbeurt zij € 15.000, tot een maximum van € 60.000. De vrouw maakte bezwaar en vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Limburg om het besluit te schorsen totdat op dat bezwaar is beslist. De voorzieningenrechter vond dat zij een spoedeisend belang had, omdat zij zonder voorziening haar honden moest weghalen voordat op haar bezwaar was beslist. Toch wees hij het verzoek af, omdat het bezwaar volgens hem geen redelijke kans van slagen heeft. Het college mocht aannemen dat de fokkerij in strijd is met het omgevingsplan. Volgens het bestemmingsplan mag bij een woning hooguit 35 m² van de woning en de bijbehorende bouwwerken worden gebruikt voor een beroep of bedrijf aan huis. Het college had aan de hand van de bouwtekeningen uitgelegd dat de woonkamer, de garage en een van de twee kennels daarvoor in gebruik zijn en samen meer dan 35 m² beslaan. Die afmetingen betwistte de vrouw niet, en ze ontkende ook niet dat zij die ruimtes voor de fokkerij gebruikt. Of de fokkerij een bedrijf aan huis is, liet de rechter daarom in het midden: ook als dat zo was, wordt de maximale oppervlakte overschreden. De andere bezwaren van de vrouw slaagden evenmin. De hoogte van de dwangsom is afgestemd op de verkoopprijs per puppy van € 2.600 en het aantal puppy's dat sinds 1 januari 2024 is gefokt, op basis van een verkooplijst die zij zelf overhandigde. Volgens de rechter heeft het college dat voldoende gemotiveerd, en zij onderbouwde niet dat de dwangsom te hoog is. Het college hoeft ook niet te zeggen wanneer het controleert; bij invordering moet het zelf aannemelijk maken dat een dwangsom is verbeurd. Verder is volgens de rechter duidelijk dat zij aan de last voldoet zodra zij het aantal honden terugbrengt tot zes en maximaal twee nestjes per jaar fokt. De voorzieningenrechter wees het verzoek om een voorlopige voorziening af. Griffierecht wordt niet vergoed en het college hoeft de proceskosten niet te betalen. Het oordeel is voorlopig en bindt de rechtbank niet in een eventuele bodemprocedure; hoger beroep of verzet staat niet open.