Rechtbank geeft UWV 52 weken om te beslissen op herbeoordelingen VDL Nedcar — RBLIM:2026:8070
Beroep tegen het niet tijdig beslissen door het UWV op WIA-herbeoordelingsverzoeken van een eigenrisicodragende werkgever
Eiser / verzoeker
VDL Nedcar
Verweerder / gedaagde
Raad van Bestuur van het UWV
Rechtbank verklaart alle drie de beroepen wegens het niet tijdig beslissen gegrond en draagt het UWV op binnen 52 weken alsnog te beslissen op de herbeoordelingsverzoeken, op straffe van een dwangsom van € 100 per dag per zaak met een maximum van € 15.000.
- UWV erkent zelf al in aparte dwangsombesluiten dat het te laat was met beslissen op de herbeoordelingsverzoeken
- UWV hanteert sinds 1 januari 2026 een prioritering waarbij herbeoordelingen van mensen met een lopende uitkering nauwelijks worden opgepakt
- UWV kondigt aan een opgelegde beslistermijn hoe dan ook te zullen negeren, wat voor de rechtbank geen reden is om af te zien van het stellen van een termijn
- Rechtbank kiest voor een ruime termijn van 52 weken in plaats van de door VDL Nedcar gevraagde negen weken, om een onhaalbare korte termijn te vermijden
- UWV moet per zaak een dwangsom van € 100 per dag betalen bij verdere overschrijding, plus griffierecht en een proceskostenvergoeding wegens samenhang tussen de drie zaken
Samenvatting
Autofabrikant VDL Nedcar diende bij het UWV drie herbeoordelingsverzoeken in over de mate van arbeidsongeschiktheid van drie ex-werknemers. Als eigenrisicodrager draagt het bedrijf zelf het risico voor de uitkeringslasten van deze werknemers, en wilde het laten vaststellen of de eerder toegekende uitkeringen nog aansloten bij de actuele situatie. Nadat het UWV op alle drie de verzoeken veel te lang niet had beslist, ondanks formele ingebrekestellingen door VDL Nedcar, stelde het bedrijf voor elk verzoek apart beroep in wegens het niet tijdig beslissen. Het UWV had zelf al erkend, in aparte dwangsombesluiten, dat het te laat was en dat de maximale bestuurlijke dwangsom van € 1.442 per zaak verschuldigd was.
Omdat vaststond dat het UWV in alle drie de zaken de beslistermijn had overschreden en ook na de ingebrekestellingen nog steeds geen besluit had genomen, waren de beroepen zonder meer gegrond. De kern van de zaak ging daarom niet over de vraag of het UWV te laat was, maar over de vraag welke nieuwe beslistermijn de rechtbank zou moeten opleggen en welke dwangsom daarbij hoorde.
Het UWV legde uit dat het al langere tijd niet in staat is om alle sociaal-medische beoordelingen tijdig uit te voeren, door een groeiend aantal aanvragen en te weinig verzekeringsartsen. Sinds 1 januari 2026 hanteert het UWV daarom een prioritering: voorrang krijgen aanvragen van mensen die nog helemaal geen uitkering hebben, zodat zij snel duidelijkheid krijgen. Herbeoordelingen van mensen die al een uitkering ontvangen, zoals hier aan de orde, komen daardoor nauwelijks meer aan bod, tenzij sprake is van een schrijnende situatie. Het UWV liet weten dat het, ongeacht welke termijn de rechtbank zou opleggen en welke dwangsom daaraan zou vastzitten, aan deze prioritering zou vasthouden, ook als dat tot meer verbeurde dwangsommen zou leiden.
VDL Nedcar vroeg de rechtbank om een termijn van negen weken. Het bedrijf voerde aan dat de onzekerheid over de juiste hoogte van de uitkeringslasten, waarvoor het als eigenrisicodrager zelf verantwoordelijk is, de begeleiding en re-integratie van de betrokken werknemers bemoeilijkt en tot extra administratieve lasten leidt. Het bedrijf benadrukte bovendien dat een herbeoordelingsverzoek niet alleen het belang van de werkgever dient, maar vaak in overleg met de werknemer zelf wordt ingediend en ook in diens belang is.
De rechtbank had begrip voor de manier waarop het UWV zijn schaarse capaciteit verdeelt en vond het invoelbaar dat voorrang wordt gegeven aan mensen zonder uitkering en aan schrijnende gevallen. Tegelijk vond de rechtbank het niet zinvol om een termijn te stellen die het UWV toch niet zou halen. Omdat duidelijk was dat het UWV in 2026 sowieso niet aan deze herbeoordelingen zou toekomen en onduidelijk was wat daarna zou gebeuren, koos de rechtbank voor een ruime termijn van 52 weken vanaf de verzending van de uitspraak. Dat het UWV had aangegeven een opgelegde termijn hoe dan ook te zullen negeren, was voor de rechtbank geen reden om dan maar helemaal af te zien van het stellen van een termijn; dat zou onvoldoende recht doen aan de belangen van het bedrijf. Een verzoek van het UWV om aan te sluiten bij een recentere uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, waarin was teruggevallen op de gewone termijn van twee weken met een dwangsom van nihil, wees de rechtbank af omdat die situatie niet vergelijkbaar was.
De rechtbank verklaarde alle drie de beroepen gegrond en droeg het UWV op om binnen 52 weken alsnog op elk herbeoordelingsverzoek te beslissen, op straffe van een dwangsom van € 100 per dag per zaak met een maximum van € 15.000. Het UWV moest bovendien het griffierecht van in totaal € 1.191 vergoeden en werd veroordeeld tot een proceskostenvergoeding van € 1.167,50, omdat de drie zaken als samenhangend werden behandeld door dezelfde gemachtigde.
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank LimburgRechtsgebied
BestuursrechtZaaknummer
ROE 26/591, ROE 26/592 en ROE 26/756
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een vrouw uit Kessel fokt aan huis labradoodles onder de bedrijfsnaam 'Capelse Labradoodles'. Omwonenden klaagden bij de gemeente Peel en Maas over geluidsoverlast door de honden. Bij een eerste controle op 17 december 2025 trof een gemeentelijke toezichthouder tien honden en acht puppy's aan in de woning. Bij latere controles op 7 mei en 7 juli 2026 waren dat tien volwassen honden en vier puppy's, en daarna zes volwassen honden en twee puppy's. Op 15 juli 2026 legde het college van burgemeester en wethouders haar een last onder dwangsom op. Zij moest het bedrijfsmatig fokken, houden en verkopen van honden staken door alle honden boven het aantal van zes van het perceel te verwijderen. Daarnaast mocht zij hooguit twee keer per jaar een nestje fokken, waarbij puppy's jonger dan acht weken niet meetellen. Voor elke geconstateerde overtreding per week verbeurt zij € 15.000, tot een maximum van € 60.000. De vrouw maakte bezwaar en vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Limburg om het besluit te schorsen totdat op dat bezwaar is beslist. De voorzieningenrechter vond dat zij een spoedeisend belang had, omdat zij zonder voorziening haar honden moest weghalen voordat op haar bezwaar was beslist. Toch wees hij het verzoek af, omdat het bezwaar volgens hem geen redelijke kans van slagen heeft. Het college mocht aannemen dat de fokkerij in strijd is met het omgevingsplan. Volgens het bestemmingsplan mag bij een woning hooguit 35 m² van de woning en de bijbehorende bouwwerken worden gebruikt voor een beroep of bedrijf aan huis. Het college had aan de hand van de bouwtekeningen uitgelegd dat de woonkamer, de garage en een van de twee kennels daarvoor in gebruik zijn en samen meer dan 35 m² beslaan. Die afmetingen betwistte de vrouw niet, en ze ontkende ook niet dat zij die ruimtes voor de fokkerij gebruikt. Of de fokkerij een bedrijf aan huis is, liet de rechter daarom in het midden: ook als dat zo was, wordt de maximale oppervlakte overschreden. De andere bezwaren van de vrouw slaagden evenmin. De hoogte van de dwangsom is afgestemd op de verkoopprijs per puppy van € 2.600 en het aantal puppy's dat sinds 1 januari 2024 is gefokt, op basis van een verkooplijst die zij zelf overhandigde. Volgens de rechter heeft het college dat voldoende gemotiveerd, en zij onderbouwde niet dat de dwangsom te hoog is. Het college hoeft ook niet te zeggen wanneer het controleert; bij invordering moet het zelf aannemelijk maken dat een dwangsom is verbeurd. Verder is volgens de rechter duidelijk dat zij aan de last voldoet zodra zij het aantal honden terugbrengt tot zes en maximaal twee nestjes per jaar fokt. De voorzieningenrechter wees het verzoek om een voorlopige voorziening af. Griffierecht wordt niet vergoed en het college hoeft de proceskosten niet te betalen. Het oordeel is voorlopig en bindt de rechtbank niet in een eventuele bodemprocedure; hoger beroep of verzet staat niet open.