Rechtbank geeft UWV 52 weken voor besluit over herbeoordeling bij Vebego — RBLIM:2026:8098
beroep tegen het niet tijdig beslissen door het UWV op een herbeoordelingsverzoek arbeidsongeschiktheid
Eiser / verzoeker
Vebego Cleaning Services B.V.
Verweerder / gedaagde
het UWV
De rechtbank verklaart het beroep tegen het niet tijdig beslissen gegrond, houdt vast aan de standaardtermijn van 52 weken en de gebruikelijke dwangsom van € 100 per dag met een maximum van € 15.000, en veroordeelt het UWV in de proceskosten en het griffierecht.
- Het UWV had de beslistermijn overschreden en een geldige ingebrekestelling ontvangen, waardoor het beroep tegen het niet tijdig beslissen gegrond is
- Als eigen risicodrager voor de WGA moet Vebego reserveringen aanhouden en casemanagementkosten blijven betalen voor dossiers die door de vertraging mogelijk alsnog niet voor zijn rekening komen
- Vebego vroeg om een kortere termijn van vier weken en een hogere dwangsom van € 250 per dag met een maximum van € 25.000, maar de rechtbank wijst beide verzoeken af
- De rechtbank stelt, net als in vergelijkbare zaken, een termijn van 52 weken vast en houdt vast aan de gebruikelijke dwangsom van € 100 per dag met een maximum van € 15.000
- Het UWV wordt veroordeeld tot vergoeding van het griffierecht en een proceskostenvergoeding van € 1.167,50, hoger dan in vergelijkbare zaken vanwege de extra proceshandelingen van de gemachtigde
Samenvatting
Schoonmaakbedrijf Vebego Cleaning Services B.V. wilde dat het UWV binnen vier weken alsnog zou beslissen op een al lang lopend herbeoordelingsverzoek, met een fors hogere dwangsom als stok achter de deur. De rechtbank Limburg vindt het beroep tegen het te lang uitblijven van een beslissing weliswaar gegrond, maar houdt vast aan de gebruikelijke termijn van 52 weken en de standaard dwangsom.
Vebego, gevestigd in Heerlen, had al in juli 2024 een herbeoordeling aangevraagd van de arbeidsongeschiktheid van een ex-werkneemster. Na een ingebrekestelling in augustus 2025 en een dwangsombesluit van het UWV in oktober 2025, waarin de maximale bestuurlijke dwangsom van € 1.442 werd toegekend, stelde het bedrijf in maart 2026 beroep in wegens het niet tijdig beslissen. Op de zitting van 21 juli 2026 liet het bedrijf zich vertegenwoordigen door zijn gemachtigde, mr. F. Bovenberg, en verschenen ook twee andere vertegenwoordigers namens het bedrijf. Het UWV kwam met zijn eigen gemachtigden.
Het UWV legde opnieuw uit dat het zijn wettelijke taak om mensen sociaal-medisch te beoordelen al langer niet meer volledig kan uitvoeren door een groeiend aantal WIA-aanvragen en een tekort aan verzekeringsartsen. Sinds 1 januari 2026 hanteert het daarom een prioritering waarbij mensen zonder uitkering en schrijnende gevallen voorrang krijgen, en herbeoordelingsverzoeken van werkgevers zoals Vebego vrijwel niet worden opgepakt, ongeacht welke termijn en dwangsom de rechter oplegt.
Vebego bracht een uitgebreider financieel belang naar voren dan in vergelijkbare zaken. Het bedrijf is eigen risicodrager voor de WGA, mede omdat het in de schoonmaakbranche relatief veel langdurig verzuim kent. Doordat veel van zijn werknemers laaggeschoold zijn en de Nederlandse taal minder goed beheersen, eindigt een herbeoordeling in de praktijk vaak in een IVA-uitkering of in een arbeidsongeschiktheidspercentage onder de 35%, waardoor de WGA-last van Vebego alsnog vervalt. Zolang het UWV niet beslist, moet Vebego echter financiele reserveringen blijven aanhouden voor uitkeringen die achteraf misschien niet voor zijn rekening blijken te komen, en blijft het ook maandelijks betalen voor WGA-casemanagement dat achteraf voor niets blijkt te zijn geweest. Bij winstmarges die in de schoonmaakbranche toch al klein zijn, drukt dit volgens Vebego behoorlijk op de financiele gezondheid van de onderneming.
Vebego vond een termijn van vier weken redelijk, juist omdat het UWV zelf had gezegd herbeoordelingen in de praktijk niet meer op te pakken, en vroeg bovendien om een dwangsom van € 250 per dag met een maximum van € 25.000 in plaats van de gebruikelijke bedragen, onder verwijzing naar een uitspraak van de rechtbank Den Haag.
De rechtbank had begrip voor de manier waarop het UWV zijn beperkte capaciteit verdeelt, maar vond het niet zinvol om een termijn te stellen die het UWV toch al niet zou halen. Omdat vaststond dat het UWV in 2026 sowieso niet aan dit herbeoordelingsverzoek zou toekomen, koos de rechtbank ook hier voor de ruime termijn van 52 weken. De rechtbank wees zowel het verzoek om een kortere termijn van vier weken als het verzoek om een hogere dwangsom van € 250 per dag af, en zag geen reden om af te wijken van de vaste lijn van € 100 per dag met een maximum van € 15.000. Ook het verzoek van het UWV om, net als de Afdeling bestuursrechtspraak eerder deed, de dwangsom op nihil te stellen, wees de rechtbank af omdat die situatie niet vergelijkbaar was.
De rechtbank verklaarde het beroep gegrond, droeg het UWV op binnen 52 weken alsnog te beslissen op straffe van de standaard dwangsom, en veroordeelde het UWV tot vergoeding van het griffierecht van € 397 en, mede vanwege de extra werkzaamheden van de gemachtigde tijdens de zitting en de schriftelijke reactie, een proceskostenvergoeding van € 1.167,50 aan Vebego.
Betrokken advocaten
mr. F. Bovenberg
eiseres
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBZWB:2026:130, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 15-01-2026, BRE 25/6091
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBZWB:2025:9121, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 22-12-2025, BRE 25/5460
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBDHA:2025:24320, Rechtbank Den Haag, 19-12-2025, 25/6706
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
ECLI:NL:RBZWB:2025:8805, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 09-12-2025, BRE 25/5318
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Bestuursrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank LimburgRechtsgebied
BestuursrechtZaaknummer
ROE 26/623
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een vrouw uit Kessel fokt aan huis labradoodles onder de bedrijfsnaam 'Capelse Labradoodles'. Omwonenden klaagden bij de gemeente Peel en Maas over geluidsoverlast door de honden. Bij een eerste controle op 17 december 2025 trof een gemeentelijke toezichthouder tien honden en acht puppy's aan in de woning. Bij latere controles op 7 mei en 7 juli 2026 waren dat tien volwassen honden en vier puppy's, en daarna zes volwassen honden en twee puppy's. Op 15 juli 2026 legde het college van burgemeester en wethouders haar een last onder dwangsom op. Zij moest het bedrijfsmatig fokken, houden en verkopen van honden staken door alle honden boven het aantal van zes van het perceel te verwijderen. Daarnaast mocht zij hooguit twee keer per jaar een nestje fokken, waarbij puppy's jonger dan acht weken niet meetellen. Voor elke geconstateerde overtreding per week verbeurt zij € 15.000, tot een maximum van € 60.000. De vrouw maakte bezwaar en vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Limburg om het besluit te schorsen totdat op dat bezwaar is beslist. De voorzieningenrechter vond dat zij een spoedeisend belang had, omdat zij zonder voorziening haar honden moest weghalen voordat op haar bezwaar was beslist. Toch wees hij het verzoek af, omdat het bezwaar volgens hem geen redelijke kans van slagen heeft. Het college mocht aannemen dat de fokkerij in strijd is met het omgevingsplan. Volgens het bestemmingsplan mag bij een woning hooguit 35 m² van de woning en de bijbehorende bouwwerken worden gebruikt voor een beroep of bedrijf aan huis. Het college had aan de hand van de bouwtekeningen uitgelegd dat de woonkamer, de garage en een van de twee kennels daarvoor in gebruik zijn en samen meer dan 35 m² beslaan. Die afmetingen betwistte de vrouw niet, en ze ontkende ook niet dat zij die ruimtes voor de fokkerij gebruikt. Of de fokkerij een bedrijf aan huis is, liet de rechter daarom in het midden: ook als dat zo was, wordt de maximale oppervlakte overschreden. De andere bezwaren van de vrouw slaagden evenmin. De hoogte van de dwangsom is afgestemd op de verkoopprijs per puppy van € 2.600 en het aantal puppy's dat sinds 1 januari 2024 is gefokt, op basis van een verkooplijst die zij zelf overhandigde. Volgens de rechter heeft het college dat voldoende gemotiveerd, en zij onderbouwde niet dat de dwangsom te hoog is. Het college hoeft ook niet te zeggen wanneer het controleert; bij invordering moet het zelf aannemelijk maken dat een dwangsom is verbeurd. Verder is volgens de rechter duidelijk dat zij aan de last voldoet zodra zij het aantal honden terugbrengt tot zes en maximaal twee nestjes per jaar fokt. De voorzieningenrechter wees het verzoek om een voorlopige voorziening af. Griffierecht wordt niet vergoed en het college hoeft de proceskosten niet te betalen. Het oordeel is voorlopig en bindt de rechtbank niet in een eventuele bodemprocedure; hoger beroep of verzet staat niet open.