Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBLIM:2026:8069Bestuursrecht

Rechtbank geeft UWV 52 weken de tijd voor besluit op herbeoordelingen — RBLIM:2026:8069

beroep tegen het niet tijdig beslissen door het UWV op herbeoordelingsverzoeken arbeidsongeschiktheid

Eiser / verzoeker

Stichting MeanderGroep Zuid-Limburg

VS

Verweerder / gedaagde

het UWV

De rechtbank verklaart alle zeven beroepen tegen het niet tijdig beslissen gegrond, geeft het UWV 52 weken om alsnog te beslissen op straffe van een dwangsom van € 100 per dag met een maximum van € 15.000 per zaak, en veroordeelt het UWV in de proceskosten en griffierechten.

  • In alle zeven zaken had het UWV de beslistermijn overschreden en een geldige ingebrekestelling ontvangen, waardoor de beroepen tegen het niet tijdig beslissen gegrond zijn
  • Het UWV kon geen termijn noemen waarbinnen het wel zou kunnen beslissen, vanwege structurele capaciteitsproblemen bij de sociaal-medische beoordeling en een sinds 1 januari 2026 geldende prioritering
  • Herbeoordelingsverzoeken van werkgevers voor mensen die al een uitkering hebben, krijgen in die prioritering nauwelijks voorrang boven aanvragen van mensen zonder uitkering en schrijnende gevallen
  • De rechtbank stelt een ruime termijn van 52 weken vast, omdat een kortere termijn toch niet haalbaar is en een zorgvuldige herbeoordeling ook in het belang van de zorgorganisatie is
  • Bij overschrijding van de termijn moet het UWV per zaak een dwangsom van € 100 per dag betalen met een maximum van € 15.000, en wordt het UWV veroordeeld tot vergoeding van griffierecht en proceskosten

Samenvatting

Een zorgorganisatie die al maanden wacht op een beslissing van het UWV over de arbeidsongeschiktheid van zeven voormalige werkneemsters, krijgt gelijk van de rechtbank Limburg: het UWV had allang moeten beslissen. Toch krijgt het UWV daarvoor nog eens 52 weken de tijd, omdat de rechtbank inziet dat een kortere termijn toch niet haalbaar is.

Stichting MeanderGroep Zuid-Limburg had in januari 2026 voor zeven ex-werkneemsters een herbeoordeling van hun arbeidsongeschiktheid bij het UWV aangevraagd. Toen daarop na maanden nog geen beslissing kwam, stelde de zorgorganisatie het UWV in maart 2026 in gebreke, en vervolgens, eind maart en begin april 2026, stelde zij in alle zeven zaken beroep in wegens het niet tijdig beslissen. Het UWV had in alle zaken via zogeheten dwangsombesluiten al erkend te laat te zijn en de maximale bestuurlijke dwangsom van € 1.442 per zaak uitgekeerd, maar had nog altijd geen inhoudelijke beslissing genomen op de herbeoordelingsverzoeken zelf. Op de gezamenlijke zitting van 21 juli 2026 liet de zorgorganisatie zich, zonder bericht vooraf, niet vertegenwoordigen; het UWV verscheen wel via zijn gemachtigden.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De rechtbank stelde vast dat niet ter discussie stond dat het UWV de beslistermijn had overschreden, een geldige ingebrekestelling had ontvangen en nog altijd niet had beslist. De beroepen waren dus gegrond. De vraag die overbleef, was welke nieuwe termijn de rechtbank moest stellen en welke dwangsom daaraan gekoppeld moest worden.

Het UWV legde uit dat het al langere tijd zijn wettelijke taak om mensen sociaal-medisch te beoordelen niet meer volledig kan uitvoeren. Het aantal aanvragen voor een WIA-uitkering stijgt, terwijl er onvoldoende verzekeringsartsen beschikbaar zijn. Daarom hanteert het UWV sinds 1 januari 2026 een prioritering: voorrang krijgen aanvragen van mensen die nog geen uitkering hebben, zoals Wajong- en WIA-instroomzaken, en gevallen die als schrijnend worden aangemerkt. Herbeoordelingsverzoeken van mensen die al een uitkering hebben, zoals hier aan de orde, komen daardoor nauwelijks meer aan bod. Het UWV kon geen enkele termijn noemen waarbinnen het wel zou kunnen beslissen, en liet weten vast te zullen houden aan deze prioritering, ongeacht welke termijn en dwangsom de rechtbank zou opleggen, met als gevolg dat de dwangsommen dan maar zouden oplopen.

De rechtbank had begrip voor de manier waarop het UWV zijn beperkte capaciteit verdeelt over werknemers en werkgevers, ook al pakt die keuze voor de zorgorganisatie ongunstig uit. Tegelijk vond de rechtbank het niet zinvol om een termijn te stellen die het UWV toch al niet zou halen; een zorgvuldige herbeoordeling is namelijk ook in het belang van de zorgorganisatie zelf. Omdat vaststond dat het UWV in 2026 sowieso niet aan deze herbeoordelingen zou toekomen, koos de rechtbank voor een ruime termijn van 52 weken vanaf de verzending van deze uitspraak. Dat het UWV had aangekondigd deze termijn toch te zullen negeren, was voor de rechtbank geen reden om dan maar helemaal geen termijn te stellen: dat zou onvoldoende recht doen aan de belangen van de zorgorganisatie.

Bij overschrijding van deze termijn moet het UWV per zaak een dwangsom van € 100 per dag betalen, met een maximum van € 15.000. Het UWV had de rechtbank nog gevraagd aan te sluiten bij een recente uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, waarin de dwangsom op nihil was gesteld, maar de rechtbank wees dat verzoek af omdat die situatie, ook volgens het UWV zelf, niet vergelijkbaar was met deze zaak.

De rechtbank verklaarde alle zeven beroepen gegrond, droeg het UWV op om binnen 52 weken alsnog op elk herbeoordelingsverzoek te beslissen op straffe van een dwangsom van € 100 per dag met een maximum van € 15.000 per zaak, en veroordeelde het UWV tot vergoeding van de betaalde griffierechten van in totaal € 2.779 en een proceskostenvergoeding van € 700,50 aan de zorgorganisatie.

Gegevens

Datum uitspraak

Rechtsgebied

Bestuursrecht

Zaaknummer

ROE 26/753, ROE 26/754, ROE 26/757, ROE 26/759, ROE 26/761, ROE 26/786 en ROE 26/788

Procedure

Eerste aanleg - meervoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBLIM:2026:11958
Rechtbank Limburg·
Bestuursrecht
RBLIM:2026:11852
Rechtbank Limburg·
Bestuursrecht
RBLIM:2026:11849
Rechtbank Limburg·
Bestuursrecht
Voorzieningenrechter laat dwangsom voor hondenfokkerij in woonhuis in Kessel in stand

Een vrouw uit Kessel fokt aan huis labradoodles onder de bedrijfsnaam 'Capelse Labradoodles'. Omwonenden klaagden bij de gemeente Peel en Maas over geluidsoverlast door de honden. Bij een eerste controle op 17 december 2025 trof een gemeentelijke toezichthouder tien honden en acht puppy's aan in de woning. Bij latere controles op 7 mei en 7 juli 2026 waren dat tien volwassen honden en vier puppy's, en daarna zes volwassen honden en twee puppy's. Op 15 juli 2026 legde het college van burgemeester en wethouders haar een last onder dwangsom op. Zij moest het bedrijfsmatig fokken, houden en verkopen van honden staken door alle honden boven het aantal van zes van het perceel te verwijderen. Daarnaast mocht zij hooguit twee keer per jaar een nestje fokken, waarbij puppy's jonger dan acht weken niet meetellen. Voor elke geconstateerde overtreding per week verbeurt zij € 15.000, tot een maximum van € 60.000. De vrouw maakte bezwaar en vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Limburg om het besluit te schorsen totdat op dat bezwaar is beslist. De voorzieningenrechter vond dat zij een spoedeisend belang had, omdat zij zonder voorziening haar honden moest weghalen voordat op haar bezwaar was beslist. Toch wees hij het verzoek af, omdat het bezwaar volgens hem geen redelijke kans van slagen heeft. Het college mocht aannemen dat de fokkerij in strijd is met het omgevingsplan. Volgens het bestemmingsplan mag bij een woning hooguit 35 m² van de woning en de bijbehorende bouwwerken worden gebruikt voor een beroep of bedrijf aan huis. Het college had aan de hand van de bouwtekeningen uitgelegd dat de woonkamer, de garage en een van de twee kennels daarvoor in gebruik zijn en samen meer dan 35 m² beslaan. Die afmetingen betwistte de vrouw niet, en ze ontkende ook niet dat zij die ruimtes voor de fokkerij gebruikt. Of de fokkerij een bedrijf aan huis is, liet de rechter daarom in het midden: ook als dat zo was, wordt de maximale oppervlakte overschreden. De andere bezwaren van de vrouw slaagden evenmin. De hoogte van de dwangsom is afgestemd op de verkoopprijs per puppy van € 2.600 en het aantal puppy's dat sinds 1 januari 2024 is gefokt, op basis van een verkooplijst die zij zelf overhandigde. Volgens de rechter heeft het college dat voldoende gemotiveerd, en zij onderbouwde niet dat de dwangsom te hoog is. Het college hoeft ook niet te zeggen wanneer het controleert; bij invordering moet het zelf aannemelijk maken dat een dwangsom is verbeurd. Verder is volgens de rechter duidelijk dat zij aan de last voldoet zodra zij het aantal honden terugbrengt tot zes en maximaal twee nestjes per jaar fokt. De voorzieningenrechter wees het verzoek om een voorlopige voorziening af. Griffierecht wordt niet vergoed en het college hoeft de proceskosten niet te betalen. Het oordeel is voorlopig en bindt de rechtbank niet in een eventuele bodemprocedure; hoger beroep of verzet staat niet open.

Rechtbank Limburg·
Bestuursrecht
RBLIM:2026:11601
Rechtbank Limburg·
Bestuursrecht