Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBLIM:2026:8072Bestuursrecht

Rechtbank geeft UWV 52 weken voor besluit over herbeoordeling bij Collé Sittard — RBLIM:2026:8072

beroep tegen het niet tijdig beslissen door het UWV op een herbeoordelingsverzoek arbeidsongeschiktheid

Eiser / verzoeker

Collé Sittard Verhuur B.V.

VS

Verweerder / gedaagde

het UWV

De rechtbank verklaart het beroep tegen het niet tijdig beslissen gegrond, geeft het UWV 52 weken om alsnog te beslissen op straffe van een dwangsom van € 100 per dag met een maximum van € 15.000, en veroordeelt het UWV in de proceskosten en het griffierecht.

  • Het UWV had de beslistermijn overschreden en een geldige ingebrekestelling ontvangen, waardoor het beroep tegen het niet tijdig beslissen gegrond is
  • Als eigen risicodrager voor de WGA moet het bedrijf bij toekenning van een uitkering tot tien jaar lang financiele middelen reserveren, wat door de vertraging langer vaststaat
  • Het UWV kon geen termijn noemen waarbinnen het wel zou kunnen beslissen, vanwege structurele capaciteitsproblemen en een sinds 1 januari 2026 geldende prioritering ten gunste van mensen zonder uitkering
  • De rechtbank stelt een ruime termijn van 52 weken vast, omdat een kortere termijn toch niet haalbaar is en een zorgvuldige herbeoordeling ook in het belang van het bedrijf is
  • Bij overschrijding van de termijn moet het UWV een dwangsom van € 100 per dag betalen met een maximum van € 15.000, en wordt het UWV veroordeeld tot vergoeding van griffierecht en proceskosten

Samenvatting

Verhuurbedrijf Collé Sittard Verhuur B.V. wacht al maanden op een beslissing van het UWV over de arbeidsongeschiktheid van een voormalige werkneemster. De rechtbank Limburg stelt het bedrijf in het gelijk: het UWV is te laat met beslissen. Toch krijgt het UWV daarvoor nog eens 52 weken de tijd, omdat een kortere termijn volgens de rechtbank toch niet haalbaar is.

Het Sittardse bedrijf had eind oktober 2025 een herbeoordeling aangevraagd van de arbeidsongeschiktheid van een ex-werkneemster. Toen het UWV na maanden nog niet had beslist, stelde het bedrijf het UWV in februari 2026 in gebreke, en stelde het in april 2026 beroep in wegens het niet tijdig beslissen. Het UWV had via een dwangsombesluit van 24 april 2026 al erkend te laat te zijn en de maximale bestuurlijke dwangsom van € 1.442 uitgekeerd, maar had nog altijd geen inhoudelijke beslissing genomen op het herbeoordelingsverzoek zelf. Op de zitting van 21 juli 2026 liet het bedrijf, na telefonische afmelding vooraf, zich niet vertegenwoordigen; het UWV verscheen wel via zijn gemachtigden.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De rechtbank stelde vast dat niet ter discussie stond dat het UWV de beslistermijn had overschreden, een geldige ingebrekestelling had ontvangen en nog altijd niet had beslist. Het beroep was dus gegrond. De vraag die overbleef, was welke nieuwe termijn de rechtbank moest stellen en welke dwangsom daaraan gekoppeld moest worden.

Het bedrijf voerde aan dat het in onzekerheid verkeert over zijn eigen rechtspositie en die van de ex-werkneemster zolang het UWV geen beslissing neemt. Bovendien moet het bedrijf, als eigen risicodrager voor de Werkhervatting Gedeeltelijk Arbeidsgeschikten, bij toekenning van een WGA-uitkering financiele middelen reserveren waarover het tot tien jaar lang verantwoordelijk is. Hoe langer het UWV wacht met beslissen, hoe langer dat geld vaststaat en niet voor andere doeleinden binnen de onderneming kan worden gebruikt.

Het UWV legde uit dat het al langere tijd zijn wettelijke taak om mensen sociaal-medisch te beoordelen niet meer volledig kan uitvoeren. Het aantal aanvragen voor een WIA-uitkering stijgt, terwijl er onvoldoende verzekeringsartsen beschikbaar zijn. Daarom hanteert het UWV sinds 1 januari 2026 een prioritering: voorrang krijgen aanvragen van mensen die nog geen uitkering hebben en gevallen die als schrijnend worden aangemerkt. Herbeoordelingsverzoeken van werkgevers voor mensen die al een uitkering hebben, komen daardoor nauwelijks meer aan bod. Het UWV kon geen enkele termijn noemen waarbinnen het wel zou kunnen beslissen, en liet weten vast te zullen houden aan deze prioritering, ongeacht welke termijn en dwangsom de rechtbank zou opleggen.

De rechtbank had begrip voor de manier waarop het UWV zijn beperkte capaciteit verdeelt, ook al pakt die keuze voor dit bedrijf ongunstig uit. Tegelijk vond de rechtbank het niet zinvol om een termijn te stellen die het UWV toch al niet zou halen; een zorgvuldige herbeoordeling is namelijk ook in het belang van het bedrijf zelf. Omdat vaststond dat het UWV in 2026 sowieso niet aan dit herbeoordelingsverzoek zou toekomen, koos de rechtbank voor een ruime termijn van 52 weken vanaf de verzending van deze uitspraak. Dat het UWV had aangekondigd deze termijn toch te zullen negeren, was voor de rechtbank geen reden om dan maar helemaal geen termijn te stellen.

Bij overschrijding van deze termijn moet het UWV een dwangsom van € 100 per dag betalen, met een maximum van € 15.000. Het UWV had de rechtbank nog gevraagd aan te sluiten bij een recente uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, waarin de dwangsom op nihil was gesteld, maar de rechtbank wees dat verzoek af omdat die situatie niet vergelijkbaar was met deze zaak. De rechtbank verklaarde het beroep gegrond, droeg het UWV op om binnen 52 weken alsnog te beslissen op straffe van de genoemde dwangsom, en veroordeelde het UWV tot vergoeding van het betaalde griffierecht van € 397 en een proceskostenvergoeding van € 700,50 aan het bedrijf.

Gegevens

Datum uitspraak

Rechtsgebied

Bestuursrecht

Zaaknummer

ROE 26/868

Procedure

Eerste aanleg - meervoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBLIM:2026:11958
Rechtbank Limburg·
Bestuursrecht
RBLIM:2026:11852
Rechtbank Limburg·
Bestuursrecht
RBLIM:2026:11849
Rechtbank Limburg·
Bestuursrecht
Voorzieningenrechter laat dwangsom voor hondenfokkerij in woonhuis in Kessel in stand

Een vrouw uit Kessel fokt aan huis labradoodles onder de bedrijfsnaam 'Capelse Labradoodles'. Omwonenden klaagden bij de gemeente Peel en Maas over geluidsoverlast door de honden. Bij een eerste controle op 17 december 2025 trof een gemeentelijke toezichthouder tien honden en acht puppy's aan in de woning. Bij latere controles op 7 mei en 7 juli 2026 waren dat tien volwassen honden en vier puppy's, en daarna zes volwassen honden en twee puppy's. Op 15 juli 2026 legde het college van burgemeester en wethouders haar een last onder dwangsom op. Zij moest het bedrijfsmatig fokken, houden en verkopen van honden staken door alle honden boven het aantal van zes van het perceel te verwijderen. Daarnaast mocht zij hooguit twee keer per jaar een nestje fokken, waarbij puppy's jonger dan acht weken niet meetellen. Voor elke geconstateerde overtreding per week verbeurt zij € 15.000, tot een maximum van € 60.000. De vrouw maakte bezwaar en vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Limburg om het besluit te schorsen totdat op dat bezwaar is beslist. De voorzieningenrechter vond dat zij een spoedeisend belang had, omdat zij zonder voorziening haar honden moest weghalen voordat op haar bezwaar was beslist. Toch wees hij het verzoek af, omdat het bezwaar volgens hem geen redelijke kans van slagen heeft. Het college mocht aannemen dat de fokkerij in strijd is met het omgevingsplan. Volgens het bestemmingsplan mag bij een woning hooguit 35 m² van de woning en de bijbehorende bouwwerken worden gebruikt voor een beroep of bedrijf aan huis. Het college had aan de hand van de bouwtekeningen uitgelegd dat de woonkamer, de garage en een van de twee kennels daarvoor in gebruik zijn en samen meer dan 35 m² beslaan. Die afmetingen betwistte de vrouw niet, en ze ontkende ook niet dat zij die ruimtes voor de fokkerij gebruikt. Of de fokkerij een bedrijf aan huis is, liet de rechter daarom in het midden: ook als dat zo was, wordt de maximale oppervlakte overschreden. De andere bezwaren van de vrouw slaagden evenmin. De hoogte van de dwangsom is afgestemd op de verkoopprijs per puppy van € 2.600 en het aantal puppy's dat sinds 1 januari 2024 is gefokt, op basis van een verkooplijst die zij zelf overhandigde. Volgens de rechter heeft het college dat voldoende gemotiveerd, en zij onderbouwde niet dat de dwangsom te hoog is. Het college hoeft ook niet te zeggen wanneer het controleert; bij invordering moet het zelf aannemelijk maken dat een dwangsom is verbeurd. Verder is volgens de rechter duidelijk dat zij aan de last voldoet zodra zij het aantal honden terugbrengt tot zes en maximaal twee nestjes per jaar fokt. De voorzieningenrechter wees het verzoek om een voorlopige voorziening af. Griffierecht wordt niet vergoed en het college hoeft de proceskosten niet te betalen. Het oordeel is voorlopig en bindt de rechtbank niet in een eventuele bodemprocedure; hoger beroep of verzet staat niet open.

Rechtbank Limburg·
Bestuursrecht
RBLIM:2026:11601
Rechtbank Limburg·
Bestuursrecht