Rechtbank verplicht man tot overleggen van stukken over verkochte woning — RBLIM:2026:8096
verdeling verkoopopbrengst woning na echtscheiding
Eiser / verzoeker
vrouw, ex-echtgenote met recht op deel van de verkoopopbrengst van de voormalige echtelijke woning
Verweerder / gedaagde
man, ex-echtgenoot die de woning in 2025 verkocht
Rechtbank verplicht de man om binnen zeven dagen stukken over de verkoop van de woning aan de vrouw te verstrekken, op straffe van een dwangsom van € 100,00 per dag met een maximum van € 5.000,00.
- Ex-echtgenoten maakten in 2015 afspraken over verdeling van de verkoopopbrengst van hun gezamenlijke woning boven € 110.000
- De man verkocht de woning in 2025 zonder de opbrengst volgens de vrouw te verrekenen
- De vrouw vorderde in een incident afschrift van de koopovereenkomst, onderhoudskosten en de overboeking van de verkoopopbrengst
- Rechtbank wijst de vordering toe, ondanks het verweer dat partijen in 2024 al een afwijkende afspraak zouden hebben gemaakt
- Aan de veroordeling verbindt de rechtbank een gematigde dwangsom van € 100,00 per dag met een maximum van € 5.000,00
Samenvatting
Een voormalig echtpaar was van 1999 tot 2014 getrouwd. Bij hun echtscheiding sloten zij een convenant over de financiële afwikkeling van het huwelijk. In november 2015 maakten zij daarnaast nog aanvullende afspraken, vastgelegd in een 'Nadere vaststellingsovereenkomst'. Daarin staat dat de gezamenlijke woning op naam van de man zou komen en dat de vrouw zou worden ontslagen van haar verplichtingen uit de hypotheek. Werd de woning verkocht en leverde dat na aftrek van verkoopkosten en aantoonbare onderhouds- en verbeteringskosten meer dan € 110.000 op, dan zou die meeropbrengst gelijk tussen beiden worden verdeeld.
De man verkocht de woning in 2025. Volgens de vrouw is hij daarbij zijn afspraken uit de vaststellingsovereenkomst niet nagekomen. Zij startte daarom een procedure bij de rechtbank Limburg waarin zij een verklaring voor recht vraagt dat de man toerekenbaar tekort is geschoten, en eist dat hij haar de helft van de verkoopopbrengst betaalt, op straffe van een dwangsom van € 300,00 per dag met een maximum van € 15.000,00.
Om dat bedrag te kunnen berekenen, had de vrouw eerst inzage nodig in een aantal stukken. Zij vroeg de rechtbank daarom in een apart incident om de man te verplichten een kopie te geven van de koopovereenkomst met de kopers van de woning, van alle informatie en bewijsstukken over de door hem gedane onderhouds- en verbeteringskosten, en van de overboeking door de notaris van de netto verkoopopbrengst.
De man verzette zich tegen deze vordering. Hij voerde aan dat partijen in 2024 al een andere afspraak hadden gemaakt die afwijkt van artikel 3.6 van de vaststellingsovereenkomst uit 2015. Daardoor zou de vrouw volgens hem onvoldoende belang hebben bij de gevraagde stukken.
De rechtbank stelt voorop dat iemand die partij is bij een rechtsverhouding recht heeft op inzage, afschrift of uittreksel van bepaalde gegevens bij de wederpartij, mits daarbij voldoende belang bestaat en de wederpartij over die gegevens beschikt. De rechtbank oordeelt dat de vrouw voldoende heeft onderbouwd dat aan deze voorwaarden is voldaan, en dat de man niet heeft betwist dat hij over de gevraagde gegevens beschikt.
Over het verweer van de man dat er in 2024 een afwijkende afspraak zou zijn gemaakt, overweegt de rechtbank dat die vraag onderdeel is van het debat in de hoofdzaak zelf. In het incident kan daar niet op vooruit worden gelopen. Dat betekent dat dit verweer er nu niet toe leidt dat de vrouw onvoldoende belang heeft bij de stukken.
De rechtbank wijst de vordering van de vrouw daarom toe. Wel matigt de rechtbank de door haar gevraagde dwangsom: in plaats van de gevorderde hoogte verbindt de rechtbank aan de veroordeling een dwangsom van € 100,00 per dag of gedeelte daarvan, met een maximum van € 5.000,00.
Over de proceskosten van dit incident volgt de rechtbank het uitgangspunt dat in familierechtelijke zaken gebruikelijk is: de kosten worden gecompenseerd, wat betekent dat beide partijen hun eigen kosten dragen.
De hoofdzaak, over de vraag of de man toerekenbaar tekort is geschoten en of hij de helft van de verkoopopbrengst moet betalen, is met dit vonnis nog niet beslist. De rechtbank verwijst die zaak naar de rol voor een conclusie van antwoord van de man en houdt iedere verdere beslissing aan. De man moet nu wel binnen zeven dagen na dit vonnis de koopovereenkomst, de kosteninformatie en het bewijs van de overboeking van de verkoopopbrengst aan de vrouw verstrekken, op straffe van de opgelegde dwangsom.
Betrokken advocaten
eiser
Sijben en Partners Advocaten-het Onderwijskantoor (SPA-hOK), HEERLEN
114 uitsprakenGerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHSHE:2025:1317, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 13-05-2025, 200.344.412_01
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Civiel Recht; Arbeidsrecht
ECLI:NL:GHSHE:2023:2756, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 29-08-2023, 200.325.146_01
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Civiel Recht
ECLI:NL:GHSHE:2023:2024, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 20-06-2023, 200.320.671_01
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
ECLI:NL:GHSHE:2022:4517, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 15-12-2022, 200.314.714_01
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank LimburgRechtsgebied
Civiel Recht; Burgerlijk ProcesrechtZaaknummer
C/03/353645 HA ZA 26-285
Procedure
Bodemzaak
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Twee eisers uit Limburg stapten op 1 juni 2026 zonder advocaat naar de kantonrechter in Maastricht. Zij deden dat met een verzoekschrift, terwijl hun zaak volgens de regels met een dagvaarding had moeten beginnen. Waar het geschil inhoudelijk over ging, staat niet in het vonnis. Bij beschikking van 24 juni 2026 bepaalde de kantonrechter dat de zaak verder moest volgens de regels van de dagvaardingsprocedure, en verwees hij de zaak naar de rolzitting van 29 juli 2026. De eisers verschenen op die rolzitting. Daar kregen zij opnieuw de gelegenheid om de gedaagde via een deurwaarder, bij exploot, op te roepen, uiterlijk voor de rolzitting van 26 augustus 2026. Dat deden zij niet. De gedaagde zelf verscheen niet in de procedure. De kantonrechter wees op de wet: als een zaak ten onrechte met een verzoekschrift is begonnen, beveelt de rechter de eiser het stuk binnen een bepaalde termijn en op eigen kosten te verbeteren of aan te vullen. De eisers hadden zelfs twee keer de kans gekregen om de gedaagde alsnog op de juiste manier op te roepen. Omdat zij dat niet hadden gedaan, kon de zaak niet verder. De kantonrechter verklaarde de eisers niet-ontvankelijk. Daardoor kwam hij niet toe aan een inhoudelijk oordeel over hun vordering. De eisers werden veroordeeld in de proceskosten, maar omdat de gedaagde niet was verschenen, werden die kosten aan haar of zijn kant op nihil gesteld.